Fleur was inmiddels al aan mama's vinger begonnen

Naarmate je ouder wordt, kan het wel eens voorkomen dat je sommige vrienden niet zo vaak meer ziet zoals je dat wel zou willen. Iedereen heeft het wel druk en wanneer er dan ook nog eens leuke kindjes in het spel komen, zie je elkaar gewoonweg wat minder vaak. Dat betekend echter niet dat je elkaar vergeet!

Het was vandaag schitterend weer en Janine en ik besloten even gezellig naar Renesse te gaan om een broodje te eten. Het plan was om op de terugweg eventjes langs Addie, Mirjam en Fleur te rijden, omdat het weer al een tijdje geleden was dat we ze hadden gezien.
Eenmaal aangekomen in Renesse zag ik een glimmende BMW staan met ongelooflijk dikke BBS velgen. Dat kon maar één ding betekenen... De familie Vroegindeweij was in de buurt!

Na een belletje troffen we onze vrienden aan in het pannenkoekenhuis en Fleurtje zat heerlijk rustig bij mama op schoot. Wat was ze weer gegroeid sinds de laatste keer dat we haar zagen!
Addie en Mirjam hadden keurig gewacht met het bestellen totdat wij ook aan tafel zaten, maar Fleur was inmiddels aan mama's vinger begonnen zo te zien. De kleine meid werd uiteraard flink vertroeteld, maar toen de overheerlijke pannenkoeken arriveerden, ging ze zonder morren toch eventjes lekker in haar wagentje, zodat ook papa en mama even rustig konden eten.

Opeens zagen we een aantal bekenden langs de raam schuifelen. Het bleken opa en oma Vroegindeweij te zijn en toen ook zij eenmaal op de hoogte waren van het feit dat wij, maar vooral ook Fleur hier binnen zaten, was het feestje compleet. Oma bleek niet meer bij haar weg te slaan en de kleine werd eens flink geknuffeld!

De korte, maar gezellige middag eindigde met een ijsje uit de ijssalon. Zo zie je maar, ook al zie je elkaar soms (veel te) weinig, met een weerzien is het altijd weer gezellig!

Een rondje boven de kerk

Nadat we vanmorgen al druk in de weer waren geweest om de rommel van het uitermate geslaagde feestje van gisteren op te ruimen, besloten we aan het einde van de middag nog wat ontspanning op te zoeken. Nou ja, ontspanning...

Met Chris, Martha en de kleine Levi, trokken Janine en ik richting het Zeeuwse Renesse waar we 's zomers wel vaker vertoeven in het weekend. Daar was juist dit weekend een leuke kermis aan de gang en we liepen langs de draaimolen, grijp-automaten en het spookhuis. Er was zelfs een achtbaan aanwezig die wel héél dicht langs de kerk geparkeerd was en een adembenemende attractie waar ik al eens in Assen ingezeten had. Chris waagde nog een gokje, maar terwijl zijn vader en moeder niets in de gaten leken te hebben, viel het oog van de kleine Levi plotseling op de draaimolen die zich hoog boven Renesse uittorende.
Martha en ik leken het wel wat, maar Chris en Janine bleven liever veilig met beide benen op de grond staan. Niet veel later zat ik dan ook in een van de tweepersoons stoeltjes en bleven Chris, Levi en Janine achter toen ik samen met Martha de hoogte in ging.

We gingen hoger en hoger en voordat we het wisten deden we een wel heel hoog rondje boven de kerk. Samen genoten we van de prachtige vergezichten over het Zeeuwse landschap en konden af en toe de achterblijvers onder ons nog net onderscheiden.
Toch was Levi weer erg blij toen hij na tien bloedstollende minuten weer met zijn moeder herenigd werd en met een drankje besloten we ons gezellige en ruige middagje Renesse.

Er klonk er flink wat gedonder in de Molenzicht

Het was vandaag prachtig weer en na twee dagen rocken op de Flakkeese Dagen was het tijd voor een lekker relaxt ritje op de motor. Met Bas, Cor en Leo maakte ik gisteravond laat nog een deal om vandaag te gaan rijden en dus moest ik voor de eerste keer de Fazer 1000 van mijn vader zien te charteren.

Na een korte (begrijpelijke) toespraak in de vorm van "Kijk je uit? Doe je voorzichtig? Het is 145 pk he, vergeet dat niet!" van zijn kant, kreeg ik 'm toch wonderbaarlijk eenvoudig mee. "Ach ja, kleintjes worden groot en wellicht verstandiger" moet hij gedacht hebben...

Dankbaar voor het feit dat ik mijn vaders tweede liefde meekreeg, reed ik na uitgezwaaid te zijn door beide ouders, over een aantal dijkjes richting Dirksland, waar ik de Yamaha even later bij Bas & Noortje op de oprit parkeerde.
Achter gekomen, stond Bas' R6 al gepoetst en wel in het zonnetje, klaar om gestart te worden.
Ook zijn 'bepantsering' hing volledig ingevet in het zonnetje te drogen en Bas glunderde als een klein kind die op het punt staat zijn zojuist gekregen driewieler te berijden. Dat schijnen overigens dood normale afkickverschijnselen te zijn als je al een half jaar geen motor hebt gereden...

Ik ging nog eventjes terug naar huis en zou een uur later opnieuw in Dirksland verschijnen waar ook Leo inmiddels op zijn Honda Shadow bij Bas thuis was gearriveerd. Niet veel later voegde Cor met zijn Suzuki GSX-R en Annemarie als medepassagier zich ook bij de club en stonden we na een laatste glaasje Cola, klaar om te vertrekken.

Kort daarop bestegen we als hedendaagse cowboys onze ijzeren paarden en klonk er flink wat gedonder van motoren in de Molenzicht van Dirksland. Niet veel later reden we met vier motoren via de achterkant van Dirksland, ons eerste heerlijke motor-ritje van 2010 tegemoet.

Uiteraard neem je bij een dergelijke rit niet de snelste weg en kwamen we dus via talloze slingerdijkjes, dorpenskernen en de Brouwersdam in Renesse waar we op het bekende plein onze tweewielers parkeerden. Zo'n beetje de voltallige 'crew' had daarop direct even zijn verplichtingen, maar toen de drie musketiers weer terug kwamen, liepen we regelrecht naar een zonnig terrasje. Daar genoten we van een Colaatje en een bittergarnituurtje, om vervolgens weer op het gemakkie terug te rijden.

De terugweg bracht ons opnieuw over de Brouwersdam en we stonden even stil in een van de inhammen, waar we de aswolk van de Eyjafjallajökull-vulkaan in de lucht dachten te zien drijven maar waar ook een aantal nieuwsgierigen bij het horen van ons donkere gebrom, hun koppie uit het water staken. De zeehondjes leken maar wat geïnteresseerd in het onheilspellende geluid van onze motoren en wij keken net zo geïnteresseerd naar de zeehondjes terug.
Nadat we maar liefst 6 zeehondjes als toeschouwer bleken te hebben besloten we gebroederlijk terug te rijden naar huis en zo eindigde onze eerste groeps-rit van 2010.

Hopelijk volgen er nog velen, want dít is waar ik mijn rijbewijs voor heb gehaald! Bedankt mannen!

Het onbewust bezorgen van een nekhernia

Hij was 24 toen hij, eind september 1955, voor het eerst een proefritje maakte met zijn nieuwe Porsche. Vrienden en familie hadden hem al gewaarschuwd dat het een gevaarlijke auto was, maar James Dean deed het toch en stapte in zijn Porsche 550 Spyder.
Ik ben 24 en maakte dit weekend, eind september 2008, voor het eerst een proefritje met een (bijna) nieuwe Porsche. Tot zover zit er weinig verschil in het verhaal, behalve dat het zich 53 jaar later afspeelt. Toch zijn er wel degelijk flinke verschillen in het verhaal te vinden. Zo had James prachtige blonde lokken, waar de wind zo lekker doorheen gewaaid moet hebben in die tijd... en die heb ik helaas dan weer niet. Een ander (klein) verschil is dat hij een 550 Spyder reed, ik een 356 Speedster. Die van hem was echt, die van mij een replica. En er was gelukkig nog een groot verschil. Hij reed zichzelf die 30 september in 1955 dood op een paal en ik ben gelukkig nog steeds "alive and kicking"!

Gert Paul had ook een echte staan, maar daar durft ie zelfs zelf bijna niet mee te rijden vanwege de exclusiviteit en de sublime conditie waarin de Porsche 356 Speedster verkeert. Daarom kocht ie een replica, waarin je (bijna) net zoveel beleving hebt en ook heerlijk kan touren.
Hij vroeg of Addie 'm niet eens na kon kijken en voegde er aan toe dat ik hem dan maar een weekendje mee moest nemen. Tja dat is niet tegen dovenmans oren gezegd (bij mij is dat een nogal vreemde uitspraak, maar enfin).

Donderdag aan het einde van de werkdag haald ik de 356 Speedster replica, met een 2 liter Volkswagen Kever motor, op. Ik reed gelijk even langs Addie om te kijken of ie nog op z'n werk was en verrasste hem met een bezoekje. Die vond 'm natuurlijk helemaal geweldig en was er bijna niet uit te slaan. Ook mijn vader was er zo'n beetje verliefd op en toen ik er mee thuis kwam werd ik direct zo'n beetje de held van de straat. De achterbuurman smeekte me zelfs of ik hem even bij de Albert Hein af wilde zetten, hij leek op slag verliefd op die auto.
's Avonds laat zette ik het dak erop en reed hem bij mijn vader en moeder de garage in. Dan bleef ie lekker warm en droog, want wie weet ging het wel regenen en ik vond het een veiliger plekje dan bij mij thuis op de oprit. Het dakje zit wel wat laag trouwens.

De volgende dag, reed ik 'm tussen de middag even naar de zaak, want daar wilde ze hem natuurlijk ook even zien. Hij glom ook zo mooi en had daarom ook veel belangstelling van mijn collega's. Zelfs Marco waande zich even de James Dean in 1955 en zette er zijn meest zwoele gezicht voor op.
's Avonds reed ik allereerst een rondje met Addie en reden we langs zijn vader die met een glimlach van oor tot oor liet merken dat hij het karretje helemaal geweldig vond en bij hem en zoonlief kwamen gelijk de eerste plannen bovendrijven om zo'n wagentje zelf van een oude kever te maken.
Ook van de visite, die vrijdagavond speciaal voor Janine's verjaardag naar ons huis kwam, reden zo'n beetje alle mannen een rondje mee en stuk voor stuk genoten ze zichtbaar van het ritje.

Zaterdag deed ik eerst een klein rondje met mijn moeder en mijn neefje, die het ook ontzettend naar zijn zin had en grote schaterlachsalvo's liet horen toen we even "hard" reden en ook mijn tante mocht nog even mee, alvorens ik met mijn vader een leuke tourtocht ging maken. Zo reden we langs mijn opa en oma en ook mijn oma De Gans aanschouwde ons nog even toen we langsreden. We leken ook zo op elkaar, petje op, zonnebrillentje en jas tot bovenaan dicht.
We reden door binnendoor weggetjes naar Renesse en reden daar een rondje langs het winkelend puliek, waarvan de (zéker de wat oudere) mannen, hun nek verdraaiden bij het voorbij zien rijden.
Na de rit parkeerde ik hem thuis nog even lekker in het zonnetje, voordat ik 'm weer lekker droog in de garage van mijn ouders parkeerde. Hij stond ook wel erg mooi zo op de oprit, met zijn blinkende stuurtje!

Vandaag maakte ik met Janine ook nog een tochtje, want je moet er wel gebruik van maken natuurlijk en zeker met het weer dat we van't weekend troffen. Opnieuw zette ik koers richting richting Renesse, nadat ik nog even langs Ellen gereden was omdat Keuf en haar vader 'm nog even wilde zien. Het weer was perfect en ik reed tot aan Stellendam in mijn t-shirtje, maar toen werd het toch wat frisser en trok een warme trui aan.
In Renesse bezorgde ik weer vele mensen een nekhernia zoals ik dat al het hele weekend onbewust deed. Vele mensen wezen, of stootte hun vrouw en en keken totdat we aan de horizon verdwenen. Ik heb 'm op een gegeven moment ook geparkeerd en ben verderop een bankje gaan zitten om eens te kijken welke mensen er nu bij zo'n auto stopten om te kijken en foto's te maken. Het maakte klaarblijkelijk niet uit, jong of oud, iedereen werd door zijn oogverblindende schoonheid aangetrokken en ik vond het fantastisch om te zien.

Helaas ga ik 'm morgen weer terugbrengen en zal Gert Paul nog even hartelijk bedanken voor het lenen van zo'n leuke auto. Mijn Honda lijkt hierbij vergeleken opeens een hele hoge instap te hebben en weer heel anders te rijden, zonder dat ik zwaar geronk van achter me hoor komen. Het was een mooie weekend en een geweldige ervaring. We hebben weer lol gehad!