Er gingen 7 weken voorbij en nóg kreeg ik 'm niet geleverd. Er bleken wat probleempjes te zijn die moesten worden opgelost en na een half uur rondbellen van Vodafone naar de koerier en weer terug, bleek dat ik alsnog 5 werkdagen op mijn nieuwe telefoon moest wachten. Met de nadruk op het feit dat ik volgende week naar de Verenigde Staten ga en ik dan uiteraard graag mijn telefoon zou willen hebben, kreeg ik gisteren te horen dat het allemaal automatisch ging en zij er niets aan konden doen om het proces te versnellen. Een valse start dus.Nog geen uur later ging de telefoon. De koerier, of we een afspraak konden maken voor het afleveren van mijn nieuwe telefoon en of dat dan vanmorgen kon, tussen 8:00 en 13:00 uur.
Uiteraard stond ik hier positief tegenover en wachtte vanochtend net zo lang totdat ik mijn nieuwe telefoon in mijn handen gedrukt kreeg. Hij werd immers onder zware veiligheidsmaatregelen persoonlijk afgeleverd. Er werden foto's gemaakt van het ondertekende contract, mijn legitimatiebewijs en zelfs van de voorkant van mijn pinpas. Ook moest ik het astronomische bedrag van maarliefst één eurocent betalen om te controleren of mijn rekeningnummer wel geldig was.
En toen... eindelijk, hij lag op tafel. Meteen viel de mooi en strak vormgegeven verpakking op en ook de binnenkant was strak, maar was wat mij betreft ook wel wat aan de magere kant.
De vormgeving van de telefoon viel wél bij mij in de smaak. Hoewel mijn collega al een witte versie heeft, heb ik voor een zwarte gekozen. Een kleurkeuze is uiteraard persoonlijk.
Ook de uiteindelijke grootte viel mee en hoewel hij toch een stuk groter is als mijn oude Nokia N95, blijft hij qua afmetingen wat mij betreft toch binnen de perken.
Eerst eens kijken of deze telefoon mijn huidige simkaart (mijn abonnement gaat pas op 9 september over van Debitel naar Vodafone) pakt, want volgens Vodafone was de telefoon voorzien van een SIMlock. De klep op de achterkant van de telefoon is niet zo gemakkelijk te verwijderen. Althans, het voelt wat fragiel aan en ik was blij dat ik hem zonder iets te slopen open kreeg.
Enfin, SIMkaart geplaatst, accu erin en opstarten maar! Tot mijn grote verbazing was van een SIMlock geen sprake en liep de telefoon als een zonnetje. Een helder scherm en een fijn toetsenbord.
Na een tijdje spelen en instellen moest de telefoon toch even aan de lader om de nodige energie op te doen zodat ik er de avond mee door kon komen. Doorgaans gaat de accu van een telefoon in het begin sneller leeg, omdat alles nog uitgeprobeerd wordt, maar naarmate je de telefoon gebruikt zoals het hoort, gaat de accu lekker lang mee.
Uiteraard ben ik erg blij met mijn nieuwe mobiele vriend, maar mijn conclusie is helaas keihard. De Nokia N97 is géén iPhone killer. De menu's zijn wat mij betreft veelal niet echt gebruiksvriendelijk te noemen en waar je bij een iPhone alles qua instellingen of wat dan ook vindt, daar waar je het verwacht, is dat bij Nokia wel even anders. Ook qua snelheid en touchscreen is Nokia er niet in geslaagd de iPhone te overtreffen evenals in de vormgeving van de software en dan ook met name de Ovi Store, die bij lange na niet zo lekker werkt als de App Store van Apple.
Helaas, voor de échte Nokia fans is dit waarschijnlijk de kers op de slagroom, maar ik als Apple freak en in het bezit van een iPod (waar je alleen niet mee kunt bellen zoals dat met de iPhone wel kan), wordt ik niet bijzonder warm van dit vlaggenschip van Nokia. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een fijne telefoon, maar je moet niet gaan vergelijken.
Toch heb ik ook iets ontzettend leuks ontdekt op deze telefoon, wat er zelfs standaard al op stond. Vanaf nu kan ik ook live-beelden uitzenden via mijn telefoon en ze op deze site vertonen. Hierover echter later pas meer...
