We zijn weer thuis!

We zijn ergens een halve dag kwijt geraakt, toen we van Los Angeles via Atlanta in de toekomst naar Amsterdam vlogen. Eigenlijk best bizar, want in feite reis je ook in de toekomst als je opeens 24 uur later ergens aankomt maar je er 'maar' 14 uur over gedaan hebt...

Vanochtend om half 9, gelukkig weer Nederlandse tijd, landden we op het vliegveld van Schiphol, met de meest zachte landing die ik ooit heb meegemaakt. Zo lichtjes, dat we bijna niet merkten dat we al aan de grond zaten. Chappeau voor de piloot!

Nadat Janine's moeder en haar zus ons aan het begin van de vakantie hadden weggebracht, wast het nu de beurt aan mijn vader en moeder om ons weer op te halen. Voor die gelegenheid had mijn moeder zelfs een toepasselijke ballon gekocht en konden we nadat we eindelijk onze koffers hadden kunnen omarmen (onze koffers waren gewoon een half uur kwijt en daar stonden we dan als laatst overgeblevene met nog enkele slachtoffers, wanhopig te wachten...) met een gerust hart op de achterbank van pa's Ford plaatsnemen.

Via Ouddorp, waar we Gijsje ophaalden van zijn logeeradres bij Janine's ouders en eindelijk weer eens met ons huistijger konden kroelen, reden we naar huis en ploften daar voor het eerst sinds enkele weken weer eens neer op onze heerlijk eigen vertrouwde bank.

Bijna 5.000 kilometer met de auto, zo'n 30.000 kilometer met het vliegtuig en heel veel kilometers met de benenwagen, bus en metro, brachten ons veel moois dat Amerika ons te bieden bleek te hebben. Een prachtig land om eens te bekijken en te proeven. Aardige mensen, bijzondere natuur en bizar eten. Dat laatste zal ik niet zo missen overigens, maar al met al is dit een vakantie om serieus nooit meer te vergeten!

Universal Studios Hollywood

Onze laatste dag van onze Amerika Toer brachten we door in het themapark van Universal Studios in Hollywood. Een brede rode loper en een hoge poort brachten ons in een andere wereld. De wereld van film en entertainment, die vele geheimen kent en we eigenlijk alleen maar van TV of uit de bioscoop kennen.

We besloten na binnenkomst daarom eerst de studio tour te doen, net als vele anderen trouwens. We reden met een treintje langs de verschillende studios waar bekende films, TV-series of shows opgenomen werden en zagen de bijbehorende bekende auto's van bekende zoals die van Magnum, of reden langs de set van Jaws en door de straat van Desperate Housewifes die daar vlak achter schijnt te liggen (wie had dat gedacht dat Jaws in de achtertuin van de Wanhopige Huisvrouwen zou rondzwemmen!). We kwamen zelfs door de straat waarin het vliegtuig is neergestort in de film War of the Worlds en maakten een scène mee uit de film Backdraft waar bijna alles in de fik stond. We zagen zelfs de allom bekende Warner Brothers Studios liggen!

In het pretpark dat om de studios heen gebouwd is, beleefden we veel plezier in de duizelingwekkende achtbanen van The Mummy en Jurassic Park en hielpen ook The Hulk nog een handje.
Ook de show 'Waterworld', die gelieerd is aan de gelijknamige film met Kevin Costner, was een spektakel. Veel water, geweld (allemaal nep!) en explosies kwamen aan ons voorbij, tot zelfs neerstortende vliegtuigen aan toe (ja het kon echt allemaal!).
Iets rustiger waren de 'Animal Actors' waar de dieren hun kunsten vertonen en laten zien dat ze erg goed getraind zijn.

Uiteraard bezochten we ook voor de laatste keer deze vakantie een Hard Rock Cafe dat om de hoek bij de studio's lag. Het was daar wel even zoeken maar uiteindelijk kon ik mijn verzameling drumsticks dan aanvullen met een paar bijzondere exemplaren uit Hollywood.
Ook kochten we enigszins noodgedwongen nog een koffertje om alle spullen mee terug te nemen morgen, want de twee koffers die we van huis vandaan meegenomen hadden, voldeden al lang niet meer!
Daarna stapten we met pijnlijke voeten weer de metro van Hollywood in en probeerden nog op een anders station uit te stappen en nog een klein stukje van de stad te zien, maar dat bleek toch tegen te vallen. De straat waar we op uitkwamen leek wel een achterbuurt te zijn en we konden ook nergens de grote letters van 'Hollywood' in de bergen ontdekken. Dat was dus de enige missie die we deze vakantie niet gingen volbrengen, want we waren erg moe en morgen moeten we weer vroeg op staan om rond 7:00 lokale tijd op het vliegveld te zijn.

Wat een dag, wat een vakantie! Morgen weer naar huis, via een vlucht van 14 uur en nog wat wachttijd op onze tussenstop in Atlanta. Dat wordt dus even bijkomen want wij stappen hier om 9 uur in het vliegtuig (op zondag) en landen in Nederland rond 9 uur (op maandag). Dan zijn er dus 24 uur verstreken, maar zijn we er ergens 10 kwijt geraakt?!

Een lange rechte weg naar Los Angeles

Toen we vanmorgen alweer vertrokken vanuit onze residentie, zagen we pas echt hoe we erbij zaten. We hadden vannacht tussen vele grote palmbomen en strak gemaaide gazonnetjes geslapen.

Samen namen we eerst even een bordje pannenkoeken zoals we dat al bijna gewend zijn geraakt hier in Amerika, alvorens we uitcheckten.
We reden vanuit Scottsdale, via Phoenix (volgens mij kun je het zo'n beetje zien als het in elkaar vergroeide Middelharnis / Sommelsdijk, maar dan een poepie groter), de I-10 op. Zoals ik gisteren al aankondigde, bleek dit een hele saai en vooral lange rechte weg te zijn, dwars door een dor gebied, waar werkelijk niets bijzonders te zien was. Het bleek ruim 550 kilometer rechtdoor te zijn voordat we bij Los Angeles uit zouden komen en ik kan u melden, dat is bijzonder saai. Vooral omdat het Amerikaanse verkeer, heel irritant is. Hier blijft men namelijk op het dooie gemakkie op de linker baan rijden en mag je gewoon rechts inhalen, maar als de auto voor je nèt een fractie harder gaat als de vrachtwagen op de rechter baan, dan is dat zéér onaangenaam. En dan druk ik me nog zachtjes uit...

Gelukkig, na uren rechtdoor rijden, en vele verslagen van de herdenking van 9/11 gehoord te hebben via de radio, reden we opeens L.A. binnen en zagen borden met bekende namen, zoals Hollywood, Santa Monica, Pasadena, en Mullholland Drive waar alle sterren zo'n beetje wonen.
Door het drukke verkeer wisten we ons een naar ons hotel te wurmen, dat we overigens snel hadden gevonden. De Mexicaans aandoende entree ervan deed ons verwonderen, want een dergelijk hotel hadden we deze vakantie nog niet gezien. Het was of men speciaal voor onze laatste 2 dagen nog een bijzonder hotel uitgezocht had, met onder andere fraai versierde deuren en lange, sprookjesachtig verlichte gangen. Ook onze kamer was knus en gezellig ingericht, alleen een beetje warm, maar dat was nou ook geen onoverkomelijk probleem.

Direct na aankomst schoot ik mijn zwembroek aan en zwom een paar baantjes in het zwembad dat zich buiten bevond. Daarna luierden we wat en trokken we downtown L.A. in om het hier een beetje te bekijken. Dat viel echter wat tegen, want het was erg rustig in de stad. Niets vergeleken bij New York, maar dat klopte ook wel toen we even later in een eettentje vroegen of we nu wel in het bruisend middelpunt waren.
Voor de echte beleving werden we dan ook doorverwezen naar Hollywood, waar we gemakkelijk met de metro konden komen. Dat besloten we dan ook maar toen doen, maar toen we tussendoor even terug waren op de hotelkamer om betere schoenen voor Janine te halen, veranderde ons plan. Het bed lag zó lekker, dat we besloten om misschien morgenavond nog even Hollywood in te trekken, voordat we de andere dag via het vliegveld LAX naar huis zullen vliegen...

Morgen dus de Universal Studios verkennen en ook nog even de laatste paar drumsticks zien te scoren in het Hard Rock Cafe. Of we daarna nog puf voor Hollywood hebben zal de tijd leren. Feit is echter dat morgen onze laatste dag in the States aanbreekt. Wat hebben we veel gezien de afgelopen 2 weken en wat lijkt New York weer al lang geleden...

Van de Grand Canyon via Sedona naar Phoenix / Scottsdale

Allereerst wil ik iedereen die mij / ons in de afgelopen weken hebben gevolgd, bedanken voor hun vele leuke en lieve reacties via de blog, krabbels via Hyves of berichtjes via de mail of sms. We vinden dat erg leuk en waarderen dit enorm! Vaak genoeg krijgen we ook erg leuke reacties van mensen die niet zo dicht bij ons staan en wat dan een complete, aangename verrassing is! Helaas kan ik deze mensen niet altijd terug mailen om te bedanken, omdat er geen e-mail adres meegestuurd wordt, maar bij deze dus ontzettend bedankt!

Vandaag reden we een vrij saaie rit. Veel dor en droog gebied en we stuurden daarom ook eventjes de Highway af naar het cowboy dorpje 'Sedona' om te kijken of daar nog iets te beleven viel.

Hoe dichter we bij Sedona kwamen, des te mooier werd het landschap en dat bleek ook wel toen we in het dorpje zelf aankwamen en we vanaf onze parkeerplaats al een prachtig uitzicht hadden.
Sedona bleek een flink dorp te zijn, maar het bruisende gedeelte was toch wat kleiner dan gedacht. Wel waren er veel leuke winkeltjes met échte (Stetson) cowboy hoeden. Uiteraard heb ik er wat gepast (en vergeten foto's te nemen!), maar niet gekocht, want als ik 'm op Flakkee draag dan pies ik waarschijnlijk ver naast het potje...

Wel was het er ongelooflijk warm en het kwik moet zo tegen de 40 graden hebben gelopen. Er was geen wind en de zon scheen fel, maar gelukkig vonden we nog net een beetje schaduw op een terrasje, waar we ons prima vermaakten en een lekkere lunch nuttigden.

Nadat we Sedona wel hadden gezien, vervolgden we onze weg naar Phoenix. Ook deze weg was ongelooflijk saai maar kwamen op een gegeven moment wel in een gebied met ongelooflijk veel cactussen. Omdat Janine's vader een échte cactus kenner én verzamelaar is (hij heeft vele bijzondere in zijn kas staan), zette ik de auto langs de snelweg en liep een eindje het veld in. Daar fotografeerde ik een grote 'bos' cactussen en wat te denken van deze enorm grote cactus waar Janine maar een klein meisje bij lijkt?

Over cactussen gesproken, we belandden enkele honderden kilometers verder in de grote stad Phoenix, waar we de 'Dessert Botanical Garden' bezochten. Hier zagen we de meest uiteenlopende soorten cactussen. De een nog groter dan de andere en zelfs vele soorten met mooie bloemetjes.
Het 'Dessert' in de naam, deed zijn naam eer aan, want de zon brandde op onze hoofden en het was er echt ongelooflijk heet. Zo moest het ook wel in de woestijn zijn (we zaten tenslotte ook in Arizona) en we moesten dan ook regelmatig bijkomen bij een verkoelend fonteintje, of de schaduw.

In Phoenix zelf, zochten we uiteraard ook het daar aanwezige Hard Rock Cafe op en genoten daar van ons inmiddels favoriete gerecht, naast een blouse die ooit van Elvis Presley was en naast een echte Les Paul, van de onlangs overleden Les Paul zelf. Of wat te denken van een, door alle bandleden gesigneerde, gitaar van Metallica (ik gok van Hetfield?) die in mijn gezichtsveld hing, of het 'Explorer' model van John Entwistle van The Who?
Erg gaaf altijd, de vele interessante iconen die je overal ter wereld in deze keten tegen komt. Uiteraard kon ik zelf ook niet vertrekken voor ik een 'icoon' had gescoord en breidde ik mijn collectie USA drumstick dan ook uit met een Phoenix exemplaar.

Het werd al donker en haastten ons naar het hotel. Dit bleek een schitterend resort te zijn, waar we nog lekker samen ontspannend onder de sterrenhemel in het zwembad gezwommen hebben. Daarna zijn we snel naar bed gegaan, want de bedden nodigden toch wel erg uit, na opnieuw een pitte dag achter de rug te hebben, met vele nieuwe indrukken.

Morgen begint onze laatste reis van deze vakantie, wanneer we van Phoenix naar Los Angeles zullen rijden. Dat kan wel eens een saaie rit worden, want als we de kaart zo bekijken, dan lijkt het één recht stuk te zijn! Dat wordt morgen dus verstand op nul en de cruise control aan...

The Grand Canyon, onvoorstelbaar mooi...

Ik weet eigenlijk niet meer wat ik nu in deze blog moet schrijven. Het wordt nu toch echt wel een cliché. In de afgelopen blogs over onze reis door Amerika, verwerkte ik steevast woorden als: "bizar, bijzonder, mooi, adembenemend en schitterend". Als ik dat over vandaag weer zou schrijven, dan zou dat een echt understatement zijn. Of zal ik het toch maar gewoon doen?

Nadat ik vanochtend opnieuw ruzie had met de Garmin navigatie (ik zal dan ook nooit een Garmin aanschaffen, mocht mijn TomTom het begeven), zijn we ouderwets met de kaart in de hand vertrokken vanaf Rudi's Inn, vanuit Bryce Canyon City.

Zo'n 250 kilometer verder, reden we langs een stuwdam (dit was een kleintje vergeleken bij de Hoover Dam van gisteren), naar het dorpje 'Page', waarvandaan we wel even naar de 'Rainbow Bridge' te rijden. Dit is de grootste, natuurlijk gevormde brug ter wereld.
Helaas kwamen we bedrogen uit, want daar moesten we per boot heen en dat zou enkele uren duren. De laatste boot vertrok over 10 minuten en dat zouden we dan ook nooit gehaald hebben. Wel spotte ik nog een VW busje en zette 'm speciaal voor Addie op de foto.

We reden dan maar naar 'Lake Powell' dat niet ver van Page vandaan lag en stroopten onze broeken op en liepen het heerlijk warme water in.
Daarna vervolgden we snel onze weg naar de Grand Canyon, want dat was nog een paar honderd mijl rijden en onderweg stopten we dan ook af en toe op bijzondere 'view points' waarvandaan we over gigantische vlakten uitkeken en zelfs al wat spleten zagen zoals we die van de Grand Canyon verwachtten te zien.

De weg die ons verder leidde was lang en saai en hoewel we af en toe langs prachtig gebergte reden, waren deze mijlen toch wel de saaiste van onze hele vakantie.
Toch stopten we nog bij de Navajo Indianen, die een leuk eettentje en souvenirswinkeltje langs de kant van de weg bezaten. Ik bestelde daar een 'Navajo Hot Beef' en verwachtte alles behalve het gigantische brood dat me werd voorgeschoteld. Normaal gesproken eet ik niet eens zoveel vlees bij mijn avond eten!

Een stuk verder, bij een volgend view point, waren de Indianen opnieuw present met hun kraampjes vol mooie sieraden en ander vrouwelijk geneuzel. Het schetste echter mijn verbazing dat de Indianen zo ongelooflijk met hun tijd waren meegegroeid, want je kon daar in the middle of nowhere zelfs met je creditcard betalen! We kochten dan ook nog maar een mooi souvenir en liepen daarna verder om onze eerste blik in een van de enorme spleten te wagen.
Dat maakte een enorme indruk en voor dit prachtige verschijnsel stopten we een eindje verderop opnieuw en bekeken het vanuit een ander perspectief.

Toch bleek het niets te zijn vergeleken bij wat nog komen zou gaan, want weldra reden we het Grand Canyon National Park in en stopten bij de uitkijktoren aan de voet van de Canyon.
Wat we daar zagen ging echter onze verbeelding te boven. Een prachtig uitzicht over (een klein) gedeelte van de Grand Cayon, waar we de 'Colorado River' goed konden zien stromen. Ik raakte dan ook niet uitgekeken evenals Janine trouwens.
De zon begon steeds lager aan de hemel te staan en de zonnestralen vielen prachtig door het (helaas aanwezige) wolkendek heen, dat een prachtig schouwspel in de Canyon teweeg bracht.

Ook de uitkijktoren was van binnen bijzonder mooi versierd, evenals het souvenirswinkeltje. Moet deze winkel niet de mooiste etalage van de wereld hebben?

Weldra ging de zon onder en het licht daarvan hulde het gebergte in een prachtige rode gloed. Wij zochten samen een plekje op vanwaar we een fantastisch uitzicht hadden op de Canyon en de ondergaande zon. Daar zaten we een lange tijd, zonder iets te zeggen, voor ons uit te staren en de volledige stilte die om ons heen hing, maakte dit tot een bijzonder moment. Ik heb dan ook nog nooit in mijn leven, zó iets ongelooflijk moois gezien...

We bleven kijken totdat de zon volledig achter de bergen verdween, en reden de laatste mijlen in het donker naar de 'Red Feather Lodge'. We waren weer zo'n 10 uren onderweg geweest vandaag, maar moe waren we zéker nog niet. Nog vol van onze belevenissen van vandaag, staken we de straat over en aten voor het eerst in deze vakantie bij de 'echte' McDonald's.

Morgen opnieuw een flinke reis, die ons vanuit de Grand Canyon, langs Sedona, naar Phoenix / Scottsdale zal brengen. We vertrekken dus helaas alweer uit de Grand Canyon, maar we moeten uiteindelijk ook nog helemaal naar Los Angeles, dus er zit niets anders op.

Als bonus dan vandaag natuurlijk een filmpje vanuit de Grand Canyon, met het werkelijk (hier komt het nog een keer), ongelooflijk fantastisch mooi en bizar bijzonder uitzicht op de Colorado River...

Van Las Vegas via Zion Nat. Park naar de Bryce Canyon

Vanmorgen vertrokken we later dan normaal, want het was gisteravond laat geworden. Nog even de foto's van de dag bekeken, m'n blog bijgewerkt en dan zit je zo half in de nacht.

Rond een uur of 11 vertrokken we dan ook pas richting ons volgende hotel in de 'Bryce Canyon' maar niet voordat we even langs de 'Hoover Dam' gereden waren, die zo'n 40 kilometer buiten Las Vegas gebouwd was. Het stuwmeer bij de Hoover Dam (dat vernoemd is naar President Herbert Hoover) zorgt voor de broodnodige elektriciteit van Las Vegas en nu snap ik dan ook waarom ze zoveel lampjes kunnen laten branden.

Grote kolommen stonden er aan de andere kant in 'Lake Mead' (dat vernoemd is naar de toenmalige projectleider van de dam die tussen 1931 en 1935 werd gebouwd) die er voor zorgen dat het water weg kan lopen wanneer het te hoog komt te staan.
De dam staat loopt ook precies tussen twee staten in en dat is dan ook te zien aan de twee paar kolommen. De ene staat in Nevada en de andere staat in Arizona.

We reden verder en voelden ons nietig toen we door de grote bergpassen reden en na enkele honderden kilometers veranderden de rots formaties langzaam tot prachtig rood gekleurde, door de geschiedenis afgesleten gebergten.
Zo kwamen we ook uit bij 'Zion National Park' waar we door werkelijk adembenemende bergpassen reden, die ons over riviertjes en bijzonder gesteente voerden. Helaas waren we te laat om met de shuttle mee te gaan, de vallei in, want het werd al laat en we moesten ook nog een flink stuk rijden.

Opeens kwamen we wilde dieren tegen (eindelijk levende!) en het bleken 'Elks' te zijn (een soort van steenbokken), die ons vanaf de rots al lang voordat wij ze zagen, in de gaten hadden.
We werden een goed bekeken en in de gaten gehouden en je zag ze denken "Wat moet die kalende Sommelsdieker nou hier?"...

Wij vonden het maar wat schitterend en stonden een tijdje zonder iets te zeggen, vlak bij deze dieren en keken hoe ze aten of lagen te zonnen.
We moesten helaas snel verder, want de avond begon in te vallen en we moesten nog 1,5 uur rijden. De bergen leken zo met het ondergaan van de zon, licht te geven en de sfeer die het geeft is erg bijzonder en rustgevend.

Uiteindelijk kwamen we rond half 9 aan in het Best Western van 'Bryce Canyon City', maar bleken niet hier, maar aan de andere kant van de weg te vertoeven, waar Ruby's Inn uitgegroeid was tot een gigantische accommodatie van verschillende appartementencomplexen.

Het maakte ons allemaal niet uit, als we maar konden eten en daarna ons bed op konden zoeken, want we waren bekaf.
Wat hadden we ook vandaag weer mooie dingen gezien en Amerika lijkt steeds mooier te worden naarmate onze reis vordert. Ik kan het hier met foto's laten zien, maar je moet het echt zelf een keer gezien hebben om te begrijpen wat we nu precies zo mooi vonden. De adembenemende landschappen zitten waarschijnlijk voor de rest van ons leven in ons geheugen gegrift, want zoiets moois hebben we nog maar weinig gezien...

Morgen gaat de reis vanuit de Bryce Canyon via Lake Powell richting de Grand Canyon, waar we ook zullen overnachten. De tocht zal weer zo'n 500 kilometer zijn en naar verwachting weer de hele dag in beslag nemen.

Als bonus dit keer een filmpje vanuit het werkelijk prachtige Zion National Park, dat je alleen met eigen ogen op z'n mooist kunt zien...

Van San Francisco door Yosemite Nat. Park naar Mammoth Lakes

De rit viel met geen pen te beschrijven, laat staan met een toetsenbord te typen. Vandaag reden we de mooiste rit van onze reis tot nu toe.

We vertrokken vanochtend weliswaar met wat problemen vanuit San Francisco, maar de rest van de dag maakte dat ruimschoots goed. We wisten namelijk niet precies hoe we nu de stad uit moesten komen, want de Bay Bridge was afgesloten en dat was toch eigenlijk de hoofdader waar we overheen moesten en ook onze GPS bleef ons dat vertellen, ondanks dat ik vele highway's probeerde. Uiteindelijk zijn we gewoon ouderwets per kaart en vragen bij een benzinestation toch op weg naar Mammoth Lakes gegaan en reden allereerst over een gigantische brug van wel 12 kilometer lang. Daarna reden we over lange brede wegen die ons door de bergen voerde en uiteindelijk op een hele vlakke vallei bracht.

We stopten nog eens voor een broodje bij de Subway en wat drinken in te slaan voor onderweg. Daar kochten we ook zo'n handige coolbox van piepschuim, die we vulden met een zak ijsblokken, want dat kun je hier allemaal gewoon voor een paar dollar bij de supermarkt kopen.

Onze Kia bracht ons overal. Ondanks dat ik er een beetje mopperig over was, geef ik hem, nu na een flink stuk gereden te hebben, als nog het predikaat 'oké'. Zo bracht hij ons al snel bij een gigantisch meer waar men druk aan het watersporten was, en reed hij ons stijl de berg op, totdat we bovenaan even stopten, voor informatie over de waarschijnlijk afgesloten weg naar onze bestemming. Daar zagen we overigens nog een échte camper, want zo (en vaak nog mooier en luxer) rijden ze hier in Amerika rond. Vaak genoeg zie je er dan ook nog een personenauto achter hangen, die ze dapper achter zich aan slepen. Het is dan ook niet zo gek dat deze wagens ontzettend roken als ze optrekken en zo stond Janine, die juist de 'Fire Information' aan het checken was, kort daarna flink te kuchen.

Helaas lazen we (en dat hadden we ook al op de radio gehoord) dat 'Freeway 120' afgesloten was wegens bosbranden en dat was nou net de weg die ons door 'Yosemite Valley' zou leiden. We konden een omweg nemen, maar dat zou een aantal extra reisuren kosten en we moesten sowieso al ver reizen vandaag. We lieten dan ook maar, hoe jammer ook, Yosemite Valley voor wat het was en namen genoeg met de rest van 'Yosemite National Park'.
Onderweg zagen we nog een Eland en Emoe, ik weet het niet, maar erg goed ging het niet met 'm. Hij lag midden op de weg nog een beetje na te spartelen en Janine was zo confuus dat ze vergat een foto te maken. Een erg zielig gezicht, maar of hij nou lag te creperen omdat hij was aangereden of gewoon van een berg gestort was, bleef ons onduidelijk.

We stopten nog een keer bij een leuk winkeltje voor wat te eten en te drinken en reden verder door het bijzondere landschap. We hadden nog wel een keer zicht op de Valley, maar die stond dan ook vol rook en we zagen al grote stukken met verbrande bomen.
Hoewel we de gigantische bomen van soms wel 30 meter doorsnee door de bosbrand moesten missen, kwamen we alsnog voor Nederlandse begrippen, grote bomen tegen en genoten van de prachtige vergezichten en werden zelfs nog even romantisch...

Verderop zagen we fantastische rotspartijen afgewisseld met adembenemende natuur en werkelijk schitterende open vlakten, waar dan opeens weer een schattig meertje in tevoorschijn kwam.
Het werd al avond en de zon begon al te zakken en nam de temperatuur met zich mee. We zagen ook nog het gigantische 'Mono Lake' en reden niet veel later het karakteristieke 'Mammoth Lakes' binnen. Je waant je hier in Oostenrijk, want het is een echt wintersport gebied en er staan dan ook werkelijk schitterende huizen. Ook ons hotel, het 'Austria Hof' deed ons aan Oostenrijk denken en we keken zelfs zo op de stoeltjeslift, die in de winter tienduizenden mensen naar boven vervoeren.

Wij hadden echter alleen oog voor onze relaxte kamer en dito bed, en nadat we beneden in het restaurant allebei een heerlijke Wienerschnitzel burgemeester hadden gemaakt (zoals dat in een echt wintersport gebied ook normaal is) en ook nog een toost uit brachten op de rest van onze reis, vielen we al gauw in slaap op het heerlijke bed.

Morgen wellicht opnieuw een indrukwekkende reis voor de boeg, namelijk door een van de heetste plekken op aarde: 'Death Valley', dat ons uiteindelijk naar 'Las Vegas' zal leiden! We zijn benieuwd!

Als bonus een filmpje vanuit Yosemite National Park, vlak voordat we bij de foto met dat blauwe meer uitkwamen. Hier bevond zich een uitkijkpunt over bijzondere rotsformaties.

Van Washington D.C. naar San Francisco

Vroeg je bed uit is nooit een pretje maar al helemaal niet wanneer je vakantie hebt en zéker niet wanneer je de dag daarvoor zoveel gelopen en gezien hebt. Toch klonk de wekker vanmorgen om 3:30 am want we moesten op tijd op Washington Dulles Airport zijn om onze vlucht van 7:00 am te halen.

Gelukkig viel het verkeer mee en leidde de navigatie ons recht naar het drop-off point van onze huurauto, waarvandaan we per shuttle naar het vliegveld werden gebracht.
We checkten in en de koffers werden gewogen. Eentje was er echter te zwaar, maar de man zag het door de vingers. "Het zal wel de vrouwen-koffer zijn" lachte hij ons toe...

De security-check was wat pittiger dan op Schiphol. Schoenen moesten uit, evenals de broekriem, maar we mochten onze onderbroek gelukkig aanhouden. Mijn camera's en laptop werden ook grondig gecontroleerd, maar gelukkig kregen we groen licht.

Daarna werden we met een vreemde wagen naar de gate gebracht, waar we eerst maar eens een ontbijtje scoorden. Niet lang daarna vertrok ons vliegtuig van Delta Airlines naar Atlanta en zaten we maar 1 uur een kwartier in de lucht. Na een korte tussenstop op de luchthaven van Atlanta, zaten we al snel weer in het volgende vliegtuig (eveneens Delta Airlines) richting San Francisco voor een vlucht van zo'n 5 uren.
Gelukkig hadden we TV en zelfs ook draadloos internet aan boord! Dat had ik nog niet eerder meegemaakt en maakte daar dan ook dankbaar gebruik van om tijdens de vlucht mijn blog over Washington D.C. te kunnen bijwerken en wat te Twitteren.

Zoals gepland landden we na zo'n 5 uren op het vliegveld van San Francisco. De koffers hadden we al snel gevonden en haastten ons naar de 'Airtrain' die ons naar de Autoverhuurbedrijven zou brengen. Daar duurde het nog even voor we de auto geregeld hadden en helaas hebben we opnieuw geen Amerikaan. Nee het is nu zelfs zo erg, dat we een Koreaan rijden! Een Kia Sorento welteverstaan. Beter was er echt niet te krijgen, want de rest was al vergeven.

We zullen het er de komende tijd maar mee moeten doen. Daarom vertrokken we met enig morren maar snel naar ons hotel, we waren immers alweer een hele dag aan het reizen.
Door het drukke verkeer (waarschijnlijk omdat veel Amerikanen dit weekend een vakantie hebben gepland vanwege Labor Day a.s. maandag) bereikten we dan ook na een half uurtje eindelijk ons hotel en omdat we toen al ruim 14 uur aan het reizen waren, ploften we dood moe op bed neer en bleven we de rest van de avond luieren.

Toen we nog even wat drinken wilden gaan halen en terug naar onze kamer liepen, was het wel érg druk in de lobby en toen bleek dat niemand in het gehele 8 verdiepingen tellende gebouw zijn kamer meer in kon, omdat het systeem voor de sloten (met een pasje) een storing had. Gelukkig werd dat na een klein uur opgelost en konden wij lekker naar bed.

Morgen zullen we op tijd opstaan en ontbijten, om vervolgens naar Fisherman's Warf te gaan (is hier heel dichtbij) en daar vanaf Pier 33 om 11:00 am LT, de boot naar Alcatraz te nemen. Hiervandaan hebben we als het goed is ook een prachtig uitzicht op de Golde Gate Bridge, dus ik ben benieuwd wat morgen brengen zal!

PS: Ik heb nu ook wat filmpjes bij de vorige blogs geplaatst, nu ik eindelijk een fatsoenlijke internet verbinding tot m'n beschikking heb!

Als eerste zwarte president in het prachtige Washington D.C.

We begonnen de dag vandaag redelijk op tijd maar dit keer niet met een ontbijt in het hotel. Omdat we de vorige avond het restaurant niet zo 'gezellig' vonden, besloten we maar in 'downtown D.C.' te ontbijten.

Daarom namen we de metro vanaf station 'Van Dorn Street' naar 'Smithsonian' in het midden van de stad en stapten daar uit voor de deur van het ministerie van Landbouw.
Eerst maar eens ontbijten en dus liepen richting 'the Old Post Office' en het duurde niet lang of we liepen een pleintje op. Toen ik eens goed om me heen keek leek het echter een gigantisch plein, daar waar Obama's inauguratie begin dit jaar had plaats gevonden! Rechts lag 'the Capitol' en links zagen we het 'Washington Monument' overal bovenuit prijken.

Erg bijzonder, maar we besloten als echte toeristen een bus-tour door de stad te doen en dan wel met eentje zónder dak! Op die manier zouden we het grootste en mooiste gedeelte van de stad zien en konden we overal ongelimiteerd uit- en weer opstappen.
Zo kwamen we al gauw uit bij 'the White House' waar we nog naar Obama zwaaiden, maar we hem helaas niet te zien kregen. Daarna reden we door typisch Amerikaanse straten en zagen vele imposante gebouwen zoals een gigantische kathedraal.

Opnieuw troffen we het vandaag, want het was schitterend en dorstig weer en dus liepen we een lokale kroeg binnen om wat te drinken en kreeg ik een bijzondere uitleg van de bartender toen ik 'm naar de tatoeage op zijn arm vroeg. Daarop prijkten de Twin Towers die in brand stonden en daarboven vloog een superheld. Hij vertelde dat drie van zijn vrienden daar waren omgekomen en hij als herinnering deze tattoo had laten zetten, tezamen met nog drie sterren die symbool stonden voor zijn vrienden.

Ondertussen planden we vakkundig onze route door de stad, aan de hand van GPS en een kaart en kwamen zodoende ook nog langs het 'Union Station'. Opnieuw een erg imposant gebouw met prachtige galerijen en een schitterende ontvangsthal.
In de 'Obama Shop' waande ik me nog even de eerste zwarte president van Amerika en toen ik vroeg of er ook zo'n shop was voor Bush, schudde de winkelier lachend haar hoofd.

Vandaag nam ik uiteraard weer veel foto's en legde ook veel vast op film, om ons nageslacht ooit eens wat te kunnen vermaken.

Aan het einde van de dag stonden we in de voortuin van 'the Capitol' en maakten we beiden een sprongetje van vreugde en opwinding. We genoten van het bijzonder mooie en kolossale gebouw en keken vanaf daar recht naar het 'Washington Monument'. Dit uitzicht hadden ook de presidenten die eed aflegden, zoals recentelijk nog Obama deed ten overstaan van enkele miljoenen mensen.

Uiteraard bekeken we ook het 'Washington Monument' van dichtbij en verbaasden ons over deze gigantische stenen naald waarvandaan we alweer zicht hadden op het volgende monument, het 'Lincoln Memorial'.

Na deze hele dag van sightseeing, waren we uitgeput en uitgehongerd en zochten het vertrouwde Hard Rock Café op. Deze vestiging was opnieuw erg mooi en ik kon het uiteraard niet laten om ook hier een paar drumsticks mee te nemen. Dat maakt het totaal nu dus op drie paar uit the States! We kwamen echter voor het heerlijke eten en aten ons buikje meer dan vol.

Op de terugweg naar het Smithsonian Metro Station, keken we nog naar honkballende jeugd waarna we onze weg weer vervolgden. Toen we uit de ondergrondse kwamen, bleek het al pikdonker te zijn en moe maar voldaan keerden we, nadat we de Shuttle naar het hotel hadden genomen vanaf Van Dorn Street, weer terug op onze hotelkamer.

Opnieuw hadden we in één volle dag, volledig genoten van al het moois dat er te zien was. Washington D.C. is dan ook een prachtige stad en zéker de moeite waard om te bezoeken.
Nu gaan we snel slapen, want morgen moeten we om 3:30 am ons bed al uit om onze huurauto in te leveren op Washington Dulles Airport en daarna het vliegtuig naar San Francisco te nemen, die ons met een tussenlanding in Atlanta, daar om iets na 12 uur 's middags zal afleveren.
Vanaf dat moment hebben we 9 uur tijdsverschil met Nederland en dus is het misschien iets moeilijk om contact te houden via de telefoon.

Mijn blogs blijven echter onverminderd doorgaan, als de internetverbinding het hier tenminste toe laat!

Als bonus vandaag een filmpje van ons samen vanuit Washington D.C. voor het Witte Huis.

Van Niagara Falls naar Washington D.C.

We stonden vanochtend op tijd op, want het zou een lange dag worden. Vandaag hadden we de grootste autorit van de gehele vakantie voor de boeg, namelijk van Niagara Falls naar Washington D.C. die ongeveer 800 kilometer bedroeg.

We ontbeten wat lichter dan gisteren, maar wel ongelooflijk lekker. We lieten ons allebei een bord 'Buttermilk Pancakes' voorschotelen en likten bijna ons bord schoon toen we klaar waren.

De reis, die we zo rond half 9 begonnen, leidde ons over mooie, groene wegen, door vele dorpjes en we zagen veel van die gigantische vrachtwagens die zo typisch Amerikaans zijn. We stopten nog eventjes bij een voor Amerikaanse begrippen 'kleine supermarkt' en gooiden de tank weer vol tijdens het schateren om de benzine prijzen. We kochten er ook nog wat lekkere broodjes, fruit en yoghurt voor onderweg, maar hadden geen lepeltje voor bij de yoghurt met smarties en dus moest ik het noodgedwongen met mijn vinger door elkaar roeren. Ik liet het dan ook maar gewoon naar binnen lopen hoewel het dan jammer genoeg geen drinkyoghurt was.

De reis ging verder en de uren verstreken. We stopten nog een aantal keren, ware het alleen al voor de vele wegwerkzaamheden die ons veel oponthoud bezorgden en waar we ons verbaasden over de verkeersregelaars. Zouden deze mensen de hele dag (waarschijnlijk 12 uren, want zo lang duurt de gemiddelde werkdag in de VS) bij zo'n bord staan? Iedere keer kwamen we er weer een tegen, die het bordje van 'Stop' naar 'Slow' draaiden om aan te geven dat we langzamer moesten rijden. Soms moesten we zelfs 10 minuten blijven wachten en keken dan vol verbazing naar de 'bordomdraaier' want wat een saaie baan moest die hebben. Janine vroeg zichzelf zelfs hardop af of het geen mensen waren met een taakstraf...

Aan het einde van onze reis, een kleine 30 kilometer voor onze eindbestemming, kwamen we nog in een flinke 'traffic jam' terecht en zodoende duurde het nog langer voordat we onze hotelkamer in konden.

Uiteindelijk ploften we na bijna 10 uren rijden op de deurmat bij het 'Comfort INN' in Alexandria (Virginia), even buiten Washington. Onze kamer was prima, maar de rest van het hotel viel tegen toen we naar het restaurant toe liepen. Dat mag wat ons betreft de naam restaurant niet eens dragen, want een voetbalkantine is er nog heilig bij. Het enige fatsoenlijke dat we konden bestellen was pizza en die hebben we dan ook maar noodgedwongen op onze hotelkamer opgepeuzeld.

We zijn helemaal opgebrand na vandaag en we voelen ons op dit moment alsof we op een hevig heen en weer schommelende boot zitten. Daarom gaan we ook niet meer naar de stad en gaan zo lekker douchen en naar bed, om morgen al vroeg richting de stad te gaan. Hier willen we een sightseeing tour doen en zo een groot gedeelte van de stad meepikken.
Echt lang zullen we hier niet zijn, want morgen kunnen we ook niet te laat naar bed omdat we om half 4 's nachts weer klaar moeten staan voor ons vertrek naar het vliegveld, waarvandaan we om 7:00 am (lokale tijd, 13:00 Nederlandse tijd) naar San Fransisco vliegen.

Wellicht dus morgen even geen blog, maar dat haal ik wel weer in. Voor nu weltrusten...

Bijzonder commerciële watervallen

We begonnen vandaag de dag in Niagara Falls met een stevig ontbijt zoals ze dat in de Verenigde Staten / Canada kennen. Daarna vertrokken we naar de Niagara Falls (watervallen) die zich zo'n beetje aan het einde van de straat bevonden.

De Skylon Tower torende hoog boven de stad uit. Een stad die overigens vooral veel weg had van een complete kermis, want overal waar je keek zag je schreeuwerige aankondigingen of neonreclame. Gelukkig duurde het niet lang voor we de stad een eindje achter ons lieten en kwamen we aan bij de echte Niagara Falls. Daar was het tenslotte ook allemaal om te doen! We genoten aller eerst van het adembenemende uitzicht en besloten toen om de watervallen van dichtbij te bekijken, in plaats van er vanaf Canadese zijde naar te staren.

We kochten tickets voor de 'Maid of the Mist' boottocht en gelukkig was het hoogseizoen al voorbij en konden we vrijwel meteen doorlopen. Daar stonden we dan tussen al die fotograferende en filmende Japannertjes en ik deed lekker net zo hard mee.
In onze fel blauwe poncho's namen we de ene na de andere foto en al helemaal toen we met de boot, langs en tot vlak bij de watervallen kwamen. Het was slimmer om mijn camera's op te bergen en alleen het wegwerpcameraatje dat ik bij Maid of the Mist kocht, had ik nog in mijn hand. Het leek alsof we in een keiharde plensbui terecht waren gekomen, zoveel water kregen we over ons heen en we waren dan ook helemaal doorweekt. Tot overmaat van ramp (hoewel ik het nat worden wel geinig vond), werd ik op het boottochtje nog even gemeen in mijn hals gestoken door een of ander insect. Bij het uitstappen vroeg ik het aan een van de 'locals' die zoveel zei als: "Ohw... You've just met our national wasp, the most famous! Let me help you..." en de beste man haalde een stiftje waarmee ik de wespensteek kon insmeren. Het bleef gemeen pijn doen, maar de zwelling stopte tenminste en nam vrij snel af.

Toen we weer vaste (Canadese) grond onder onze voeten hadden, beseften we dat we deze ruige rit hadden overleefd (klinkt dramatisch, maar was het absoluut niet!). We kochten nog wat souvenirs en gingen op pad om de rest van de stad te verkennen. Zo maakte ik nog een mooi foto van mijn vriendinnetje en liepen we een vertrouwd café binnen, dat ik opnieuw niet kon verlaten zonder een souvenir mee te nemen. Nu dus niet alleen drumsticks uit New York, maar ook uit Niagara Falls! Ik ga ze gewoon sparen!

De rest van de middag luierden we wat op de hotelkamer en 'Skype-ten' we erop los met familie in Nederland. Vanavond keerden we echter terug in het Hard Rock Café waar we een heerlijke maaltijd naar binnen metselden. Een toetje mocht dit keer ook niet ontbreken en na dit alles besloten we nog even snel wat calorieën te verbranden door een rondje door de stad te lopen. Daar kreeg ik Janine nog zo ver om de rol in te nemen van een stoere biker-girl en keken we nog eventjes naar de gekleurd verlichte watervallen, alvorens we terug reden naar ons hotel.

Bij binnenkomst ontdekten we daar echter dat er ergens in een zaaltje een Jam-night moest zijn en na eventjes zoeken vonden we een live bandje dat lekkere muziek speelde maar vooral ook apart van setting was. Het leek alsof verschillende mensen zich hadden opgegeven voor deze Jam-night want iedere keer werd er iemand anders op het podium geroepen om te zingen of te drummen (ik durfde niet!).

Onze dag sloten we dan ook af door te luisteren naar deze band en als ik een algehele indruk mag geven van Niagara Falls dan is het toch ietwat negatief. Hoewel, ik heb ontzettend genoten van de watervallen, maar ik had er eerlijk gezegd toch iets meer van verwacht. Het leek echter bijzonder commercieel te zijn en de stad vond ik maar schreeuwerig en afbreuk doen aan het prachtige stukje natuur. Tóch hebben we bijzonder genoten van deze stop in onze reis en heb ik er zeker geen spijt van.

Nu gauw naar bed, want morgen staan we vroeg op voor het ontbijt, om vervolgens opnieuw een uur of 9 à 10 in de auto te zitten opweg naar Washington DC!

Als bonus een filmpje om een indruk te geven van de watervallen in Niagara Falls, vanaf de opstap plek van de Maid of the Mist boottocht.