Van Niagara Falls naar Washington D.C.

We stonden vanochtend op tijd op, want het zou een lange dag worden. Vandaag hadden we de grootste autorit van de gehele vakantie voor de boeg, namelijk van Niagara Falls naar Washington D.C. die ongeveer 800 kilometer bedroeg.

We ontbeten wat lichter dan gisteren, maar wel ongelooflijk lekker. We lieten ons allebei een bord 'Buttermilk Pancakes' voorschotelen en likten bijna ons bord schoon toen we klaar waren.

De reis, die we zo rond half 9 begonnen, leidde ons over mooie, groene wegen, door vele dorpjes en we zagen veel van die gigantische vrachtwagens die zo typisch Amerikaans zijn. We stopten nog eventjes bij een voor Amerikaanse begrippen 'kleine supermarkt' en gooiden de tank weer vol tijdens het schateren om de benzine prijzen. We kochten er ook nog wat lekkere broodjes, fruit en yoghurt voor onderweg, maar hadden geen lepeltje voor bij de yoghurt met smarties en dus moest ik het noodgedwongen met mijn vinger door elkaar roeren. Ik liet het dan ook maar gewoon naar binnen lopen hoewel het dan jammer genoeg geen drinkyoghurt was.

De reis ging verder en de uren verstreken. We stopten nog een aantal keren, ware het alleen al voor de vele wegwerkzaamheden die ons veel oponthoud bezorgden en waar we ons verbaasden over de verkeersregelaars. Zouden deze mensen de hele dag (waarschijnlijk 12 uren, want zo lang duurt de gemiddelde werkdag in de VS) bij zo'n bord staan? Iedere keer kwamen we er weer een tegen, die het bordje van 'Stop' naar 'Slow' draaiden om aan te geven dat we langzamer moesten rijden. Soms moesten we zelfs 10 minuten blijven wachten en keken dan vol verbazing naar de 'bordomdraaier' want wat een saaie baan moest die hebben. Janine vroeg zichzelf zelfs hardop af of het geen mensen waren met een taakstraf...

Aan het einde van onze reis, een kleine 30 kilometer voor onze eindbestemming, kwamen we nog in een flinke 'traffic jam' terecht en zodoende duurde het nog langer voordat we onze hotelkamer in konden.

Uiteindelijk ploften we na bijna 10 uren rijden op de deurmat bij het 'Comfort INN' in Alexandria (Virginia), even buiten Washington. Onze kamer was prima, maar de rest van het hotel viel tegen toen we naar het restaurant toe liepen. Dat mag wat ons betreft de naam restaurant niet eens dragen, want een voetbalkantine is er nog heilig bij. Het enige fatsoenlijke dat we konden bestellen was pizza en die hebben we dan ook maar noodgedwongen op onze hotelkamer opgepeuzeld.

We zijn helemaal opgebrand na vandaag en we voelen ons op dit moment alsof we op een hevig heen en weer schommelende boot zitten. Daarom gaan we ook niet meer naar de stad en gaan zo lekker douchen en naar bed, om morgen al vroeg richting de stad te gaan. Hier willen we een sightseeing tour doen en zo een groot gedeelte van de stad meepikken.
Echt lang zullen we hier niet zijn, want morgen kunnen we ook niet te laat naar bed omdat we om half 4 's nachts weer klaar moeten staan voor ons vertrek naar het vliegveld, waarvandaan we om 7:00 am (lokale tijd, 13:00 Nederlandse tijd) naar San Fransisco vliegen.

Wellicht dus morgen even geen blog, maar dat haal ik wel weer in. Voor nu weltrusten...

Bijzonder commerciële watervallen

We begonnen vandaag de dag in Niagara Falls met een stevig ontbijt zoals ze dat in de Verenigde Staten / Canada kennen. Daarna vertrokken we naar de Niagara Falls (watervallen) die zich zo'n beetje aan het einde van de straat bevonden.

De Skylon Tower torende hoog boven de stad uit. Een stad die overigens vooral veel weg had van een complete kermis, want overal waar je keek zag je schreeuwerige aankondigingen of neonreclame. Gelukkig duurde het niet lang voor we de stad een eindje achter ons lieten en kwamen we aan bij de echte Niagara Falls. Daar was het tenslotte ook allemaal om te doen! We genoten aller eerst van het adembenemende uitzicht en besloten toen om de watervallen van dichtbij te bekijken, in plaats van er vanaf Canadese zijde naar te staren.

We kochten tickets voor de 'Maid of the Mist' boottocht en gelukkig was het hoogseizoen al voorbij en konden we vrijwel meteen doorlopen. Daar stonden we dan tussen al die fotograferende en filmende Japannertjes en ik deed lekker net zo hard mee.
In onze fel blauwe poncho's namen we de ene na de andere foto en al helemaal toen we met de boot, langs en tot vlak bij de watervallen kwamen. Het was slimmer om mijn camera's op te bergen en alleen het wegwerpcameraatje dat ik bij Maid of the Mist kocht, had ik nog in mijn hand. Het leek alsof we in een keiharde plensbui terecht waren gekomen, zoveel water kregen we over ons heen en we waren dan ook helemaal doorweekt. Tot overmaat van ramp (hoewel ik het nat worden wel geinig vond), werd ik op het boottochtje nog even gemeen in mijn hals gestoken door een of ander insect. Bij het uitstappen vroeg ik het aan een van de 'locals' die zoveel zei als: "Ohw... You've just met our national wasp, the most famous! Let me help you..." en de beste man haalde een stiftje waarmee ik de wespensteek kon insmeren. Het bleef gemeen pijn doen, maar de zwelling stopte tenminste en nam vrij snel af.

Toen we weer vaste (Canadese) grond onder onze voeten hadden, beseften we dat we deze ruige rit hadden overleefd (klinkt dramatisch, maar was het absoluut niet!). We kochten nog wat souvenirs en gingen op pad om de rest van de stad te verkennen. Zo maakte ik nog een mooi foto van mijn vriendinnetje en liepen we een vertrouwd café binnen, dat ik opnieuw niet kon verlaten zonder een souvenir mee te nemen. Nu dus niet alleen drumsticks uit New York, maar ook uit Niagara Falls! Ik ga ze gewoon sparen!

De rest van de middag luierden we wat op de hotelkamer en 'Skype-ten' we erop los met familie in Nederland. Vanavond keerden we echter terug in het Hard Rock Café waar we een heerlijke maaltijd naar binnen metselden. Een toetje mocht dit keer ook niet ontbreken en na dit alles besloten we nog even snel wat calorieën te verbranden door een rondje door de stad te lopen. Daar kreeg ik Janine nog zo ver om de rol in te nemen van een stoere biker-girl en keken we nog eventjes naar de gekleurd verlichte watervallen, alvorens we terug reden naar ons hotel.

Bij binnenkomst ontdekten we daar echter dat er ergens in een zaaltje een Jam-night moest zijn en na eventjes zoeken vonden we een live bandje dat lekkere muziek speelde maar vooral ook apart van setting was. Het leek alsof verschillende mensen zich hadden opgegeven voor deze Jam-night want iedere keer werd er iemand anders op het podium geroepen om te zingen of te drummen (ik durfde niet!).

Onze dag sloten we dan ook af door te luisteren naar deze band en als ik een algehele indruk mag geven van Niagara Falls dan is het toch ietwat negatief. Hoewel, ik heb ontzettend genoten van de watervallen, maar ik had er eerlijk gezegd toch iets meer van verwacht. Het leek echter bijzonder commercieel te zijn en de stad vond ik maar schreeuwerig en afbreuk doen aan het prachtige stukje natuur. Tóch hebben we bijzonder genoten van deze stop in onze reis en heb ik er zeker geen spijt van.

Nu gauw naar bed, want morgen staan we vroeg op voor het ontbijt, om vervolgens opnieuw een uur of 9 à 10 in de auto te zitten opweg naar Washington DC!

Als bonus een filmpje om een indruk te geven van de watervallen in Niagara Falls, vanaf de opstap plek van de Maid of the Mist boottocht.

Van NYC naar Niagara Falls, Canada

Vanochtend pikten we al vroeg onze huurauto op in downtown Manhatten. Helaas hadden ze geen Chevrolet Trailblaizer meer beschikbaar en moesten we het doen met een Nissan. Hoewel ik het vrouwtje duidelijk maakte dat ik toch graag een Amerikaan gereden had en ze me vertelde dat ik $150,- kon bijbetalen voor een Chevrolet Tahoe (groter en luxer dan de Trailblazer), besloot ik het toch met de Japanner te doen. Dat is tenminste vertrouwd nietwaar?

Omdat GPS in Manhattan niet werkt vanwege de hoge gebouwen, moesten we even goed opletten hoe we het schiereiland verlieten, maar dat was zo voor elkaar. Het viel me ook alles mee dat verkeer daar en het duurde dan ook niet lang voordat we Manhattan via de 'Lincoln tunnel' verlieten, waar we deze week al meerdere keren doorheen gekomen waren (het lijkt echt nèt de Maastunnel van Rotterdam!).

Nadat we door de tunnel waren probeerden we de navigatie aan de praat te krijgen, maar wat Janine ook probeerde, ze kreeg 'm niet aan de gang. Ik besloot de auto langs de weg te zetten, maar ook ik kreeg 'm niet zo snel aan de praat en dus reden we op hoop van zegen maar een richting op.
Even later hebben we bij een benzinepomp nogmaals en nu op het gemakkie, goed naar de navigatie gekeken en kreeg ik de GPS eindelijk aan de praat. Helaas pikte hij het adres van bestemming niet op omdat er alleen een kaart van de VS aanwezig was en niet van Canada. Op goed gelukt selecteerde ik Niagara Falls en daar gingen we.

Het rijden verliep prima. De Nissan lijkt een dikke V6 te bezitten en heeft dan ook flink wat power in zich. Precies iets voor mij! Het is een comfortabele, vrij nieuwe auto met alles erop en eraan. Cruise control, automaat, climate control, lekker ruim en heerlijke stoelen. Met mijn benen languit kon ik dan ook tijdens de rit genieten van een bijzonder groen Amerika.

We stopten nog even bij de Walmart, waar we met verbazing het assortiment aanschouwden. Een ongelooflijk grote supermarkt waar zelfs kleding voor je hond te koop is!
De rest van de reis verliep overigens prima, ware het niet dat de navigatie vervelend bleef doen. Hij leek niet op te laden en gaf dus na een paar uur aan dat de accu leeg was en weldra zou uitvallen. We zochten dan ook een benzinestation op in de hoop daar een nieuw kabeltje te kopen en te hopen dat het daar aan lag. Helaas hadden ze echter geen kabeltje dat paste, maar lachte ik me wel mijn knieën uit mijn broek toen ik de tank van de Nissan volgooide. Omgerekend betaal je hier nog geen €0,50 per liter!

Na zo'n 8 uren rijden (inclusief zoeken en aanmodderen) bereikten we toch (vooral ook op aanwijzingen van de uitstekende navigator naast mij!) Niagara Falls en reden we over de bijzondere 'Rainbowbridge' naar de Canadese grens. In de verte zagen we de dampen van de waterval al opstijgen (rechts onderin op de foto) en niet veel later konden we de grens oversteken nadat we waren gecontroleerd op verstekelingen door een niet al te aardige douanebeambte.

Na even zoeken en nog wat verkeerd te zijn gereden bereikten we het Best Western Hotel dat de beschikking bleek te hebben over 'Free high-speed internet access'. Nou dat high-speed kunnen ze er wel vanaf halen, maar gelukkig heb ik hier in tegenstelling tot in Hasbrouck Heights tenminste verbinding.
We bekeken onze (opnieuw ruime) kamer en krabbelden wat vrienden op Hyves, alvorens we genoten van een heerlijke maaltijd. Zojuist hebben we nog een duik genomen in het zwembad op de binnenplaats en gaan we zo dadelijk slapen want morgen gaan we de watervallen bezoeken.

We keep in touch (als de internetverbinding het tenminste toelaat)!

Goose goes USA!!!

Een jongensdroom komt uit! Het was al jaren een wens van me, maar nu schijnt hij toch echt uit te gaan komen.

Ik wil graag wat van de wereld zien en ookal heb ik het tijdens vakanties in bijvoorbeeld Griekenland, Spanje, Portugal of Oostenrijk altijd ontzettend naar mijn zin gehad, toch wilde ik graag wat meer zien.

Marc ging me al 2 keer voor en ik was dan ook jaloers toen ik zijn foto's uit The States voorbij zag komen, maar vanaf eind augustus van dit jaar maar ik ook zelf van die mooie foto's gaan maken. 29 Augustus vliegen Janine en ik namelijk naar New York, waar onze 16 daagse reis, die op dit kaartje summier staat beschreven, van start zal gaan.

Dag 1 & 2...
zullen we in New York doorbrengen, waar we ons te voet of met het openbaar vervoer zullen verplaatsen. Hier willen we onder andere Central Parc, Ground Zero, Time Square en het Empire State Building gaan bekijken.

Dag 3 & 4...
begint met de reis per auto naar Niagara Falls (zo'n 640 kilometer rijden), met onze dikke Chevrolet Trailblazer die van alle gemakken is voorzien en die we voor de verdere vakantie gehuurd hebben. Een heerlijke dikke wagen dus!
In Niagara Falls gaan we uiteraard een kijkje nemen bij de wereld beroemde en gigantische watervallen en we zullen hier 2 nachten verblijven. Daarna rijden we misschien nog naar Toronto in Canada, maar dat gaan we de komende maanden eens rustig uitzoeken.

Dag 5 & 6...
beginnen we met de reis van 765 kilometer naar Washington D.C., dwars door Pennsylvania en Amish Country. De bevolking hier leeft een teruggetrokken bestaan en keren zich af van moderne snufjes en apparatuur en houden dus een traditionele levenstijl in ere. We zijn benieuwd!
In Washington zijn we van plan om natuurlijk rond het Witte Huis te wandelen of een rondleiding door het Capitool te doen.

Op dag 7...
laten we de auto even los en vliegen we (in ongeveer 8 uur als het goed is) naar de westkust van de United States. Hier komen we via een overstap in Atlanta, aan in San Fransisco. Hier willen we onderandere Alcatraz en Fisherman's Wharf bezoeken. We verblijven hier dan ook 2 nachten.

Op dag 9...
rijden we in dezelfde huurauto als we aan de oostkust hadden, door het Gold Rush gebied naar het Yosemite National Park waar we hopen te genieten van de adembenemende natuur.

Op dag 10...
vertrekken we weer uit Yosemite en rijden we door de beruchte Death Valley. Hier is het veelal verzengend heet. 45 graden celcius is hier in de zomermaanden niet ongewoon.
De rit van zo'n 565 kilometer, eindigd dan in Las Vegas dat midden in de woestijn ligt.

Dag 11...
rijden we in de loop van de dag van Las Vegas, via Zion National Park, waar staand op de oever van de Virgin River zelfs een reus zich nietig voelt tussen de steile rotswanden, naar Bryce Canyon National Park. Hier zullen we ook overnachten. Wellicht dat we nog een stukje omreiden langs Sequoia, waar gigantische woudreuzen staan. Deze bomen zijn gigantisch groot en zou ik best wel eens van dichtbij willen bekijken. Even kijken of we dit aan kunnen rijden, maar misschien is het té ver om.

Op dag 12...
vertrekken we al vroeg vanuit Bryce Canyon waar we vroeg in de ochtend hopen te genieten van de prachtige kleurschakeringen van de Canyon bij zonsopkomst. We rijden dan door naar Lake Powell, dat een geheel ander kleurpalet levert met de roodbruine rotsen en het diepblauwe water. Einddoel van vandaag is de Grand Canyon, spectaculair rood gekleurd bij zonsondergang. De reis van dag 12 is ongeveer 375 kilometer dus dat valt allemaal wel mee. We zullen in de omgeving van het park overnachten.

Dag 13...
zal ook vast vroeg met zonsopgang beginnen om het prachtige ochtendgloren over de Grand Canyon te zien. Vervolgens rijden we door het 'western' decor van de Oak Creek Canyon in de richting van Sedona en duiken we in de indianen- en de cactuscultuur. Op deze dag reizen we zo'n 385 kilometer.

Op dag 14...
zullen we door het woenstijnlandschap en via Palm Springs naar Los Angeles reizen waar we twee nachten verblijven. Hier is het de bedoeling om Hollywood en Beverly Hills aan te doen, opzoek naar een glimp van de sterren. Ook de Universal Studios lijkt mij ontzettend leuk om te bezoeken.

Op dag 16...
eindigt helaas onze reis en vliegen we weer terug, via Atlanta naar Amsterdam. Waarschijnlijk hebben we bij thuiskomst dan een enorme jetlag, gezien het flinke tijdsverschil tussen de westkust van Amerika en ons eigen kikkerlandje.

We gaan dus een bijzondere reis maken komende zomer en hoewel het nog lang duurt en we eerst nog op wintersport moeten, ben ik nu al ongelooflijk zenuwachtig. Dit moet toch wel een van de mooiste en meest bijzondere reizen uit ons leven worden. Je doet het immers ook niet ieder jaar. We zullen ons het komende half jaar dan ook langzaamaan gaan voorbereiden door het lezen van boeken en het plannen van onze reis. Natuurlijk gaat zoveel mogelijk apparatuur mee, zoals foto- en filmcamera's en zal ik aardig wat gigabytes aan materiaal schieten. Ik hoop dan ook dat ik iedereen tijdens deze bijzondere reis op de hoogte kan blijven houden via mijn weblog. Dat zou ik althans erg leuk vinden en zo niet dan zal ik alsnog alles achteraf posten of vertellen!