Een zeer geslaagd 'studiereisje'

Krap vier maanden geleden had ik nog nooit van hen gehoord. Ik herkende wel een aantal bekende grote hits, maar bij het horen van de bandnaam ging vooralsnog geen lichtje branden. Daar kwam verandering in toen ik bij 5th Suspect ging spelen. Toen moest ik hun muziek tot in den treuren draaien om mijn drumpartijen te kunnen spelen.

Voor vanavond stond daarom een bijzondere avond gepland. Hoewel de rockers al tegen de vijftig lopen, zou ik samen met Janine, The Cult voor het eerst in onze eigen geschiedenis, live zien optreden, in het mooie Paradiso in Amsterdam.

Onze avond begon in het door ons beiden geliefde Hard Rock Cafe. Geflankeerd door onder andere de bijzondere saxofoon van Herman Brood en de gitaar van Eddy van Halen, namen wij een aantal pittige kippenpoten als voorgerecht. Daarna bestelde ik een van mijn favoriete hoofdgerechten van het wereld beroemde café, 'Twisted Mac, Chicken & Cheese', terwijl Janine zich tegoed deed aan een 'Legendary 10 Oz. Burger'.

Hoewel onze magen al flink gevuld waren, mocht een toetje uiteraard niet ontbreken en bestelde ik mijn favoriete toetje, dat veel lijkt op een Dame Blanche, maar hier 'Sinful Hot Fudge Sundae' heet.
Ondertussen kreeg ik een berichtje van onze zanger bij 5th Suspect, Robin, dat hij en zijn vriendin nog een tweetal kaarten hadden weten te scoren en eveneens onderweg waren naar Paradiso. Gezellig!

Nadat we afgerekend hadden liepen we naar buiten en gingen een klein stukje verderop Paradiso binnen. Een schitterende ambiance, dat vroeger als kerk gediend heeft en dat is nog goed te zien aan onder andere de glas-in-lood ramen boven het podium of de grote stenen plaquettes aan de muur waarop de voorgangers die in deze kerk gediend hebben, worden beschreven.
Het duurde niet lang voordat het voorprogramma ten tonele verscheen en ook van hen had ik nog nooit gehoord. Desalniettemin vond ik 'Masters Of Reality' erg goed en had ik nog weinig zulke goede bands als voorprogramma gezien en gehoord.
De zanger van de band bleek een grote verschijning en had wel iets weg van een grizzlybeer, maar ik was ook enigszins geïmponeerd door het voorkomen van de drummer, want die was ook flink groot en breed. Een filmpje van Masters Of Reality heb ik overigens op mijn YouTube kanaal geplaatst.

Nadat Masters Of Reality onder luid applaus en na ontvangst van een bos tulpen uit hand van The Cult zanger 'Ian Astbury het podium verlieten, werd het podium vliegensvlug geprepareerd voor de hoofdact en werd de drumkit van drummer John Tempesta onder een groot zwart doek vandaan getoverd.

Hoewel het programma al minstens 30 minuten uitgelopen was, lieten de heren van The Cult nog even op zich wachten, maar gelukkig niet 'vervelend lang'. Na een korte intro-tune betraden de heren het podium en kregen meteen al een warm onthaal. Het allereerste nummer kwam mij al niet bekend in de oren en dat is ook niet zo vreemd, want zo verschrikkelijk veel ken ik ook nog niet van The Cult.
Gitarist Billy Duffy speelde al meteen de sterren van de hemel, maar Robin en ik vergaapten ons vooral aan zanger Ian Astburry die in vergelijking met het videomateriaal dat ik van The Cult in m'n bezig heb, een flinke pens gekregen had. Ach, het mag nu ook wel, de heren lopen inmiddels al krap tegen de vijftig!

Om het optreden kort samen te vatten, het was fantastisch! Voor aanvang was ik nog een beetje bang dat vooral Astburry flink onder invloed zou zijn, nu hij al een paar dagen in Amsterdam verbleef, maar niets was minder waar. Ze speelden de sterren van de hemel en bleken in uitstekende (muzikale) vorm.
Het hele optreden werd ook door de rest van het publiek zéér gewaardeerd, afgezien van de paar sukkels die moesten menen af en toe een biertje het podium op te gooien...

Erg leuk ook dat The Cult maar liefst zeven van de negen nummers speelden die wij met 5th Suspect óók spelen, zoals onder andere 'She Sells Sanctuary', 'Love Removal Machine', 'Rain' en 'Firewoman'. Al met al een zeer geslaagd 'studiereisje' dus, met als klap op de vuurpijl twee originele, door drummer John Tempesta gesigneerde én zelfs bespeelde drumsticks die ik bij de merchandise wist te bemachtigen. Dat is, na zo'n fantastische avond, nog eens een mooie aanvulling op mijn verzameling!

Alle foto's van Masters Of Reality en The Cult in Paradiso zijn uiteraard terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus dan ook een opname van The Cult met 'She Sells Sanctuary' die wij overigens met 5th Suspect ook spelen!

Universal Studios Hollywood

Onze laatste dag van onze Amerika Toer brachten we door in het themapark van Universal Studios in Hollywood. Een brede rode loper en een hoge poort brachten ons in een andere wereld. De wereld van film en entertainment, die vele geheimen kent en we eigenlijk alleen maar van TV of uit de bioscoop kennen.

We besloten na binnenkomst daarom eerst de studio tour te doen, net als vele anderen trouwens. We reden met een treintje langs de verschillende studios waar bekende films, TV-series of shows opgenomen werden en zagen de bijbehorende bekende auto's van bekende zoals die van Magnum, of reden langs de set van Jaws en door de straat van Desperate Housewifes die daar vlak achter schijnt te liggen (wie had dat gedacht dat Jaws in de achtertuin van de Wanhopige Huisvrouwen zou rondzwemmen!). We kwamen zelfs door de straat waarin het vliegtuig is neergestort in de film War of the Worlds en maakten een scène mee uit de film Backdraft waar bijna alles in de fik stond. We zagen zelfs de allom bekende Warner Brothers Studios liggen!

In het pretpark dat om de studios heen gebouwd is, beleefden we veel plezier in de duizelingwekkende achtbanen van The Mummy en Jurassic Park en hielpen ook The Hulk nog een handje.
Ook de show 'Waterworld', die gelieerd is aan de gelijknamige film met Kevin Costner, was een spektakel. Veel water, geweld (allemaal nep!) en explosies kwamen aan ons voorbij, tot zelfs neerstortende vliegtuigen aan toe (ja het kon echt allemaal!).
Iets rustiger waren de 'Animal Actors' waar de dieren hun kunsten vertonen en laten zien dat ze erg goed getraind zijn.

Uiteraard bezochten we ook voor de laatste keer deze vakantie een Hard Rock Cafe dat om de hoek bij de studio's lag. Het was daar wel even zoeken maar uiteindelijk kon ik mijn verzameling drumsticks dan aanvullen met een paar bijzondere exemplaren uit Hollywood.
Ook kochten we enigszins noodgedwongen nog een koffertje om alle spullen mee terug te nemen morgen, want de twee koffers die we van huis vandaan meegenomen hadden, voldeden al lang niet meer!
Daarna stapten we met pijnlijke voeten weer de metro van Hollywood in en probeerden nog op een anders station uit te stappen en nog een klein stukje van de stad te zien, maar dat bleek toch tegen te vallen. De straat waar we op uitkwamen leek wel een achterbuurt te zijn en we konden ook nergens de grote letters van 'Hollywood' in de bergen ontdekken. Dat was dus de enige missie die we deze vakantie niet gingen volbrengen, want we waren erg moe en morgen moeten we weer vroeg op staan om rond 7:00 lokale tijd op het vliegveld te zijn.

Wat een dag, wat een vakantie! Morgen weer naar huis, via een vlucht van 14 uur en nog wat wachttijd op onze tussenstop in Atlanta. Dat wordt dus even bijkomen want wij stappen hier om 9 uur in het vliegtuig (op zondag) en landen in Nederland rond 9 uur (op maandag). Dan zijn er dus 24 uur verstreken, maar zijn we er ergens 10 kwijt geraakt?!

Van de Grand Canyon via Sedona naar Phoenix / Scottsdale

Allereerst wil ik iedereen die mij / ons in de afgelopen weken hebben gevolgd, bedanken voor hun vele leuke en lieve reacties via de blog, krabbels via Hyves of berichtjes via de mail of sms. We vinden dat erg leuk en waarderen dit enorm! Vaak genoeg krijgen we ook erg leuke reacties van mensen die niet zo dicht bij ons staan en wat dan een complete, aangename verrassing is! Helaas kan ik deze mensen niet altijd terug mailen om te bedanken, omdat er geen e-mail adres meegestuurd wordt, maar bij deze dus ontzettend bedankt!

Vandaag reden we een vrij saaie rit. Veel dor en droog gebied en we stuurden daarom ook eventjes de Highway af naar het cowboy dorpje 'Sedona' om te kijken of daar nog iets te beleven viel.

Hoe dichter we bij Sedona kwamen, des te mooier werd het landschap en dat bleek ook wel toen we in het dorpje zelf aankwamen en we vanaf onze parkeerplaats al een prachtig uitzicht hadden.
Sedona bleek een flink dorp te zijn, maar het bruisende gedeelte was toch wat kleiner dan gedacht. Wel waren er veel leuke winkeltjes met échte (Stetson) cowboy hoeden. Uiteraard heb ik er wat gepast (en vergeten foto's te nemen!), maar niet gekocht, want als ik 'm op Flakkee draag dan pies ik waarschijnlijk ver naast het potje...

Wel was het er ongelooflijk warm en het kwik moet zo tegen de 40 graden hebben gelopen. Er was geen wind en de zon scheen fel, maar gelukkig vonden we nog net een beetje schaduw op een terrasje, waar we ons prima vermaakten en een lekkere lunch nuttigden.

Nadat we Sedona wel hadden gezien, vervolgden we onze weg naar Phoenix. Ook deze weg was ongelooflijk saai maar kwamen op een gegeven moment wel in een gebied met ongelooflijk veel cactussen. Omdat Janine's vader een échte cactus kenner én verzamelaar is (hij heeft vele bijzondere in zijn kas staan), zette ik de auto langs de snelweg en liep een eindje het veld in. Daar fotografeerde ik een grote 'bos' cactussen en wat te denken van deze enorm grote cactus waar Janine maar een klein meisje bij lijkt?

Over cactussen gesproken, we belandden enkele honderden kilometers verder in de grote stad Phoenix, waar we de 'Dessert Botanical Garden' bezochten. Hier zagen we de meest uiteenlopende soorten cactussen. De een nog groter dan de andere en zelfs vele soorten met mooie bloemetjes.
Het 'Dessert' in de naam, deed zijn naam eer aan, want de zon brandde op onze hoofden en het was er echt ongelooflijk heet. Zo moest het ook wel in de woestijn zijn (we zaten tenslotte ook in Arizona) en we moesten dan ook regelmatig bijkomen bij een verkoelend fonteintje, of de schaduw.

In Phoenix zelf, zochten we uiteraard ook het daar aanwezige Hard Rock Cafe op en genoten daar van ons inmiddels favoriete gerecht, naast een blouse die ooit van Elvis Presley was en naast een echte Les Paul, van de onlangs overleden Les Paul zelf. Of wat te denken van een, door alle bandleden gesigneerde, gitaar van Metallica (ik gok van Hetfield?) die in mijn gezichtsveld hing, of het 'Explorer' model van John Entwistle van The Who?
Erg gaaf altijd, de vele interessante iconen die je overal ter wereld in deze keten tegen komt. Uiteraard kon ik zelf ook niet vertrekken voor ik een 'icoon' had gescoord en breidde ik mijn collectie USA drumstick dan ook uit met een Phoenix exemplaar.

Het werd al donker en haastten ons naar het hotel. Dit bleek een schitterend resort te zijn, waar we nog lekker samen ontspannend onder de sterrenhemel in het zwembad gezwommen hebben. Daarna zijn we snel naar bed gegaan, want de bedden nodigden toch wel erg uit, na opnieuw een pitte dag achter de rug te hebben, met vele nieuwe indrukken.

Morgen begint onze laatste reis van deze vakantie, wanneer we van Phoenix naar Los Angeles zullen rijden. Dat kan wel eens een saaie rit worden, want als we de kaart zo bekijken, dan lijkt het één recht stuk te zijn! Dat wordt morgen dus verstand op nul en de cruise control aan...

Death Valley & Las Vegas, twee extreme uitersten...

We vertrokken vanmorgen wat later dan anders en hadden eerst nog even contact met het thuisfront via Skype. Daarna verlieten we Mammoth Lakes alweer en zetten koers naar Las Vegas.

Via oneindig lange wegen en een aantal leuke dorpjes (waar we nog een gezellig Nederlands stel ontmoetten), kwamen we opeens op een zijweg terecht en de navigatie gaf aan dat we de komende 188 kilometer alleen maar rechtdoor hoefden te rijden, zonder een afslag te nemen.

Nou dat stond dan ook als een paal boven water, want afslagen waren er eigenlijk niet of nauwelijks en de wegen liepen tot in het oneindige door. We zagen zelfs nog een coyote, maar helaas leefde hij niet meer...

Na al een flink stuk gereden te hebben kwamen we eindelijk bij 'Death Valley National Park' en dat deed zijn naam eer aan zo bleek later. De wegen door Death Valley leken nooit te eindigen en je waar je ook keek, soms keek je tientallen, zo niet honderden kilometer ver, je zag helemaal niets...

Lange rechte wegen leidden ons door vele bergen en valleien en af en toe leek de weg te eindigen in het niets. Geen wonder dat men vroeger dacht dat de aarde plat was! Zelfs wij waren bang dat we vroeg of laat van het randje af zouden kukelen!

Af en toe stopten we even, om een stukje te filmen, of gewoon samen te genieten van de bizarre omgeving. De stops duurden echter niet lang, want zodra je de auto uitstapte, stond je direct in de brandende zon die vandaag wel zo rond de 50 graden celcius was. Het is dan ook niet voor niets een van de heetste plekken op aarde en we waren dan ook blij dat we airco hadden!
We kwamen zelfs nog bij bijzondere gebergten terecht, die leken op duinen (of waren het dat ook?) en als de beelden van de maanlanding toch nep zijn, dan zijn ze vast en zeker in dit gebied opgenomen.
Ik maakte er overigens nog wel vrienden, met een lokale bewoner, die best een beetje dorst scheen te hebben en al helemaal niet bang was. Ook zagen we een kaarsrechte zoutvlakte waar we niet naartoe zijn gelopen om te kijken of het ook echt zout proefde, want het was simpelweg té warm.

Na uren en honderden kilometers gereden te hebben, doemde daar midden in de Sierra Nevada opeens een bijzondere stad op. Dat moest Las Vegas wel zijn!
Hoewel we eerst dachten dat we na de bijzondere tocht, nog glad verkeerd gereden en in Parijs terecht gekomen waren, bleken we uiteindelijk toch op het goede adres te belanden.
Hier nam ik eerst een frisse duik in het zwembad, maar wat was het ook hier bloedje heet! We wachtten dus op onze hotelkamer totdat het donker was, want dan was Las Vegas op z'n best en zo gingen we dan ook als eerste naar het 'Hard Rock Cafe' waar we onder de snaredrum van niemand minder dan Phil Collins een heerlijke maaltijd nutigden en ook nog even de Hard Rock Store bekeken maar niets kochten.

We gingen namelijk nog op bezoek bij het splinternieuwe Hard Rock Cafe op de Strip (de Las Vegas Boulevard, waar alle gigantische casino's te vinden zijn). Dit cafe was pas sinds zaterdag open en helemaal volgens de nieuwe richtlijnen gebouwd. We troffen een bijzonder hip cafe aan, met een geweldige 'interactive wall' en dito tafels, waar Janine niet mee uitgespeeld raakte.
Er hingen complete drumkits aan de muur van onder andere Bon Jovi en Snoop Dogg en ik kon er dan ook niet vertrekken voordat ik weer een paar drumsticks had gekocht. Deze keer een speciale editie van 'The Strip' en dat maakt het in totaal alweer tot 5 paar deze vakantie.

Daarna verkenden we The Strip en zagen dat er een klein Parijs was nagebouwd (Dirksland, eat your heart out!), met een heuse Eifeltoren en zelfs een Arc de Triomphe. Ook stonden we voor het beroemde 'Bellagio' en genoten daar van de voorstelling met fonteinen, die elk uur in hun omvangrijke vijver (lees: meer) gegeven werd. We zagen ook nog een stukje van de voorstelling die 'The Mirage' te bieden had in hun 'voortuin', waarbij een complete vulkaan met veel geweld tot uitbarsting kwam en wat te denken van het hotel 'Venetian' dat een replica was van het Italiaanse Venetië en je zelfs per gondel door het hotel kon varen.

Wij keken er in ieder geval onze ogen uit en reden nog snel even naar 'Fremont Street', het oude en downtown Las Vegas. Deze straat was overkoepeld met 12,5 miljoen LED lampjes en opeens leek alle verlichting in de straat uit te vallen en kwam het dak met een grote donderslag tot leven en veranderde in een gigantisch scherm van wel een paar honderd meter lang, waar clips van Kiss op afspeelden en de muziek uit talloze speakers denderde.
In deze straat kwam ik er ook achter dat 'Las Vegas, the city that never sleeps' niet voor iedereen van toepassing was en hadden ze nou een stripclub naar me vernoemd?

Het was al 12 uur geweest voordat we weer terug gingen naar ons hotel. We hadden helaas maar 1 avond om Las Vegas te verkennen en te zien en we keerden vol indrukken huiswaarts, zonder ook maar één dollar vergokt te hebben...

Morgen gaat onze reis van Las Vegas, via 'Zion National Park' naar 'the Bryce Canyon' waar we zullen overnachten. Op deze rit hopen we geweldige natuur te zien en het zal dan ook wel weer een volle dag worden van stoppen, kijken, luisteren, fotograferen, filmen en weer verder rijden. Vanaf dat moment reizen we weer een uur vooruit in de tijd en zal het verschil met Nederland 'nog maar' 8 uren bedragen.

Als bonus vandaag een filmpje vanuit Death Valley, dat ik na commentaar van een trouwe bloglezeres, dit keer speciaal in het Algemeen Beschaafd Nederlands heb ingesproken...

San Francisco en Alcatraz Island

Nadat ik eerst met mijn vader en later ook een fijn gesprek met mijn ome Leen had, begonnen we vandaag onze reis door San Francisco per stadsbus, om vervolgens op tramlijn F te stappen die ons naar de 'Fresh Market' (bij Pier 1) bracht. Hier staat het helemaal vol met marktkooplui die verse groeten en vis verkopen en er heerst dan ook een gezellig sfeertje. Vanaf de Fresh Market hadden we ook perfect zicht op de 'Bay Bridge' die dit weekend gesloten is voor verkeer vanwege onderhoudswerkzaamheden.

Toch konden we niet lang op de Fresh Market blijven plakken, want we moesten verder naar Pier 33, waar we op de boot naar 'Alcatraz Island' zouden stappen. We liepen dus door, maar hoe slecht mijn gehoor ook is, ik hoorde al snel het geluid van een drumkit. Uiteraard ging ik op onderzoek uit en kwam een eindje verder een fantastische act tegen. Hier had iemand van oude huisraad en een paar compleet versleten bekkens, een provisorische drumkit in elkaar gezet, waar Terry Bozzio jaloers op zou worden. Hij was geweldig ritmisch en zijn ritmes werkten aanstekelijk. Toen pas besefte ik hoeveel ik mijn eigen drumkit mistte...

We moesten verder en namen nog een tram om vervolgens al snel bij Pier 33 uit te kunnen stappen, waar onze boot gereed lag. Zo lieten we even later San Francisco achter ons, kregen zicht op de in de mist gehulde 'Golden Gate Bridge' en kwamen we korte tijd later aan bij Alcatraz Island. Uiteraard moesten we daar even bewijs van hebben voor later (ik mocht ook nog even) en gingen toen op pad om het eiland te verkennen.

We zagen indrukwekkende en karakteristieke gebouwen, zagen de douches voor de 'inmates' en liepen door de celblokken waar sommige cellen nog waren ingericht zoals ze dat vroeger waren. Wat moet de opsluiting in Alcatraz vervelend zijn geweest. Ontsnappen was (bijna) onmogelijk, maar er werden vele pogingen ondernomen zo werd ons verteld tijdens de audiotour. We kregen dan ook en koptelefoon met een kastje mee en hoorden verschillende indrukwekkende anekdotes en zagen tegelijkertijd waar die over gingen. Ik keek nog door een piepklein raampje en zag de stad op 2 kilometer afstand liggen. Gevangenen konden met feesten of oud en nieuw, de mensen horen praten, lachen en zingen als de wind goed stond. Maar goed, ze zaten er dan ook niet voor niets...

Nadat we alle verhalen hadden gehoord over 'Al Capone' en 'The Birdman' en de gehele gevangenis hadden gezien, genoten we buiten nog van de bijna mythologische en karakteristieke gebouwen die Alcatraz Island rijk is en lieten even later het eiland na zo'n 3 uren weer al achter ons, om terug te keren naar Pier 33 (waar klaarblijkelijk ook een liefhebber van spijlen busjes leeft) en de rest van de stad te gaan verkennen.

Uiteraard kon dat niet zonder dat we ook hier het 'Hard Rock Cafe' hadden bezocht en dat dan ook niet zonder een paar unieke drumsticks verlieten. Vervolgens liepen we langs de vele, voor San Francisco typische en gezellige piertjes en kwamen we ook nog langs het bekende 'Fishermans Warf' maar daar vonden we het maar een vies stinkzooitje en we liepen dan ook snel verder.

Gelukkig maar want verderop kwamen we de wereldberoemde 'Cable Cars' tegen die hier beneden nog met de hand de andere richting op werden gedraaid en we stonden wel drie kwartier in de rij voordat we zelf ook mee konden. De Cable Car bracht ons dan ook door de bizar steile zoals je dat van San Francisco kent. Wie kent er geen beelden van TV waar politieachtervolgingen gepaard gaan met gigantische sprongen en de vonkenregens die daar op volgen? Over auto's gesproken, die zagen we ook veel en vooral van die schitterende Amerikaanse 'muscle cars' en het leek me fantastisch oom ook zo'n wagen te hebben. Dan zou ik ook met R&B muziek door de straten van San Francisco rijden, met een stoere zonnebril, al fluitend naar alle mooie dames in de straat...

Over mooie dames gesproken, uiteraard samen met Janine dineerde ik nog bij 'Lori's Dinner' een échte Amerikaanse keten, waar de Cadillacs zelfs aan de muur hangen, en waar we bij onze tafel zelfs een eigen jukebox hadden. Het eten was er dan ook niet misselijk maar ongelooflijk lekker en toen we onze buikjes vol hadden, liepen we weer verder door de pittoreske winkelstraatjes om hier en daar nog wat leuke dingen zoals kleding te scoren. Ook deden we, net als in New York, ook hier 'Niketown' aan, dat al gedeeltelijk in de avondmist gehuld lag en kocht Janine nog een leuke hardloop gadget zodat ze straks haar afstanden en de verbrande calorieën (dat zal nodig zijn als we weer thuis zijn, ook voor mij!) kan bijhouden op haar persoonlijke Nike website.

Nadat we ook nog (de wat tegenvallende) Levi's Store van binnen hadden gezien, namen we snel een taxi, want we hadden voor ons geen voeten meer over. De dag liep ook al ten einde en zo konden we lekker op tijd naar bed.

Morgen laten we San Francisco helaas al weer achter ons en begint de reis langs Yosemite National Park, waar we uiteindelijk in Mammoth Lake aan hopen te komen en daar te overnachten. We hopen prachtige natuur te zien en zijn zeer benieuwd wat er nu weer op ons pad komt. Tot zo ver dus San Francisco!

Als eerste zwarte president in het prachtige Washington D.C.

We begonnen de dag vandaag redelijk op tijd maar dit keer niet met een ontbijt in het hotel. Omdat we de vorige avond het restaurant niet zo 'gezellig' vonden, besloten we maar in 'downtown D.C.' te ontbijten.

Daarom namen we de metro vanaf station 'Van Dorn Street' naar 'Smithsonian' in het midden van de stad en stapten daar uit voor de deur van het ministerie van Landbouw.
Eerst maar eens ontbijten en dus liepen richting 'the Old Post Office' en het duurde niet lang of we liepen een pleintje op. Toen ik eens goed om me heen keek leek het echter een gigantisch plein, daar waar Obama's inauguratie begin dit jaar had plaats gevonden! Rechts lag 'the Capitol' en links zagen we het 'Washington Monument' overal bovenuit prijken.

Erg bijzonder, maar we besloten als echte toeristen een bus-tour door de stad te doen en dan wel met eentje zónder dak! Op die manier zouden we het grootste en mooiste gedeelte van de stad zien en konden we overal ongelimiteerd uit- en weer opstappen.
Zo kwamen we al gauw uit bij 'the White House' waar we nog naar Obama zwaaiden, maar we hem helaas niet te zien kregen. Daarna reden we door typisch Amerikaanse straten en zagen vele imposante gebouwen zoals een gigantische kathedraal.

Opnieuw troffen we het vandaag, want het was schitterend en dorstig weer en dus liepen we een lokale kroeg binnen om wat te drinken en kreeg ik een bijzondere uitleg van de bartender toen ik 'm naar de tatoeage op zijn arm vroeg. Daarop prijkten de Twin Towers die in brand stonden en daarboven vloog een superheld. Hij vertelde dat drie van zijn vrienden daar waren omgekomen en hij als herinnering deze tattoo had laten zetten, tezamen met nog drie sterren die symbool stonden voor zijn vrienden.

Ondertussen planden we vakkundig onze route door de stad, aan de hand van GPS en een kaart en kwamen zodoende ook nog langs het 'Union Station'. Opnieuw een erg imposant gebouw met prachtige galerijen en een schitterende ontvangsthal.
In de 'Obama Shop' waande ik me nog even de eerste zwarte president van Amerika en toen ik vroeg of er ook zo'n shop was voor Bush, schudde de winkelier lachend haar hoofd.

Vandaag nam ik uiteraard weer veel foto's en legde ook veel vast op film, om ons nageslacht ooit eens wat te kunnen vermaken.

Aan het einde van de dag stonden we in de voortuin van 'the Capitol' en maakten we beiden een sprongetje van vreugde en opwinding. We genoten van het bijzonder mooie en kolossale gebouw en keken vanaf daar recht naar het 'Washington Monument'. Dit uitzicht hadden ook de presidenten die eed aflegden, zoals recentelijk nog Obama deed ten overstaan van enkele miljoenen mensen.

Uiteraard bekeken we ook het 'Washington Monument' van dichtbij en verbaasden ons over deze gigantische stenen naald waarvandaan we alweer zicht hadden op het volgende monument, het 'Lincoln Memorial'.

Na deze hele dag van sightseeing, waren we uitgeput en uitgehongerd en zochten het vertrouwde Hard Rock Café op. Deze vestiging was opnieuw erg mooi en ik kon het uiteraard niet laten om ook hier een paar drumsticks mee te nemen. Dat maakt het totaal nu dus op drie paar uit the States! We kwamen echter voor het heerlijke eten en aten ons buikje meer dan vol.

Op de terugweg naar het Smithsonian Metro Station, keken we nog naar honkballende jeugd waarna we onze weg weer vervolgden. Toen we uit de ondergrondse kwamen, bleek het al pikdonker te zijn en moe maar voldaan keerden we, nadat we de Shuttle naar het hotel hadden genomen vanaf Van Dorn Street, weer terug op onze hotelkamer.

Opnieuw hadden we in één volle dag, volledig genoten van al het moois dat er te zien was. Washington D.C. is dan ook een prachtige stad en zéker de moeite waard om te bezoeken.
Nu gaan we snel slapen, want morgen moeten we om 3:30 am ons bed al uit om onze huurauto in te leveren op Washington Dulles Airport en daarna het vliegtuig naar San Francisco te nemen, die ons met een tussenlanding in Atlanta, daar om iets na 12 uur 's middags zal afleveren.
Vanaf dat moment hebben we 9 uur tijdsverschil met Nederland en dus is het misschien iets moeilijk om contact te houden via de telefoon.

Mijn blogs blijven echter onverminderd doorgaan, als de internetverbinding het hier tenminste toe laat!

Als bonus vandaag een filmpje van ons samen vanuit Washington D.C. voor het Witte Huis.

Bijzonder commerciële watervallen

We begonnen vandaag de dag in Niagara Falls met een stevig ontbijt zoals ze dat in de Verenigde Staten / Canada kennen. Daarna vertrokken we naar de Niagara Falls (watervallen) die zich zo'n beetje aan het einde van de straat bevonden.

De Skylon Tower torende hoog boven de stad uit. Een stad die overigens vooral veel weg had van een complete kermis, want overal waar je keek zag je schreeuwerige aankondigingen of neonreclame. Gelukkig duurde het niet lang voor we de stad een eindje achter ons lieten en kwamen we aan bij de echte Niagara Falls. Daar was het tenslotte ook allemaal om te doen! We genoten aller eerst van het adembenemende uitzicht en besloten toen om de watervallen van dichtbij te bekijken, in plaats van er vanaf Canadese zijde naar te staren.

We kochten tickets voor de 'Maid of the Mist' boottocht en gelukkig was het hoogseizoen al voorbij en konden we vrijwel meteen doorlopen. Daar stonden we dan tussen al die fotograferende en filmende Japannertjes en ik deed lekker net zo hard mee.
In onze fel blauwe poncho's namen we de ene na de andere foto en al helemaal toen we met de boot, langs en tot vlak bij de watervallen kwamen. Het was slimmer om mijn camera's op te bergen en alleen het wegwerpcameraatje dat ik bij Maid of the Mist kocht, had ik nog in mijn hand. Het leek alsof we in een keiharde plensbui terecht waren gekomen, zoveel water kregen we over ons heen en we waren dan ook helemaal doorweekt. Tot overmaat van ramp (hoewel ik het nat worden wel geinig vond), werd ik op het boottochtje nog even gemeen in mijn hals gestoken door een of ander insect. Bij het uitstappen vroeg ik het aan een van de 'locals' die zoveel zei als: "Ohw... You've just met our national wasp, the most famous! Let me help you..." en de beste man haalde een stiftje waarmee ik de wespensteek kon insmeren. Het bleef gemeen pijn doen, maar de zwelling stopte tenminste en nam vrij snel af.

Toen we weer vaste (Canadese) grond onder onze voeten hadden, beseften we dat we deze ruige rit hadden overleefd (klinkt dramatisch, maar was het absoluut niet!). We kochten nog wat souvenirs en gingen op pad om de rest van de stad te verkennen. Zo maakte ik nog een mooi foto van mijn vriendinnetje en liepen we een vertrouwd café binnen, dat ik opnieuw niet kon verlaten zonder een souvenir mee te nemen. Nu dus niet alleen drumsticks uit New York, maar ook uit Niagara Falls! Ik ga ze gewoon sparen!

De rest van de middag luierden we wat op de hotelkamer en 'Skype-ten' we erop los met familie in Nederland. Vanavond keerden we echter terug in het Hard Rock Café waar we een heerlijke maaltijd naar binnen metselden. Een toetje mocht dit keer ook niet ontbreken en na dit alles besloten we nog even snel wat calorieën te verbranden door een rondje door de stad te lopen. Daar kreeg ik Janine nog zo ver om de rol in te nemen van een stoere biker-girl en keken we nog eventjes naar de gekleurd verlichte watervallen, alvorens we terug reden naar ons hotel.

Bij binnenkomst ontdekten we daar echter dat er ergens in een zaaltje een Jam-night moest zijn en na eventjes zoeken vonden we een live bandje dat lekkere muziek speelde maar vooral ook apart van setting was. Het leek alsof verschillende mensen zich hadden opgegeven voor deze Jam-night want iedere keer werd er iemand anders op het podium geroepen om te zingen of te drummen (ik durfde niet!).

Onze dag sloten we dan ook af door te luisteren naar deze band en als ik een algehele indruk mag geven van Niagara Falls dan is het toch ietwat negatief. Hoewel, ik heb ontzettend genoten van de watervallen, maar ik had er eerlijk gezegd toch iets meer van verwacht. Het leek echter bijzonder commercieel te zijn en de stad vond ik maar schreeuwerig en afbreuk doen aan het prachtige stukje natuur. Tóch hebben we bijzonder genoten van deze stop in onze reis en heb ik er zeker geen spijt van.

Nu gauw naar bed, want morgen staan we vroeg op voor het ontbijt, om vervolgens opnieuw een uur of 9 à 10 in de auto te zitten opweg naar Washington DC!

Als bonus een filmpje om een indruk te geven van de watervallen in Niagara Falls, vanaf de opstap plek van de Maid of the Mist boottocht.

Een volle en drukke dag in downtown Manhattan

Na een lange vermoeiende reis ploften we gisteravond tegen half 8 plaatselijke tijd (er is 6 uur verschil met Nederland) en na het betalen van maar liefst $160,- aan de taxichauffeur die ons van JFK Airport naar het hotel buiten Manhattan in Hasbrouck Heights - New Jersey bracht, eindelijk neer op onze riante tweepersoonsbedden (er staan er 2 in onze kamer!) van het Holiday Inn. We konden niets meer en zijn dus meteen naar bed gegaan zodat we de volgende morgen vroeg op konden staan.

Dat deden we vandaag dus ook en na een stevig Amerikaans ontbijt reden we met de bus in zo'n 3 kwartier naar het busstation in downtown Manhattan. Vanaf daar reden we verder met de taxi tot aan 'Ground Zero', waar me direct al een bijzonder bordje opviel. Hoe wel de hekken langs de 'construction site' ons het zicht op Ground Zero enigszins ontnamen kon ik even later vanaf een loopbrug toch een aantal plaatjes schieten van de plaats waar op een kleine 2 weken na, zich 8 jaar geleden een verschrikkelijk drama voltrok. Op dit moment zijn daar nog een aantal stille getuigen van terug te vinden (het viel me overigens op dat er zeer weinig aandacht aan besteed wordt rond deze bouwplaats), waar nu druk gewerkt wordt aan een aantal nieuwe wolkenkrabbers.

Daarna liepen we naar de oever van de Hudson rivier waar we in de verte het 'Statue of Liberty' zagen staan. Dichterbij komen duurde te lang en helaas was het ook nog eens flink bewolkt. Daarom kochten we wat te drinken bij Janine's favoriete winkel en genoten ondertussen van een klein parkje terwijl even daarna de zon doorbrak.
Een mooi moment om ons door de typisch New Yorkse straten per taxi naar het 'Empire State Building' te laten rijden, waar we overigens netjes aan de voet van het imposante gebouw werden afgezet.

Niet alleen van buiten bleek het een bijzonder gebouw, want zodra je binnen staat word je geconfronteerd met een en al pracht en praal. Overigens waren we niet de enige die na bijna een uur wachten op de 86e verdieping stonden, maar gelukkig was er plaats genoeg en genoten we samen van de prachtige uitzichten op onder andere 'Central Park' (groene strook achteraan), het 'Chrysler Building', daar waar ooit het WTC stond, of keken we gewoon naar beneden, naar de ontelbare straatjes en herkenbare gele taxi's.

Nadat we het Empire State Building hadden verlaten, liepen we nog even door 's werelds grootste winkel ' Macy's' en vervolgden we onze weg daarna via Broadway naar 'Time Square', dat gedomineerd werd door taxi's en één grote advertentie leek.
Daar was het ook waar we minimaal 2 uur in de Billabong winkel vertoefden en niet alleen omdat ze daar Metallica fan bleken en ik een leuk en lang gesprek heb gehad met de manager, over hoe hij het hedendaagse Amerika ervaarde, maar vooral omdat ik er een bijzonder mooie Oakley zonnebril gekocht heb en we ook nog een tas vol kleding mee naar buiten namen omdat de prijzen daar bijzonder gunstig zijn!

We vervolgden onze weg naar de 'Apple Store' dat zich onder de grond bevindt en waar het ongelooflijk druk was. Ook deden we 'Niketown' aan waar men zo ongeveer alles uit het Nike assortiment over 4 verdiepingen had uitgesmeerd en waar we veel bijzonder gave schoenen bekeken en uiteindelijk ook zelf met 2 paar de winkel uitliepen! Spotgoedkoop daarzo!

Bepakt en bezakt genoten we nog even van het vlakbij gelegen 'Central Park'. Een werkelijk schitterend en bijzonder park, dat erg divers en uitgestrekt is en een bijzonder contrast vormt met de rest van de imposante stad.
Onze voeten wilden bijna niet meer en we namen snel een taxi naar Time Square waar uitstapten bij het 'Hard Rock Café' en waar we tussen de relikwieën van onder andere The Beatles en Linkin Park genoten van een heerlijk diner.

Uiteraard kon ik het Hard Rock Café van NYC niet verlaten zonder een souvenir in de vorm van een paar stoere drumsticks mee te nemen en eenmaal buiten bleek Time Square nog imposanter nu het donker geworden was.

Toch besloten we snel terug naar ons hotel te gaan en namen een taxi naar het busstation waar we jammer genoeg ruim een uur op de bus moesten wachten, die ons uiteindelijk weer terugbracht tot vlak bij ons hotel.

Onze voeten voelen we niet meer, maar we hebben het gered. We hadden precies 1 dag om Manhattan te leren kennen en dat is ons buitengewoon goed gelukt! Bijna alles wat we wilden zien, op Soho, Little Italy, Chinatown en Brooklyn Bridge na, hebben we ook daadwerkelijk gezien.

Nu snel naar bed, want morgen moeten we hier alweer weg. Dan pikken we onze huurauto op en moeten we zo'n 700 kilometer afleggen naar Niagara Falls, net over de Canadese grens!

Als bonus vandaag een filmpje vanaf het Empire State Building, waarvandaan we uitkijken in de richting van downtown Manhattan, waar ooit het WTC stond...