"Dat is toch hardcore, Gans!" grinnikte Brie me toe

Toen ik vanmorgen wakker werd was het al snel duidelijk dat het vandaag schitterend weer zou worden en na een smsje van Barry met de tekst 'Gaan we vanmiddag nog een rondje motorrijden' was ik dan ook direct 'in the mood...'.

Nadat 'Brie' me al in mijn eigen achtertuin stond op te wachten toen ik met de motor aan kwam rijden, reed ik op het gemakkie achter zijn hevig knetterende Harley Davidson Sportster aan, richting Willemstad. Ook dat bleek zon-overgoten en we schoven aan bij een van de laatst beschikbare plaatsen op het terras. In de schaduw weliswaar, maar we hadden in ieder geval een tafeltje. Samen met Brie genoot ik van de ronkende motoren die over de haven van het vestingstadje kwamen gerold. Een oudere mevrouw aan het tafeltje naast ons, slaakte een gilletje van opwinding en verliet zelfs even haar stoel bij het plotseling opveren, toen een dikke Harley met 'long-pipes' even wat gas bij gaf. Een oorverdovend knetteren klonk over de haven en de fel gekleurde en hevig blinkende Harley parkeerde exact naast de Sportster van Barry.

Omdat we vandaag nog meer te doen hadden, besloten we het na een drankje voor gezien te houden en Brie maakte zich weldra klaar voor vertrek. Op de parallelweg vanaf het Hellegatsplein, besloten we voor de gein eens van motor te wisselen en bewoog ik me enkele kilometers op een hevig pruttelende Sportster voort. Een leuke ervaring, met de handjes in de lucht sturen en ietwat oncomfortabel zitten op het minimaal geveerde zadeltje. "Dat is toch hardcore, Gans!" grinnikte Brie me toe, maar we waren het er samen over eens dat het toch wel een beetje een vreemd gezicht was om mij op een Harley te zien...

We besloten de reis te eindigen bij het huis van Barry's ouders waar in de schitterende en zonovergoten achtertuin een heuse 'Harley tempel' bleek te zijn verrezen. Het bordje naast de deur loog er al niet om, maar toen de deuren open sloegen, scheen er nog net geen hemels licht naar buiten.
Mijn mond viel open van verbazing. Dit was toch wel een van de meest bijzondere schuurtjes die ik ooit was tegen gekomen. Geheel in de Harley-kleuren geschilderd en met een plavuizen vloertje en hele nette werkbank, was het alles Harley wat dit schuurtje ademde. Zelfs een 'chill-hoek' inclusief waterpijp ontbraken niet. Het woord 'schuurtje' is eigenlijk veel te min voor deze ruimte en je zou het bijna een showroom kunnen noemen. De gemiddelde motorzaak kan hier nog een puntje aan zuigen!

Even later reed Brie zijn Sportster ook de plavuizen vloer op en parkeerde zijn liefde naast de über dikke 'Harley Davidson Fat Boy' van zijn vader. Twee blinkende monsters, vlak naast elkaar. Ik kan ze wel waarderen, die 'Hell's Angels van Flakkee'!

Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Ik had het niet van mezelf verwacht. Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat ik met mijn handen de verkeerde kant op geboren was. Het was immers ook al sinds mijn boomhut-periode niet meer voorgekomen dat ik écht aan het klussen was en toch zagen mijn boomhut creaties er toen al niet echt lelijk uit...

Zo zie je maar weer, als je iets echt wil, dan kan het ook. Vanavond was ik namelijk, hoewel iets later dan gepland, eindelijk klaar met ons schuurtje waar ik het afgelopen 'hemelvaart-weekend' al druk mee bezig ben geweest en daar ben ik dan ook eigenlijk wel een beetje trots op!

De zolder zit er netjes in en ook mijn werkbank is na vanavond klaar voor gebruik. Zelfs de trap naar zolder hangt netjes aan de eigen gemaakte klossen (met dank aan de tekening van Cor, dat dan weer wel), waardoor de trap nooit in de weg staat en altijd makkelijk neer te zetten is.

Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Opnieuw met de handen uit de mouwen

Na gisteren een volle dag geklust te hebben viel het vanmorgen voor deze kantoor-pik een klein beetje tegen om uit bed te rollen. Toch moest ik ook vandaag weer vroeg uit de veren om mijn handen opnieuw flink uit de mouwen te steken.

Ook Cor en Johan waren weer vroeg van de partij en startten met het aanbrengen van het gipsplafond. Zelf ging ik ook weer hard aan de slag met de zolder in het schuurtje, dit keer zonder mijn vader die vandaag gewoon moest werken.
Af en toe liep ik even in het huis naar boven, om de vorderingen te bekijken en te zien hoe er met het grootste gemak ook de kleinste details niet werden vergeten.

Toen de zolder in huis zo half in de middag tot in de puntjes opgeleverd bleek te zijn, was ik in het schuurtje ook al flink gevorderd. De laatste puntjes moeten daar ook nog op de spreekwoordelijke 'i' worden gezet en dan begin ik alweer aan mijn 'werkbank'...

Een vrije dag vol noeste arbeid

Met de bouw van ons huis hadden we er al rekening mee genomen maar toch duurde het nog een tijd voordat we er aan begonnen. Totdat we er vorig jaar samen met Cor en z'n timmermansoog eens goed voor gingen zitten, maar zelfs toen bleef het wachten tot een geschikt moment. Tot vandaag...

Omdat we onze 'zolder' gebruiken als volwaardige verdieping, is er bij ons in huis niet veel ruimte om de door de jaren heen gespaarde rotzooi ergens op te bergen. Al helemaal niet omdat onze 2e verdieping is gereserveerd voor een 'studio' en 'kantoor' en ik die graag netjes houd.
Toch is het zonde van de ruimte, want die gaat maar liefst 5 meter de hoogte in en dus was het na twee jaar de hoogste tijd om een échte zolder in huis te maken.

Gisteren leverde Esselink op bestelling van Cor al een geheimzinnig pakket af en zelf in het schuurtje, dat ook genomineerd was om er een zolder in te maken, stonden de nodige onderdelen. Gelukkig hadden we de 2e verdieping al leeg gemaakt en we wisten toen we vanochtend uit bed stapten, dat dit een van de laatste keren was dat we tot in de nok van ons huis konden kijken en dat we ook dat onooglijke pijpen-stelsel niet meer hoefden te zien.

Cor en zijn collega Johan stonden vanmorgen al om acht uur op de stoep en begonnen niet veel later de verschillende onderdelen al op maat te zagen. Diezelfde onderdelen hoefden gelukkig niet ons hele huis doorgesjouwd te worden, maar belandden via een slaapkamerraam al op de 1e verdieping. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste balk gelegd was en de rest van het raamwerk ging er ook al snel in. Voordat ik het goed en wel in de gaten had, zat Cor al een verdieping hoger om de vloerdelen op maat te zagen!

Zelf zat ik ook niet bepaald stil vandaag, want ik besloot samen met mijn vader het werk van de professionals in ons huis af te kijken en in ons schuurtje weer in de praktijk te brengen. We zaagden en boorden heel wat af en hoewel het niet zo snel ging als bij Cor en Johan, was ik aan het einde van de (halve) dag toch flink trots op wat we al bereikt hadden.
In huis viel mijn mond open van verbazing toen ik zag dat na een krappe dag werken, de gehele zolder er al in zat en zelfs de vlizotrap werkend en al gemonteerd was. De snelheid is echter wel een beetje te verklaren, want zo bleek Johan helemaal geen trappetje nodig te hebben om de latjes voor het gipsplafond vast te schroeven!

Zo tegen de klok van vijf kwamen onder andere Addie en de hoogzwangere Mirjam nog even naar beide zolders kijken en namen heel attent een lekker toetje mee voor bij het eten! Een luchtige Dame Blanche pudding ging er wel in na zo'n dag noeste arbeid en na de overheerlijke, door Jaine gemaakte Paella, stroomde de chocoladesaus over de heerlijke vanillepudding en snoepte mijn vader nog even wat van de bitterkoekjes pudding weg.

Zie het als 'even op krachten komen' want, na deze goed besteedde Hemelvaartsdag, staat er morgen opnieuw een dag klussen ingepland!

Noeste arbeid

De afgelopen weken hadden we het er maar druk mee. Zo heeft Janine de gehele schutting in de olie gezet en vonden we het tijd om ook iets met het schuurtje te doen. Het hout was helemaal grijs gekleurd en we hadden het nog niet eerder behandeld. Olie was een optie, want dat zou volgend jaar opnieuw flink verkleurd zijn, maar de buurman kwam met een ander idee. "Waarom verven we het niet zwart?"... Tja waarom ook niet!

Dus ging ik driftig aan de slag om de waslaag van het hout af te spuiten met de hogedrukspuit van buurman Sjaak. Volgens Sjaak werd ik er niet nat van, maar toch was er weinig meer droog toen ik er mee klaar was. Het kostte me nog redelijk weinig tijd en na 2 avondjes had ik het volledige schuurtje kaal gespoten.

Daarna kwam Janine in actie, want verven was haar klusje, dat kan ze als geen ander. Hoe warm het ook was, ze ging als een dolle tekeer, want ze wilde snel resultaat zien. Afgelopen dinsdag verfde ze dan ook, met een voldaan gevoel, het laatste stukje hout zwart.

Erg blij zijn we met het eindresultaat van deze noeste arbeid. Nu alleen de schuurdeur nog wit verven, dan is het helemaal compleet, maar dat komt binnenkort nog wel. Ook het groen in de punt moet nog overgeschilderd worden met een donkere groen en in september komen de schilders de witte gedeelten oververven omdat bij alle schuurtjes in de straat de verf er nu al af bladerd.

Eens kijken wie ons voorbeeld in de straat nog meer gaat volgen. Wij vinden onze 'authentiek-look' in ieder geval een stuk mooier dan die ongeverfde schuurtjes, dus buren, kom op en steek de handen uit de mouwen!