Sneeuwpret en iets minder pret

Terwijl de sneeuwpoppen her en der als paddenstoelen uit de grond schoten, de ene nog groter dan de andere, zat ik boven op zolder achter mijn computer, toen ik opeens een doffe klap hoorde. Ik dacht nog "Janine laat vast iets vallen", maar op dat zelfde moment hoorde ik van beneden Janine roepen "Ben jij dat?"... Toch maar even uit het raam kijken dachten we precies op datzelfde moment!

Er bleek een auto op de stoep te staan, die nèt voor onze voortuin stil stond. Ik snapte er even niets van, maar toen ik beter keek, wist ik wat er aan de hand moest zijn. De auto bleek op een van de betonnen bulten, die bij ons op de stoep liggen, gereden te zijn. Die bulten liggen er zodat vrachtwagens die bij ons de straat in draaien, niet de stoep aan diggelen rijden (wat al twee keer eerder gebeurde).
Een aantal jongens uit de buurt hadden grote sneeuwballen over de gehele breedte van de weg gelegd en de chauffeur van de auto probeerde ze te ontwijken door bij ons over stoep te rijden. Helaas zag hij door de sneeuw, de bulten niet meer liggen en reed zijn Renault Senic tot half op zo'n bult.

Ik trok de voordeur open, nog steeds in mijn 'net-uit-bed-pak' en vroeg de meneer "Gaat het?". "Nee natuurlijk niet!" antwoordde hij zichtbaar geïrriteerd. Tot overmaat van ramp kreeg ik direct daarna zijn nog geïrriteerdere (is dat een woord) vrouw over me heen: "Had je die jongens die dit gedaan hebben niet even kunnen waarschuwen?!?! Had je die sneeuwballen niet even weg kunnen halen?!?! Je had er wat van moeten zeggen!"...

Ik wist niet wat me overkwam. De mevrouw in kwestie begon een potje oud Hollandsch tegen me te schelden, waar de honden geen brood van lusten. Voordat ik de deur (nu ook ik) geïrriteerd dicht smeet, zei ik nog met een gemaakte glimlach "Ja maar mevrouw, ik zit boven in mijn pyjama, dan gelooft u toch zeker niet dat ik naar buiten ga om 'bal-dadige jeugd' terecht te wijzen?" Waarop de chauffeur me op de valreep nog merkbaar bijgedraaid en uiterst beleefd vroeg om de ANWB te bellen. "Ik zal kijken wat ik kan doen" antwoordde ik terug en deed toen de voordeur lekker dicht.

Wat was ik kwaad. Mij een beetje uit lopen schelden terwijl ik nog de intentie had behulpzaam te zijn. Janine vroeg me wat er was en ik zei haar dat deze mensen lekker in de sneeuw konden zakken. Helpen ging ik ze niet...

Totdat ik even later eens over mijn hart streek en mijzelf aankleedde en naar buiten liep. De mevrouw keek niet naar me om, maar de meneer was uiterst aardig en sociaal geworden in de tussentijd en vroeg mij op een uiterst beleefde manier of ik de spullen die in de auto lagen, naar zijn huis wilde brengen met mijn auto. In de auto lagen namelijk een berg tassen en koffers van zijn gasten uit Afrika, die hij bij een kennis in Hellevoetsluis af zou gaan zetten, maar zo konden ze niet verder. De auto was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen.
Ik gaf gehoor aan de man's 'smeekbede' en niet lang daarna zaten alle 'opvarenden' lekker warm bij de kachel, mét hun spullen. De auto werd even gelaten voor wat hij was en de meneer zou morgen wel even de Renault garage bellen. Ik vond het prima, ik was allang blij dat hij niet de voortuin ingereden, of nog erger, door de voorgevel gekomen was!

Janine en ik besloten daarop een rondje te gaan lopen. We trotseerden de kou en lieten de bewoonde wereld voor wat het was, totdat we bij de Vlietberg aankwamen, waar jong en oud aardig wat sneeuwpret beleefde met sleeën of sneeuwballen gooien.
Op de hoek van de straat kwamen we Chris, Martha en de kleine Levi tegen (de laatste lag heerlijk te slapen en had geen besef van het winterse weer), waarmee we wat dichter naar de berg toe liepen.
Daar herkenden we wat mensen die net een kite op lieten en waarachter druk gesnowboard werd. Een schitterend gezicht en het ging best aardig met de wind en de verse sneeuw. Er werden zelfs nog wat sprongen gemaakt, alleen bleek de landing wat lastiger dan verwacht...

Toch keerden we al snel weer huiswaarts, want zo midden in de polder was het aardig fris. We liepen met Chris en Martha mee en dronken nog wat lekkers bij het haardvuur en maakten er zodoende nog een gezellige middag van.

Naast een klein ongelukje was de sneeuwpret toch aardig compleet vandaag. De sneeuw mag dan ook wat mij betreft nog wel eventjes blijven liggen, maar of dat in ons land ook mogelijk is wordt de komende dagen vast duidelijk!

Als bonus een filmpje waarin Richard van der Welle het snowkiten even demonstreert. Toch leuk dat dit zo net buiten de deur kan!

Een mooi wit dekentje

Toen ik vanmorgen voor het eerst naar buiten keek, moest ik eens goed in mijn ogen wrijven. Zag ik dat nou goed? Ik dacht eerst dat m'n auto gewoon keihard opgevroren was, maar toen ik wat beter keek, zag ik dat zo'n beetje alles onder een witte laag verdwenen was!

Buiten gekomen bleek dit de eerste sneeuw van deze winter te zijn en hoewel er nog niet bijzonder veel gevallen was, was het wel een leuk gezicht. Zelfs mijn auto lag onder een mooie wit dekentje!

Beleben und Entspannen

We hadden er al rekening mee gehouden dat het vandaag minder mooi weer zou zijn als dat we van de afgelopen dagen gewend waren. Zo was immers ook het weerbericht steeds geweest. Toen we gisteravond op bed lagen, begon het dan ook te regenen en toen ik vanmorgen vroeg op het balkon stond om te kijken wat voor weer het was, kon ik de wolken dan ook bijna aanraken. De toppen van de bergen waren gehuld in wit grijze dekens. Toen het wat later werd en de wolken waren opgetrokken, zag ik dat de toppen van de bergen waren voorzien van verse sneeuw. Het regende echter nog steeds, maar onze planning was vandaag om Aqua Dome te bezoeken, een soort van Thermen tussen de bergen. Voordat we naar Aqua Dome zouden gaan, kon Janine het niet laten om nog even te luieren, terwijl ik mij tegoed deed aan de nieuwe Fiets.

Aqua Dome zag er aan de buitenkant al indrukwekkend uit. Moderne bouw die mij deed denken aan een soort van bunker uit een James Bond film, maar waarom weet ik zelf ook niet echt. Binnen in het gebouw was het nog mooier. Toen we vanuit de parkeergarage naar binnen liepen, kwamen de melodieën van Enya ons al tegemoet. Toen wisten we het zeker, we kwamen hier voor onze ontspanning.
Toen we het bad voor het eerst betraden was dat een indrukwekkend gezicht. Een prachtig binnenbad, verdeeld in 2 baden, een warme en een wat koudere. Ook hier had de architect goed zijn best gedaan, want het zonlicht viel prachtig naar binnen via de grote glazen wand waardoor je zo naar de buitenbaden kon kijken.
Buiten was het dan ook erg interessant, want je zat niet alleen buiten tussen de bergen die op de toppen waren besneeuwd en waar de frisse berglucht vandaan kwam, maar daar bevonden zich ook enkele verschillende baden en zelfs 3 verschillende kommen die allemaal anders waren. Zo was er een kom met zwavel water, een kom waar masserende bubbels en stralen omhoog kwamen en een kom met zout water waar ook ontspannende muziek werd gedraaid.
Rondom de kommen kon ook heerlijk gezwommen worden en Janine maakte daar dan ook handig gebruik van door lekker in het zonnetje te gaan liggen.

Opeens was het (jammer genoeg) tijd om weer terug te gaan naar het dorpje op de berg, waar Apparthotel Burgstein zich bevindt. Daar waar vanavond Hollandse Paëlla wordt bereidt, een van mijn lievelingskostjes waar Janine zo goed in is. Je zou het eigenlijk eens moeten proberen...