Ik moet eerlijk toegeven, ik zag wel een beetje tegen de kerst- of feestdagen op. Het zijn voor onze familie verdrietige tijden, waarin je de dierbaren die deze feesten niet mee kunnen vieren, nog een beetje extra mist. Het overlijden van mijn ome Leen is nog zo kort geleden, dat ik eigenlijk geen zin had om echt feest te vieren. Want zoals we traditiegetrouw de kerst doorbrengen, zal het nooit meer het zelfde zijn...Bijna zo lang als ik het me kan heugen, vierden we de eerste of tweede kerstdag met ome Leen, tante Els, Richard, Claudia en later ook Arjan. We aten de lekkerste gerechten en lachten ons de tranen over de wangen. Dit jaar mocht dat helaas niet meer hetzelfde zijn, nadat ome Leen ons in oktober is ontvallen.
Hoewel het moeilijk was om te bedenken hoe we deze kerst door zouden komen, besloten we toch de kerst te vieren zoals we dat altijd deden. Het gemis is groot, maar de wereld draait door. De tijd staat niet stil en ons leven gaat weer verder. We moeten elkaar steunen en elkaar vooral niet uit de weg gaan. Tot mijn grote blijdschap vierden we de kerst dan ook bijna als vanouds...
Toen ik samen met Janine bij mijn ouders kwam, werd er in de keuken al druk gewerkt aan het kerstdiner. Zo waren tante Els en Claudia al druk bezig met de sausjes en de sla en kwam Arjan af en toe even kijken of zijn aanwijzingen voor het bereiden van de knoflooksaus, wel naar behoren werden uitgevoerd. Arjan scheen namelijk (en na vandaag blijkt dat dan ook) een zwarte band op het gebied van 'knoflooksaus-bereiden' te hebben.
De rest van de gasten, waaronder bijvoorbeeld ook mijn oma die er dit jaar ook een keer bij was, wachtten geduldig af totdat de gerechten klaar waren, of hielpen zo nodig een handje mee.
Als eerste kwam het voorgerecht, dat door Janine was gemaakt, op tafel. Het bleek tomatensoep óf Scampi's te zijn (sorry, ik was al aan de Scampi's begonnen voordat ik een foto had genomen!). Dat liet iedereen zich dan ook goed smaken!
Zoals het een echt diner betreft, werd het voorgerecht opgevolgd door het hoofdgerecht, bestaande uit van alles en nog wat. Onder andere zalm, stokbrood met kruidenboter of knoflooksaus, kalkoen, draadjesvlees en spruitjes vulden de tafel.
Ondanks de afwezige(n), beleefden we onder het genot van een digitaal haardvuurtje, toch nog veel plezier zo met z'n allen bij elkaar. Het was niet zoals we dat al die jaren gewend waren, maar we probeerden er het beste van te maken, waar we naar mijn mening goed in geslaagd zijn.
Na het toetje, bestaande uit heerlijke ijstaarten en niet te vergeten de voortreffelijk, door Richard, Claudia en tante Els bereide Tiramisu, moest zelfs bij bijna iedereen de broekriem wat losser gedaan worden!
Om met deze eerste kerstdag nog eens extra stil te staan bij het zo vreselijk missen van mijn lieve ome Leen, vader, broer, zwager en vriend, deze keer als bonus een schitterend filmpje wat door mijn nichtje Claudia werd gemaakt.
Een collage foto's van haar vader of mooie momenten met hem, kracht bijgezet door een prachtig nummer, dat ze zelf ingezongen heeft. Ome Leen zoals hij was en zoals we hem voor altijd zullen blijven herinneren...
