Dag lieve ome Leen, we zullen je vreslijk missen...

Lief, gezellig, humor, ondeugend, zorgzaam, betrokken en nooit te beroerd om iemand te hulp te schieten. Ze zijn kenmerkend voor mijn lieve ome Leen die al geruime tijd als een leeuw tegen kanker vocht. Vandaag verloor hij...

Ik zal hem voor altijd blijven herinneren als een fantastische persoonlijkheid, waar ik graag in gezelschap van was. Met ome Leen in je buurt verdween een slecht humeur als sneeuw voor de zon. Hij deed áltijd het zonnetje schijnen, bij iedereen. Wat heb ik altijd vreselijk mét en óm hem gelachen.

De laatste tijd hebben we erg veel verdriet gehad en waren we dag en nacht met 'm bezig. Lange tijd bleef de ziekte op de achtergrond, maar dit voorjaar begonnen de eerste tekenen zich voor te doen. Hij vermagerde snel, maar de grapjas bleef. En ondanks al het verdriet, hebben we toch nog veel plezier met 'm mogen beleven. Het zijn de kleine dingen die er dan toe doen.
Zelfs toen hij op bed lag en nauwelijks nog kracht had om te bewegen of te praten, fluisterde hij af en toe iets waar je toch weer om moest lachen. Met tranen in je ogen.

Wat een dappere man is ons vandaag ontvallen. Verschrikkelijk, maar hij heeft zijn strijd zonder morren gestreden. Geen ongetogen woord hebben we van 'm gehoord en hoewel er de laatste week(en) eigenlijk niet meer met 'm te communiceren was, waren een oogopslag, een rimpeling in zijn voorhoofd of een aanraking juist die dingen die er zoveel toe deden. Hij gaf je toch nèt weer dat beetje gevoel dat je altijd met 'm had. Hoe bijzonder is dat.

Vanmiddag is hij in het bijzijn van zijn lieve vrouw, kinderen en schoonzoon, zachtjes ingeslapen. Alsnog onverwachts, maar de laatste week was dan ook bovenal mensonterend.

Toen ik vanmiddag bij 'm kwam, lag hij nog gewoon op bed. Netjes aangekleed en nog warm. Ik ben blij dat ik dat heb mee mogen maken en waar ik een enorm fijn gevoel bij heb, is dat ik hem samen met Richard, Claudia, Arjan en m'n vader heb mogen kisten. In zijn eigengemaakte kist welteverstaan. Een waar meesterwerk.

In zijn leven heeft hij heel wat moois gemaakt. Noem het op en ome Leen kon het maken. Een briljant en vakkundig timmerman. We hebben allemaal wel iets thuis staan dat hij heeft gemaakt.
Zijn laatste meesterwerk, zijn eigen kist, wordt aanstaande woensdag samen met hem begraven. Een bijzonder iets, zo'n eigen getimmerde kist. Je moet het maar kunnen. Waar ik dan ook ontzettend trots op en vereerd ben, is dat het 'Ganzen-logo' op zijn kist prijkt.
Ome Leen vond het logo, dat ook bovenaan deze site te vinden is, altijd prachtig. We hadden er samen iets mee. Hij nam maar wat graag de stickers in ontvangst die ik ooit liet maken en ook de t-shirts die we droegen op dat o-zo-gezellige feestje ter ere van zijn 50e verjaardag, vond hij schitterend. Hij liep er zo trots als een pauw mee rond. Zulke dingen vergeet je niet.
Het moment dat hij vroeg of hij het logo mocht gebruiken voor op zijn kist, zal ik dan ook nooit vergeten. De vraag sloeg in als een bom, alsof alles opeens tóch werkelijkheid werd, maar het was het mooiste én moeilijkste dat iemand me ooit gevraagd heeft.

Vandaag is me ook gevraagd of ik ome Leen, samen met nog 5 voor hem dierbare jongens, aanstaande woensdag ten grave wil dragen. Een enorme eer die ik graag invulling geef.

Afsluiten wil ik met de woorden die mijn vader ooit, 17 jaar geleden op de begrafenis van mijn opa sprak: "Het was een mooi boek, maar het boek is nu dicht"...

We zullen je nooit vergeten. Bedankt dat je in ons midden was. Je was een bijzonder mens.

Ome Leen is helaas maar 51 jaar geworden.

We zullen haar missen...

We vierden vanavond niet alleen haar verjaardag (die eigenlijk al 3 weken geleden plaats vond), maar ook haar afscheid, want Jozien gaat voor 3 maanden op avontuur naar Zuid Afrika. Daar zal zij namelijk stage gaan lopen op de primary school 'Herbert Hurd' in Port Elizabeth.

Vanavond kreeg ze dan ook enkele kado's die haar ons niet zouden doen vergeten. Zoals een boek met foto's van al haar familie en vrienden, voorzien van leuke teksten en wensen. Ook kreeg ze van de vriendengroep een 'Hollands-overlevingspakket' waar echte Hollandse producten in voor kwamen zoals chocolade vlokken, maar ook een leuk zakcentje voor onderweg.

Uiteraard was het erg gezellig vanavond, met goede vrienden en vriendinnen en bleef dat tot laat in de avond voort duren. Iedereen was het er mee eens dat we Jozien de komende maanden vreselijk gaan missen en er werd dan ook heel wat afgerookt!

Wie Jozien en haar reisgenoten wil volgen, kan de volgende website tussen zijn favorieten plaatsen. Op deze website zullen zij een reisverslag proberen bij te houden. Ook kun je eens een leuke, lieve krabbel achterlaten op Joos' Hyves.

Joos, we zullen je erg missen, maar we wensen je ongelooflijk veel plezier!

In de boeken als een legendarische avond

Een aantal jaar geleden kwamen we er wekelijks met een hele grote groep en hadden we zelfs onze eigen bierbak. Nu komen we al tijden niet meer in Discotheek De Kreek en komen we er alleen nog om Jozien gezelschap te houden als ze achter de bar staat. Toch hadden we vanavond een goede reden om weer eens als vanouds, helemaal los te gaan!

Jozien stond vanavond voor de laatste keer achter bar 4 in De Kreek, maar ze absoluut geen benul van datgene waar wij al weken naar uitkeken. Achter Jozien's rug om was namelijk besloten om deze laatste avond weer eens als vanouds en met een grote groep te beleven. Veel vrienden van Jozien werden opgetrommeld om allemaal rond een uur of 12 voor De Kreek te verzamelen en zo geschiedde...

Toen we dan ook om 12 uur langs bar 4 liepen zagen we aan Joos' gezicht dat ze het schitterend vond dat er 'nog wat' vrienden langs kwamen, maar toen de stoet met vrienden aan bleef houden, barstte ze in tranen uit. Met haar mond vol tanden stond ze ons aan te staren en scheen ze het fantastisch te vinden dat we haar laatste avond in De Kreek met haar mee wilden vieren.
Vrijwel direct heb ik dan ook met wat vrienden onze oude bierbak van zolder gehaald en op de bar gelegd en die zette Jozien maar wat graag vol met verse biertjes.

Toch kwam daarna nóg een verrassing, want ze hoefde haar laatste avond niet met ons vanachter de bar te vieren, want de DJ nam het woord en bedankte Jozien namens al het personeel voor haar inzet van de afgelopen jaren en verklaarde haar voor haar laatste avond vrij.
Dat betekende dat het feestje los kon barsten en dat deed het dan ook.

Ik schat in dat we met een mannetje of 30 bij bar 4 stonden en dat we dus eigenlijk alle beschikbare ruimte zo'n beetje voor onszelf hadden. Het was daarom ook érg gezellig en naarmate het later werd (en het werd ook laat!), werd het zelfs steeds gezelliger!
Daarom verwijs ik dan ook naar mijn speciale Flickr album van deze avond, waarin alle 225 foto's terug te vinden zijn, of bekijk gewoon de ingesloten gallery onderaan deze blog!

We waren het er allemaal over eens, deze avond was er weer een zoals we die 'vroeger' altijd beleefden en kan weer de boeken in als een legendarische avond!

Aan de vooravond van een nieuwe uitdaging

Ik was even een niet zo fanatieke blogger de afgelopen dagen. Ik had ook weinig leuks te vertellen en daar had ik alle reden voor. De afgelopen week stond ik namelijk op het punt een moeilijke beslissing te nemen, die veel denkwerk en energie van me gevergd heeft. Mijn dagen bestonden vooral uit veel praten met Janine of andere mensen die me enigszins konden helpen bij mijn moeilijke beslissing. Soms móést ik het ook wel met mensen delen om verschillende redenen. Toch heb ik een beslissing kunnen nemen, maar ook alleen omdat ik mezelf er beter bij voel en er volledig achter sta.

Afgelopen woensdag, 22 oktober, tijdens een vergadering die tot middernacht duurde, heb ik mijn compagnons bij Quest Media te kennen gegeven dat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. De rek was er uit, evenals de voldoening van het werk. De beslissing was niet gemakkelijk. In tegendeel, de afgelopen dagen waren emotioneel en slopend, maar ik vond dat ik 'n beslissing moest maken en hoe langer ik er over nadacht, hoe beter ik me voelde bij de naderende oplossing.

Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging, nieuwe ervaringen en het leren kennen van nieuwe persoonlijkheden. Ik voelde me bij Quest dan ook niet meer zo op mijn plaats en begon na te denken over mijn toekomst. Toen bedacht ik me dat ik eigenlijk te jong ben om geen dromen na te jagen of andere dingen uit te proberen. Contact met mensen, organiseren, concepten bedenken, het meedenken met en het begeleiden van communicatietrajecten, het ontdekken en toepassen van nieuwe mogelijkheden op het gebied van reclame en internet. Een kleine opsomming van de dingen waar ik me graag mee bezig zou houden, maar waar ik eigenlijk in mijn functie niet meer aan toe kwam of geen plaats voor was. Ik verlangde op een gegeven moment zelfs terug naar de beginperiode van Quest.

Laat ik voorop stellen, met het bedrijf zelf is niets aan de hand. Het is een gezond bedrijf met fantastische mensen en leuke klanten. Daar lag het dus sowieso niet aan. De droom begon bijna 4 jaar geleden, maar eindigd hier.

Marco en ik begonnen als ik het me goed kan herinneren op 13 mei 2005 in het kantoor waar Marco op dat moment al werkte, op een zolder aan de Westdijk in Middelharnis, boven een computerzaak. Die lokatie was echter van korte duur want na een aantal maanden verhuisden we naar de Voorstraat van Oude Tonge, ook op een bovenverdieping boven dezelfde computerzaak. Daar zijn we echter 2 maanden bezig geweest met verbouwen en vrienden en familie hielpen daar ook het vuur uit hun sloffen om ons daar zo mooi mogelijk te kunnen laten werken. Ons eerste feestje was daarna ook direct een feit, tijdens de opening (met heerlijke cake, persoonlijk met iets meer haar en Bjorn die het feestje mee vierde maar nog niets met de zaak te maken had) van ons nieuwe en gezellige kantoor op nummer 22.

Na een jaar kregen we de mogelijkheid om wéér een ander kantoor te betrekken, aan de haven van Oude Tonge en dat was maar goed ook, want we stonden op het punt weer uit ons jasje te groeien. Jos kwam bij ons werken en Ton kwam toen binnen als stagiair. Daarom werkten we ons weer uit de naad om er aan de haven ook een mooi kantoor van te maken en na een aantal weken was er dan ook weer een fantastisch resultaat te bewonderen. Niet lang daarna kwam Bjorn bij ons en na het openingsfeest (waarop we door het gehele kantoor van alles lieten zien wat we tot dan toe gemaakt hadden of ook de zojuist geschetste geschiedenis in vogelvlucht de revu lieten passeren) betrok ook hij een bureau.
Januari 2007 werd Bjorn mede compagnon in het bedrijf en groeide mede door deze stap het bedrijf weer ongelooflijk snel.

Door de jaren heen hebben we nieuw personeel aangenomen en zien vertrekken. Op mijn laatste moment zaten we met 8 mensen in ons kantoorpand en hadden we ook alweer van 3 mensen afscheid moeten nemen die later weer vervangen werden door nieuwe kanjers.

Nu ga ík dus afscheid nemen en ookal heb ik vrede met mijn besluit en heb ik ongelooflijk zin in mijn nieuwe uitdaging(en), toch gaat het me aan mijn hart. Vooral toen ik afgelopen vrijdag het personeel van mijn plannen op de hoogte moest stellen, moest ik even slikken. Ik hou van die mensen, het zijn mijn vrienden geworden en ik hoop ook zéker dat dat wederzijds is. Dat denk ik wel gezien de reacties die mij het afgelopen weekend diep ontroerden.

Nu ik de mensen bij wie ik daar behoefte aan had, persoonlijk op de hoogte heb gesteld, kon ik het niet langer voor me houden. Ik moest deze blog schrijven.
Natuurlijk heb ik niet stil gezeten de afgelopen week en heb ik al bij verschillende bedrijven op de functie van Marketing, Communicatie & PR medewerker gesolliciteerd. Morgen heb ik zelfs mijn eerste sollicitatie gesprek al en daar heb ik enorm zin in!

Naast mijn nieuwe baan, ben ik voornemend om ook weer iets voor mijzelf te beginnen. Ik ben nog steeds van mening dat een low-cost label de markt goed van pas komt. Er is nog zo'n grote markt met ondernemers die minder geld voor een internetsite of huisstijl over hebben of kunnen betalen, dat ik die ook graag zou willen bedienen. Daarnaast vind ik het erg leuk om te doen en contact te hebben met klanten, dus lijkt me dit de ideale beslissing om een nieuw bedrijfje op te zetten dat ik kan uitoefenen in mijn vrije uren.

Nogmaals, het was een zware beslissing, maar ik denk nog steeds de juiste. Ik wil vooral iedereen bedanken die me de afgelopen week (weken) ontzettend gesteund en met me meegeleefd hebben. Alle familieleden en vrienden die er de afgelopen week ontzettend mee begaan waren en constant vroegen hoe het met me ging of er met me over wilde praten. Het heeft me goed gedaan om te weten dat er mensen zijn die je steunen, ook in zulke tijden waarin het even wat moeilijker is.
Vooral Janine moet ik bedanken voor haar steun. Zij is immers mijn levenspartner en diegene die naast mij, het dichtst bij het vuur zit. Ook zij steunt me onvoorwaardelijk en staat volledig achter mijn beslissing en mede dankzij dit alles realiseer ik me dan eens te meer dat zij een van de belangrijkste personen in mijn leven is. Ook mijn vader en moeder die er druk mee begaan zijn en nog meer aan hun hoofd hebben op dit moment, moet ik ontzettend bedanken voor hun begrip. Het is ook niet niks al je je zoon iets moois ziet opgeven...

Als laatste moet ik Marco en Bjorn bedanken voor de leuke tijd die we (met Marco bijna 4 jaar, met Bjorn bijna 2) met elkaar hebben gehad. Ik wens hen dan ook veel succes met de verdere voortzetting van het bedrijf en hoop dat het bedrijf nóg mooier, groter en winstgevender wordt. Ook mijn dank naar mijn collega's want met hen heb ik ook een fantastische tijd gehad. Ook hen wens ik veel succes nu ik niet meer op de werkvloer kom. Het zal waarschijnlijk ook een stuk rustiger zijn!

Over mij hoeven de mensen zich geen zorgen te maken, ik red me wel. Ik hoop zo snel mogelijk weer aan de slag te kunnen want ik vind het verschrikkelijk om thuis te zitten. Laat mij maar lekker werken met leuke collega's, dat past me beter.

Ik hou jullie op de hoogte als ik nieuwe ontwikkelingen te melden heb. Tot die tijd mag iedereen die dat wil voor me duimen dat ik weer snel aan het werk kan!