Dertig, maakt de buurt (on)prettig!

Als je er over nadenkt, is het best apart. Ongeveer dertig jaar geleden kwamen er vlak na elkaar vier mensen ter wereld, die precies dertig jaar later ook weer bij elkaar zouden komen. Dat gebeurde dus vandaag met Chris, Martha, Ralph en Lenny en om dit gedenkwaardige moment eens goed te vieren, gaven ze een feest(tje)...

De tuin loog er niet om, het thema voor vanavond was Hawaii en toen Janine en ik arriveerden was het al gezellig druk aan de Joost van den Vondel in Middelharnis. Ook de zitkuil zat vol enthousiaste mensen en er werd al menig biertje geproost. Het feest was dus al in volle gang toen wij arriveerden en binnen zocht ik direct Ralph eventjes op, die net een cocktail uit een semi-kokosnoot stond te drinken.

Uiteraard was het lachen, gieren en brullen geslagen en ging iedereen lekker los en net toen de muziek om precies 0:00 even uit was om de Chineese wens-lampionnen de lucht in te laten, arriveerde daar de striptease act. Of wacht... het was écht politie!
We werden gesommeerd minder herrie te maken en de muziek zachter te zetten, ondanks protest van Martha, dat bijna de gehele buurt bij haar achter in de tuin zat en er dus weinig mensen hun beklag gedaan konden hebben.

Het bedierf het feestje echter niet en toen 'de snor' het hazenpad gekozen had, werden de Chineese wens-lampionnen de lucht in gelaten en werden ze meegevoerd het donker in, totdat we ze niet meer konden zien...

Daarna ging het feestje in alle hevigheid door en lieten we ons weinig op stang jagen door de politie. Je wordt tenslotte ook maar één keer dertig niet waar?!
Er werd lekker gedanst, gek gedaan, nóg gekker gedaan en de muziek ging stiekem iedere keer weer iets harder. Uiteraard werd het ook later en later en kwam er aan dit uitermate gezellige feestje helaas ook een einde.
De laatste noten werden (mee)gezongen en de mensen vertrokken naar huis. Sommigen gedesillusioneerd achtergelaten omdat ze eigenlijk nog helemaal niet wilden stoppen...

Zoals gezegd dus weer een geslaagd feestje en als extra hieronder alle foto's van deze avond, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Goed met de golf mee leunen bleek een advies van cruciaal belang

We keken er allemaal al een tijdje naar uit, maar die ene persoon waar het om draaide niet. Of, tenminste, misschien ook wel, maar hij wist niet wáár hij naar uit moest kijken en wanneer en dat was nu juist de bedoeling...

Onlangs berichtte ik nog van de bruiloft van Keuf en Ellen en die grote dag komt steeds dichterbij. Geheel volgens de traditie hoort daar natuurlijk een vrijgezellenfeest aan vooraf te gaan en dat er zo'n feest ging komen, wisten beiden aanstaanden wel, maar de precieze datum werd uiterst geheim gehouden.

Vanmorgen verzamelden alle mannen zich rond het middaguur bij ons thuis in de achtertuin en omdat het zonnetje al lekker scheen was het bij ons achter goed toeven.
Gezamenlijk trokken we richting het huis van Keuf en Ellen, waar Chris aan het klussen was en zo een oogje in het zeil kon houden en Keuf dus niet weg zou gaan. Eenmaal in de tuin was Keuf dan ook nog druk bezig en had hij niets in de gaten toen we achter 'm stonden, maar toen we met een aantal 'vuvuzela's' langs zijn gehoorbescherming bliezen, wist hij meteen hoe laat het was. Ook Chris kwam meteen de tuin in en zag er uit alsof hij wel een middagje ontspanning kon gebruiken!

Onder luid gejoel werd Keuf gesommeerd zijn spullen op te ruimen en met ons mee te gaan en nadat hij nog een steenstrip op de goede plaats had vastgelijmd en wij ondertussen de eerste biertjes te pakken hadden, mocht Keuf zich in zijn outfit voor vandaag gaan hijsen. Dat bleek echter nog een hele klus en dan met name een 'klus' want zijn 'klus' zat wel erg klem als hij het broekje in vol ornaat zou moeten dragen! Hij kreeg dus vrijstelling en zo vertrokken we richting Chris zodat hij zich als eerste even op kon frissen.
Daar was het ook al druk, want het vrijgezellenfeest van Ellen was daar al van start gegaan met de meiden. De twee aanstaanden gingen maar al te graag samen nog eventjes op de foto, voordat ze hun spreekwoordelijke laatste vrijgezellen-dag te gemoed zouden gaan.
De volgende stop maakten we in Nieuwe Tonge, bij Keuf's ouders en niet veel later reden we richting Zoetermeer en wist Keuf nog steeds niet wat we zouden gaan doen.

Totdat we eindelijk bij Dutch Water Dreams arriveerden en we het woelige water en de rafts al voorbij zagen drijven. We keken naar de lopende band die alle dappere waterratten naar boven vervoerden en de naastgelegen pijpen, die maar liefst 17 kuub water per seconde omhoog pompten.
Met een bruggetje staken we het woelige water over en kwamen bij het 'Beach House' waar we werden ontvangen met koffie, bier en muffins. Het zonnetje scheen heerlijk op onze blanke pitten en omdat we nog even tijd hadden om te 'chillen' namen we het er goed van, terwijl we angstvallig naar de voorbij hobbelende bootjes keken.

Nadat we wat moed ingedronken hadden, staken we opnieuw het water over, op weg naar de kleedkamers, waar we niet veel later in vol ornaat naar buiten kwamen. Voordat we te water gelaten werden, werd er eerst nog een groepsfoto gemaakt maar direct daarna kregen we instructies en moesten ons half in de baan in het water laten zakken om te wennen aan de stroming. Dat viel echter nog wel een beetje tegen! Het zag er vanaf de kant milder uit dan het in werkelijkheid was, maar we hadden het er maar mee te doen.
Als eerste onderdeel was het 'hydrospeeden' aan de beurt. Met een schuimrubberen bootje en flippers om de schoenen, klommen de eersten op de lopende band en werden vanzelf naar boven getransporteerd. Daarna volgden enkele ruige afdalingen naar beneden en hoewel ik wel van wild water houd en wat gewend ben, bleek dit alles nog best pittig! Goed met de golf mee leunen bleek een advies van cruciaal belang maar toen we het goed en wel onder de knie hadden, stond het volgende onderdeel alweer op het programma.

Met zes deelnemers tegelijk namen we plaats in een raft, die werd aangestuurd door een ervaren rafter. We werden vriendelijk verzocht om de commando's die deze 'rot-in-het-vak' ons toe spitste, direct op te volgen, maar uiteraard bleek ik gaandeweg de ritten wat commando's te missen en kreeg ik zelfs een keer een roeispaan op mijn hoofd en het verzoek om op te letten.
Ach we konden er allemaal om lachen en toen we een rondje precies deden wat ons werd opgedragen, gingen we als een raket naar beneden!
Enkelen vielen halverwege of zelfs bovenaan al uit de boot en die moesten dan boven zien te blijven in het woelige water. Gelukkig werden ze op tijd gered door 'safeties' die langs de kant stonden en te hulp schoten als je op het punt stond te verzuipen. Zo zag ik Jurien hoestend en proestend zijn weg zónder boot vervolgen en sprong een 'safety' hem gelukkig achterna, want we hadden het idee dat we hem nooit meer terug zouden zien.

Enfin, het was in ieder geval erg leuk om te doen en na deze heldhaftige inspanningen namen we opnieuw plaats bij het Beach House om te genieten van de barbeque en de onbeperkte drank toestroom. Dat beviel overigens allemaal erg goed en toen het eten op was, besloten we binnen in het Beach House nog wat verder te drinken en daar kreeg Keuf een wel heel pittig pilsje voor de kiezen (zie filmpje onderaan de blog).

Het werd al laat en we vervolgende onze weg naar Scheveningen, waar we in Crazy Piano's belandden. Daar was het in het begin even wennen, maar toen we eenmaal een goed plekje hadden gevonden, was het daar bere-gezellig! Er werd meer dan eens hard meegezongen en gezellig een biertje gedronken, maar we hebben ook ontzettend gelachen met een aantal 'oudere' dames die we aan een pittige enquête onderwierpen, wat we met ons nuchtere verstand waarschijnlijk nooit gedurfd zouden hebben!
Toen het al bijna licht begon te worden liepen we over de boulevard, terug naar de auto, maar stopten we om onze honger te stillen bij een Egyptische 'vreetschuur'. Daar werd nog eventjes voor het naar huis gaan een flinke 'kapsalon' naar binnen gewerkt!

De terugreis hadden een aantal van ons waarschijnlijk iets anders voorgesteld, want vanwege wat geschuif met auto's werd de achterbank bij ons door maar liefst vier heren bezet. Dat is vanaf Zoetermeer toch best pittig kan ik u vertellen, maar omdat de kleinste billen achterin moesten, zat ik gelukkig safe op de bijrijdersstoel!

Naarmate we dichter bij huis geraakten werd het stiller op de achterbank en toen ik achterom keek lagen de heren schattig tegen elkaar aangeschoven. De meest vreemde poses werden aangenomen om het comfort enigszins te verhogen, maar het maakte hen allemaal niet meer uit. Uitgeteld waren ze en dat was niet verwonderlijk ook, want het zonnetje klom al langs de horizon omhoog!

Als een lange, vermoeiende, maar fantastische dag zal ik me dit vrijgezellenfeest herinneren. Nu op naar de grote dag voor Keuf en Ellen. Heeft deze dag ook nog iets onverwachts in petto?...

De bonus dit keer is een filmpje waarin Keuf probeert in één keer een halve liter koud bier naar binnen te werken...

Een puik voorproefje op de bruiloft

Met de gehele vriendengroep kijken we uit naar de op handen zijnde bruiloft van Keuf (Marinus) & Ellen en als dag-gasten waren we vanavond uitgenodigd om onder het genot van een biertje of een wijntje, te genieten van een barbeque in Ellen's ouderlijk huis.

Bijna iedereen was vanavond aanwezig en er werden drankjes gedronken, met de kinderen gespeeld en uiteraard ook heerlijk gegeten van het eten dat 'prof-barbequers' Bas en kornuit Ralph met de grootste zorg klaar maakten. Ook de ouders van beide kanten waren uiteraard aanwezig en aten gezellig een hapje mee.

Het bleef dan ook nog tot laat in de avond gezellig en al helemaal toen de fles wodka op tafel kwam en we ervoeren dat sommigen er eigenlijk niet tegen konden en anderen er alleen maar vrolijker van werden!

Een puik voorproefje op de bruiloft die in de laatste week van Juli gepland staat. Ik kijk er nu al naar uit!

Levi's eerste verjaardagsfeestje

Toevallig, toen ik onlangs op mijn blog keek wat er vorig jaar april zoal gebeurde, kwam ik de blog tegen over de pas geboren Levi. Op bijgaande foto's zag ik het eerste kind van Chris en Martha, met de donshaartjes nog op z'n rug, liggend in de couveuse. Prompt viel er uitnodiging op de deurmat. Levi vierde zijn allereerste verjaardagsfeestje!

Hoewel hij eerder deze week al jarig was, was het vandaag de dag waarop vrienden langs mochten komen om onze kleine vriend te feliciteren. Janine en ik waren redelijk vroeg van de partij en bij aankomst was er nog niet zoveel visite. Iedereen zat heerlijk in de tuin en hoopte dat het zonnetje zich zou laten zien, dat nog achter de wolken verstopt zat.

Janine kroop meteen naast de kleine Looy en toen ze Levi wat van haar tompouce trakteerde leken ze samen de grootste lol te hebben.
Ondertussen stroomde de achtertuin gezellig vol en kreeg Levi steeds meer kadootjes. Hij en z'n vader hadden het maar druk met uitpakken, terwijl de rest van onze kleine vrienden zich stortten op het voorhanden zijnde speelgoed.
Zo leek Stijn een 'aardje naar z'n vaartje' en inspecteerde de felrode Ferrari eerst goed voordat hij plaats nam. Net z'n vader toch?

Ook van de, voor de gelegenheid gecreëerde, speelbak had gretig aftrek, maar even later leken de grote kinderen deze speelplaats over te nemen. Sommigen van hen waren nog wat beneveld van het schuurfeest van de avond daarvoor, maar anderen stortten zich vol overgave in de moederrol.
Een aantal kleine mensjes werden voor het eerst echt aan elkaar voorgesteld zo leek het en de verbazing was daarom af en toe wat groot. Anderen kwamen wat later die middag los en speelden gezellig mee met 'de grote jongens'.

Ook oma kwam nog even poolshoogte nemen en zo bleef het nog lang gezellig in die kindvriendelijke achtertuin in Middelharnis.
Levi's eerste feestje was een succes. Ik hoop dat er nog vele mogen volgen!

Een plezant Drummers Festival in België

Drummers zijn speciale mensen. Zo speciaal dat ze zelfs meerdere eigen festivals hebben. Er is nooit een basgitaar festival, er is nooit een zangers festival, maar voor die oh zo belangrijke drummers is dat er wel!

Ieder jaar lees ik weer in de Slagwerkkrant hoe leuk dat het Drummers Festival in het Belgische Tessenderlo weer was. Ieder jaar organiseert Adams Muziekcentrale uit het Belgische Diest een festival en nodigt daarbij vele bekende drummers uit.
Uiteraard voor mij weer de uitgelezen kans om een aantal grootheden aan het werk te zien en zo in ieder geval weer veel inspiratie op te doen.

Vanmorgen stond Ralph (nog zo'n drummer) al vóór de klok van half 11 op de stoep. Nadat we eventjes boven hadden 'in-gedrumd' namen we nog een kijkje in onze oefenruimte. Daarna vertrokken we snel richting het Belgische Tessenderlo voor een heerlijk dagje vol kijk en luisterplezier.

Toen we tegen de klok van 13:00 binnen kwamen, was de zaal al behoorlijk gevuld. Op het podium stond de kit van Mel Gaynor (Simple Minds) al te glimmen en niet lang daarna kwam de grote kale drummer zelf het podium op. Na een korte introductie en de toevoeging van bassist Eddie Duffy (eveneens van Simple Minds), begonnen de twee heren bekende ritmes uit het Simple Minds repertoire te spelen. Zelf ben ik geen groot fan van Simple Minds en ken dan ook eigenlijk weinig nummers. Toch waren er flink wat bezoekers die luidkeels het nummer konden noemen wanneer Mel vroeg of iemand het herkende, waarna hij weer achter zijn kit kroop en met volle overtuiging het volgende nummer speelde.

Na deze performance liepen Ralph en ik even verder door het gebouw, maar de grootte van dit festival viel ons een beetje tegen. Er waren wel een aantal 'kraampjes' die leuke producten aanboden (zoals deze Tama Superstar Hyperdrive die ik graag nog eens boven zou willen hebben staan), maar als er in totaal 10 kraampjes waren, dan was het een eind op gok ik.

Boven bleek ook nog wel een afdeling van de Roland V-Drums te zijn, waarvan ik mezelf ook een gelukkige eigenaar mag noemen (van de Roland TD9KX welteverstaan) en er was dan ook aardig wat animo. De jeugd zat vrolijk hun eigen ritmes te timmeren terwijl een demonstrator (het viel me tegen dat Michael Schack niet aanwezig was) zich licht uit de ogen zat te kloppen!

Terug in de zaal was de volgende act begonnen en Ralph en ik zochten een lekker plekje op de tribune en lieten ons wegzakken in een heerlijke bioscoopstoel. Alex Acuña stond op dat moment op het podium en hoewel het eerst leek of hij een beetje in de war was toen hij met zijn rug naar het publiek de cajon bespeelde, herstelde hij zich snel en liet allerlei stijlen voorbij flitsen. Hij leerde ons dat ritme altijd bestaat uit een up- en een downbeat ('heaven and earth' noemde hij het met zijn Spaans - Amerikaans accent).

De van oorsprong Peruaanse Alex Acuña is een Amerikaans drummer en percussionist. Hij verwierf onder andere bekendheid als drummer bij de jazzrock-formatie Weather Report en speelde met artiesten als Elvis Presley en Diana Ross.
Niet alleen op zijn slagwerkattributen bespeelde hij het publiek maar ook op de drumkit wist hij jong en oud te boeien met zijn indrukwekkende syncopische figuren.

Nadat Alex van het podium verdween liet presentator Dom Famularo (waarvan ik ook al eens een clinic heb bijgewoond) ons weten dat eerst Alex en later Mel Gaynor een signeersessie in de hal zouden geven. Uiteraard moest ik een handtekening van Mel Gaynor hebben en zo kocht ik een paar drumsticks om te laten signeren. Ralph volgde het voorbeeld en dus wachtten we geduldig af totdat Mel achter de signeertafel zou kruipen.

Ondertussen werden we in diezelfde hal getrakteerd op een improvisatie van 3 (onbekende) drummers die alles uit de kast haalden om het publiek te entertainen. De zware drumbeats en de hoge felle klanken van de snaredrum, gingen door merg en been in de kleine hal en ook het podium had het zwaar te verduren. Het schoof voortdurend heen en weer en leek bijna te bezwijken onder al het drumgeweld van de drie heren.

Even later kwam Mel aangelopen en signeerde voor jong en oud. Ook de posters moesten voorzien worden van een handtekening en ik keerde dan ook terug met een gesigneerde drumstick én een poster. Alhoewel, de handtekening op de drumstick was meer een uitgeschoten krabbel dan een echte handtekening, maar ik geef het je te doen op zo'n rond stukje hout!

Na lang wachten kondigde 'the Dom' eindelijk het optreden aan waar velen op leken te wachten. De opstelling op het podium was niet alledaags (de drumkit stond een kwartslag gedraaid ten opzichte van het publiek) maar dat was de drummer in kwestie ook niet.
Even later trad daar namelijk de alom geprezen Dave Weckl aan. Ik had al vele verhalen over 'm gehoord, dat het een ongelooflijke arrogante etterbak moest zijn en dat werd wel bevestigd toen hij voor het eerst tot het publiek sprak. Geen glimlach of wat dan ook en eerst beginnen met "I want to make a deal with you people...". Ik voelde de bui al hangen. Dave begon te zeiken dat het als muzikant steeds lastiger wordt om rond te komen en wilde geen rooie opname lampjes zien tijdens zijn optreden. Hij wilde zichzelf niet terugzien op YouTube zonder er maar één cent voor gevangen te hebben. De kwal. Zeker nadat hij 5 minuten later stond te vertellen dat het zo heerlijk was dat je nu zoveel kon leren van drummers via kanalen als YouTube!

Enfin, hij lulde de eerste 20 minuten vol over wat de beste houding was en van welke grootheden hij het vak geleerd had. Daarna sloeg hij zijn eerste noten en hoewel zijn arrogantie in mijn geheugen gegrift staat, was zijn spel daarentegen werkelijk adembenemend! Wat een bijzondere ritmes weet deze man uit zijn polsen te persen en dan de souplesse waarmee het gebeurd! Geen druppeltje zweet kon ik bij 'm herkennen en zijn stokken leken zelfs over de vellen en cymbalen te zweven...

Daarnaast vertelde hij ontzettend veel over het 'drummer zijn' en het laatste half uur bestond uit het beantwoorden van vele vragen. Hij was zelfs bereid om antwoord te geven op vragen als "What breakfast do you take in the morning..." dus dat viel dan op zich weer alles mee. Hij was eveneens niet te beroerd om wat oefeningen te laten zien die we vanuit verschillende posities op verschillende schermen konden volgen. Hoewel hij het deed lijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en iedereen het kon leren, slaakte iedereen bij elke oefening een diepe zucht waaruit op te maken viel dat alle aanwezigen zoiets hadden van "Ja dat zeg je nu wel zo makkelijk maar wat je doet is best bizar!"...

Na deze bijzondere Dave Weckl hielden Ralph en ik deze bijzonder plezante dag voor gezien. De laatste gast van die avond, Sheila E, besloten we niet meer mee te pikken want de reis duurde zo'n 1,5 uur, waarna Ralph ook weer door naar Rotterdam moest rijden.

Als bonus deze keer een filmpje van Dave Weckl, die de pot op kan met z'n anti-YouTube gezever. Mensen zoals ik kopen zijn DVD's juist vanwege YouTube dus wellicht dat hij door dit filmpje een aantal nieuwe klanten in de wacht sleept. Ik hoop het voor 'm want hij is zéker de moeite waard om naar te kijken!

Tieleman Keukensloop 2009

Ik vind het een beetje een rare naam, want ik ken wel een 'kussensloop' maar geen 'keukensloop'. Enfin, het betrof uiteindelijk een hardloopwedstrijd die door Tieleman Keukens georganiseerd werd en dat verklaard dan ook de ietwat vreemde titel.

Voor de wedstrijd liepen Ellen en Antoinette alvast wat warm en deden wat rek en strek oefeningen en liet Chris op zijn beurt zien dat hij er enorm veel zin in had... Desalniettemin kwam hij 5 kilomter en een mooie tijd later, samen met Ralph over de finish en maakte Ralph er, zoals we van 'm gewend zijn, nog even een showtje van. Daarna mochten ze uitpuffen en bijkomen en liepen we snel naar de slootkant om daar de rest van de (voor ons bekende) deelnemers aan te moedigen. Zo kwam Ellen nog bijna zo fris als een hoentje als een dolle naar de finish lopen en volgde ook Antoinette op korte afstand. Beide dames kwamen dan ook met een mooie eindtijd over de finish gelopen en mochten ook zij daarna op adem komen en ervaring uitwisselen.

Daarna werd het druk met de kleintjes, zoals Levi, Milow en later ook Stijn. Daar zaten ze dan, de eerste foto met z'n drieën met eveneens drie trotse moeders, die net als ons genoten van de gezelligheid tijdens de prijsuitreiking.

Een gezellige middag dus, die eindigde bij Lunchroom 'In Side' bij Tieleman Keukens, maar niet voordat Keuf nog even demonstreerde hoe degelijk een Honda eigenlijk is...