De wind door onze haren

Hoewel vandaag de Tour-karavaan over ons eiland trok, had ik gezien het weer niet echt trek om me tussen al die drukte te wurmen. Op de vraag of Chris, Martha en Levi soms zin hadden in een middagje strand, stelden zij de wedervraag of we soms zin hadden om mee te gaan varen. Dat was uiteraard niet tegen dovemansoren gezegd!

Eenmaal in de boot in de haven van Middelharnis, zette Chris koers richting de Haringvlietdam om zo wellicht nog iets van de Tour De France mee te krijgen. Het was echter onbegonnen werk, want voordat ik het huis verliet, zag ik via de tv de kopgroep al aanzetten om de dam op te fietsen en gezien de afstand tussen de haven en de dam gingen we het 'never-nooit-niet' redden... De kleine Levi interesseerde het niet zoveel, zo lang hij maar bij zijn stoere papa op schoot en achter het stuur mocht zitten.

Nadat we teruggevaren waren vanaf de dam bij Stellendam, voeren we de haven van Hellevoetsluis binnen, waar Chris even later behendig de boot vastlegde en we de dames in de boot lieten zitten. Wij mannen (inclusief Levi) gingen aan wal voor de jacht op een lekker ijsje.
Die vonden we vrij snel, wat geen verrassing was met deze temperaturen en kregen dan ook een warm onthaal van de dames toen we met deze lekkernijen terugkeerden bij de boot.
Het was voor iedereen een welkome verkoeling en Levi speelde ondertussen lekker door en vond alles prima.

Na een tijdje besloten we verder te varen en terwijl zijn papa weer voor kapitein speelde, kroelde Levi even lekker met zijn mama en genoten Janine en ik van de wind door onze haren (ja ik heb me al enkele dagen niet geschoren!) en uiteraard de heerlijk warme zonnestralen.
Bij het strand van Middelharnis gingen we echter voor anker, sloegen ons kampement aan de vaste wal op en keken onze ogen uit naar de andere speedboten die ook voor anker lagen en af en toe een rondje waagden, achtervolgd door enkele wakeboarders en waterskiërs.

Levi hebben we bijna de gehele middag niet gehoord, want dat ventje is werkelijk met alles wat los en vast zit bezig te houden. Het was dus puur genieten op het kleine strandje bij 't Hoofd van Middelharnis.

Aan het einde van de middag, terwijl Chris en ik op de achtergrond de boot weer klaar maakten voor vertrek, namen Janine, Martha en Levi weer afscheid van het strand en zo kwam er een einde aan heerlijk weekendje!

Kleine cowboys

Wat was het heerlijk weer vandaag, echt lekker strand weer. Toen Martha en Chris ons dan vroegen of we ook nog naar ''t Hoad' (havenhoofd van Middelharnis) kwamen, hoefden we daar dan ook niet lang over na te denken.

Op 't Hoofd troffen we echter de voltallige familie De Boed en voegden ons daar bij. Later werd de groep nog aangevuld door Marten, Lenny en diens zusje. Uiteraard waren de kleine cowboys er ook bij, waaronder Levi (die weer veel aandacht te verwerken had) en ook Milo (van Marten en Lenny), die op zijn beurt Levi weer een interessant verschijnsel vond, omdat die het zich wel érg gemakkelijk had gemaakt!

Erg leuk dus met die kleine gasten, want zeg nou zelf, bij een foto zoals deze kun je toch alleen maar glimlachen?

Als vader en zoon...

Na afgesproken te hebben om met mijn vader om een kadootje te gaan voor mijn Oom Leen die vandaag jarig is, besloten we nog even samen te gaan vliegeren. Gewoon, als vader en zoon, zoals je dat ook doet wanneer je een jaar of 7 bent. Nu dan alleen met een iets andere vlieger.

Dus wij naar het havenhoofd van Middelharnis, even naar het strand, waar ik afgelopen week ook al even met Addie en Corné ben wezen vliegeren. Er stond niet zo heel veel wind, maar we besloten het toch te proberen. Wij dus het strand(je) op en na de vlieger uitgevouwen en de lijnen te hebben bevestigd ging ie dan toch de lucht in, zij het wel langzaam. Iet hoger in de lucht pakte hij dan toch genoeg wind om even lekker te kunnen "Jellyfishen". De wind stond zijlings op het strand, dus was het zelfs mogelijk om vlak over de waterlijn te scheren.

Ook mijn vader scheen er lol in te hebben, misschien borrelde er wel jeugdsentiment op, ik weet het niet. Helaas ging het toen al snel regenen en moesten we de vlieger neerlaten en netjes opbergen. Omdat dat nog even een klusje is en je dat netjes moet doen omdat anders de lijnen door elkaar raken, stuurde ik mijn vader alvast naar de auto. Ik had namelijk een waterdichte jas aan, maar mijn vader stond daar in z'n colbert.

Toen ik dan eindelijk bij de auto kwam en flink nat geregend was, bleek mijn vader ook niet droog bij de auto te zijn gekomen. Al was het maar 20 minuten, het was toch even leuk!