Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Ik had het niet van mezelf verwacht. Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat ik met mijn handen de verkeerde kant op geboren was. Het was immers ook al sinds mijn boomhut-periode niet meer voorgekomen dat ik écht aan het klussen was en toch zagen mijn boomhut creaties er toen al niet echt lelijk uit...

Zo zie je maar weer, als je iets echt wil, dan kan het ook. Vanavond was ik namelijk, hoewel iets later dan gepland, eindelijk klaar met ons schuurtje waar ik het afgelopen 'hemelvaart-weekend' al druk mee bezig ben geweest en daar ben ik dan ook eigenlijk wel een beetje trots op!

De zolder zit er netjes in en ook mijn werkbank is na vanavond klaar voor gebruik. Zelfs de trap naar zolder hangt netjes aan de eigen gemaakte klossen (met dank aan de tekening van Cor, dat dan weer wel), waardoor de trap nooit in de weg staat en altijd makkelijk neer te zetten is.

Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Opnieuw met de handen uit de mouwen

Na gisteren een volle dag geklust te hebben viel het vanmorgen voor deze kantoor-pik een klein beetje tegen om uit bed te rollen. Toch moest ik ook vandaag weer vroeg uit de veren om mijn handen opnieuw flink uit de mouwen te steken.

Ook Cor en Johan waren weer vroeg van de partij en startten met het aanbrengen van het gipsplafond. Zelf ging ik ook weer hard aan de slag met de zolder in het schuurtje, dit keer zonder mijn vader die vandaag gewoon moest werken.
Af en toe liep ik even in het huis naar boven, om de vorderingen te bekijken en te zien hoe er met het grootste gemak ook de kleinste details niet werden vergeten.

Toen de zolder in huis zo half in de middag tot in de puntjes opgeleverd bleek te zijn, was ik in het schuurtje ook al flink gevorderd. De laatste puntjes moeten daar ook nog op de spreekwoordelijke 'i' worden gezet en dan begin ik alweer aan mijn 'werkbank'...

Een vrije dag vol noeste arbeid

Met de bouw van ons huis hadden we er al rekening mee genomen maar toch duurde het nog een tijd voordat we er aan begonnen. Totdat we er vorig jaar samen met Cor en z'n timmermansoog eens goed voor gingen zitten, maar zelfs toen bleef het wachten tot een geschikt moment. Tot vandaag...

Omdat we onze 'zolder' gebruiken als volwaardige verdieping, is er bij ons in huis niet veel ruimte om de door de jaren heen gespaarde rotzooi ergens op te bergen. Al helemaal niet omdat onze 2e verdieping is gereserveerd voor een 'studio' en 'kantoor' en ik die graag netjes houd.
Toch is het zonde van de ruimte, want die gaat maar liefst 5 meter de hoogte in en dus was het na twee jaar de hoogste tijd om een échte zolder in huis te maken.

Gisteren leverde Esselink op bestelling van Cor al een geheimzinnig pakket af en zelf in het schuurtje, dat ook genomineerd was om er een zolder in te maken, stonden de nodige onderdelen. Gelukkig hadden we de 2e verdieping al leeg gemaakt en we wisten toen we vanochtend uit bed stapten, dat dit een van de laatste keren was dat we tot in de nok van ons huis konden kijken en dat we ook dat onooglijke pijpen-stelsel niet meer hoefden te zien.

Cor en zijn collega Johan stonden vanmorgen al om acht uur op de stoep en begonnen niet veel later de verschillende onderdelen al op maat te zagen. Diezelfde onderdelen hoefden gelukkig niet ons hele huis doorgesjouwd te worden, maar belandden via een slaapkamerraam al op de 1e verdieping. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste balk gelegd was en de rest van het raamwerk ging er ook al snel in. Voordat ik het goed en wel in de gaten had, zat Cor al een verdieping hoger om de vloerdelen op maat te zagen!

Zelf zat ik ook niet bepaald stil vandaag, want ik besloot samen met mijn vader het werk van de professionals in ons huis af te kijken en in ons schuurtje weer in de praktijk te brengen. We zaagden en boorden heel wat af en hoewel het niet zo snel ging als bij Cor en Johan, was ik aan het einde van de (halve) dag toch flink trots op wat we al bereikt hadden.
In huis viel mijn mond open van verbazing toen ik zag dat na een krappe dag werken, de gehele zolder er al in zat en zelfs de vlizotrap werkend en al gemonteerd was. De snelheid is echter wel een beetje te verklaren, want zo bleek Johan helemaal geen trappetje nodig te hebben om de latjes voor het gipsplafond vast te schroeven!

Zo tegen de klok van vijf kwamen onder andere Addie en de hoogzwangere Mirjam nog even naar beide zolders kijken en namen heel attent een lekker toetje mee voor bij het eten! Een luchtige Dame Blanche pudding ging er wel in na zo'n dag noeste arbeid en na de overheerlijke, door Jaine gemaakte Paella, stroomde de chocoladesaus over de heerlijke vanillepudding en snoepte mijn vader nog even wat van de bitterkoekjes pudding weg.

Zie het als 'even op krachten komen' want, na deze goed besteedde Hemelvaartsdag, staat er morgen opnieuw een dag klussen ingepland!

Ik heb het volste vertrouwen in dit project...

Vandaag was het dan eindelijk zover. Onlangs ondernam ik al een poging om eens bij Marc in z'n huis te kijken, maar toen kwam ik van een koude kermis thuis. De poging van vandaag wierp z'n vruchten af en Marc & Gaby kwamen net aangereden toen ik mijn auto bij het huis in Nieuwe Tonge parkeerde.

Ze hadden me beiden al gewaarschuwd dat het nogal een zooitje was en dat er ongelooflijk veel aan het huis moest gebeuren en dus was ik al enigszins voorbereid op dat wat komen ging en nam ik natuurlijk mijn camera mee (dat had ik overigens tóch wel gedaan!).

Ik volgde Marc en Gaby door de gang heen naar binnen en die voldeed al direct aan mijn verwachtingen. Terwijl Marc direct aan de slag ging, leidde Gaby me eventjes rond en kwam ik via de keuken in de woonkamer waar mijn oog meteen op de openhaard viel. Dat vind ik altijd zo leuk een openhaard, dan moet ik meteen denken aan het huis waar ik het grootste gedeelte van mijn jeugd doorgebracht heb in Stad aan't Haringvliet. Het was in de wintermaanden altijd erg gezellig om mijn vader de openhaard aan te zien maken en in mijn pyjama en badjas naar de tv te kijken met sissende en knetterende geluiden op de achtergrond.

Marc sloopte ondertussen de tegeltjes uit de vloer van de gang, terwijl ik via een oud smal trappetje (die niet meer terug zal komen in de nieuwe situatie) naar boven liep. Daar liep ik vrijwel direct de oude badkamer in, of wat het geweest was althans, want boven was al hard gewerkt zo te zien. De badkamer is trouwens een bijzonderheid op zich want in welk huis vind je een bad waar het water gewoon wegloopt door een gat in de muur en dat via een kort rubberen slangetje vervolgens over het dak van het aanbouwtje, in de goot verdwijnt?

Ook in de andere kamers was al duidelijk hard gewerkt om alles wat oud en onbruikbaar was eruit te slopen. Althans, onbruikbaar? Marc vertelde me dat hij het hout dat hij overal afsloopt, in kleine stukjes zaagt en regelrecht de openhaard in mikt... En daar lag dan ook al een aardige berg as in!

Al met al heb ik groot respect voor Marc, Gaby en de familie Melissant, die dit project weer tot een goed einde proberen te brengen. Ik heb er het volste vertrouwen in want ze hebben in het verleden al vaak genoeg laten blijken dit volledig in hun vingers te hebben. Marc heeft echter geen haast want hij durft er wel minimaal 3 jaar voor uit te trekken voordat hij het huis gaat bewonen! Ik ben nu al zeer benieuwd naar het eindresultaat!

Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters

Al een aantal weken zitten we er flink mee in ons maag. Weken geleden is men namelijk rondom ons kantoor begonnen met het aan- en verleggen van riolering en allerlei soorten kabels voor de nog te bouwen nieuwe wijk. Deze komt ook pal voor ons pand te staan, iets wat ons uitzicht aan één kant drastisch in de weg staat.

Helaas is het niet anders en als we nu uit het raam kijken dan zien we al dat ze de afgelopen druk bezig zijn geweest en hoe! Als we naar beneden kijken vanaf de trap zien we direct dat er weinig ruimte meer is om fatsoenlijk bij de voordeur te komen. Daar men nu wel druk bezig een baantje aan te leggen zodat we snel weer met auto's voor kantoor kunnen komen (hoewel ik dat eerst nog even ga aankijken voor ik mijn auto er op waag) zien we voor de deur niet meer dan een klein streepje dat nog over is. Na dat "streepje" ligt de grond echter direct een meter dieper!
Twee weken geleden was het nog enigszins mogelijk om rond het pand te lopen, langs het huis, zo naar boven de dijk op en omdat Bjorn onlangs al constateerde dat dat niet meer mogelijk was (hij viel 's avonds in het pikke donker in een gat van een meter diep, brak daar bijna al zijn botten en zat helemaal onder de modder) is nu de enige echt optie om achter het pand over de dijk te lopen en proberen niet uit te glijden als je daar weer vanaf daalt.

Helaas overkwam dat laatste mij natuurlijk gisteren, nadat het de hele nacht geregend had en uit mijn woede (nadat ik eerst de bijbel 3x achterstevoren had opgezegd) ben ik direct begonnen met het aanleggen van een professorisch trappetje. Mijn collega's waren hier overigens blij verrast mee, maar voor mij is het nog niet voldoende. Nadat ik de aannemer nog eens telefonisch verwittigd had dat hij moest zorgen dat niet alleen wij, maar dan toch ook zeker onze klanten netjes onze voordeur moeten kunnen bereiken, vertrouwt hij op de in aanleg zijnde repak-baan.

Vanochtend heb ik me dan ook door de mannen (eentje van hen herkende mij wonderbaarlijk zelfs als "dat joengetje van de Gangs") laten vertellen dat die bewuste baan vandaag zo goed als afkomt en dat er vanaf volgende week zelfs aansluiten is met de zijweg die op 50 meter langs ons kantoor loopt. Ook wordt deze route zo hard als beton, als ik de mannen moet geloven, dus kan ik mijn auto daar makkelijk op wagen. Zelf denk ik dat onze deurmat en entree er voorlopig nog niet op vooruit zal gaan. Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters (hierbij een ode aan mijn moeder en mijn "tante" Bethina) die het iedere week weer op orde weten te krijgen.

Nog even volhouden dus...

Klussen met vrienden...

Allereerst moet ik even iets rechtzetten, want toen mijn vader de blog las over het mountainbiken van afgelopen zondag (hij volgt mij samen met mijn moeder op de voet), zag hij dat ik een fout had gemaakt. Daarover belde hij me dus vanavond even op, dat ik helemaal niet naar Den Osse gefietst was, want dan had ik met de pont over moeten varen! Oeps... maar goed, bij deze zet ik dat dus even recht pa!

Ben vanavond voor het eerst bij Sander en Rianne in hun nieuwe huis wezen kijken. Ze waren druk aan't verbouwen want er moet nog het een en ander gebeuren. Hans (Rianne's vader) was al druk bezig met vanalles en nog wat, want die man kun je vanalles laten doen en het gaat altijd goed. Ook Sander en Corné waren druk bezig met de zolder evenals Lianne die ook druk bezig was. Ik kreeg het schuren van de trap toebedeeld. Na nog even een bakkie tussendoor te hebben gedaan, kwam ook Mark nog langs om de handen uit de mouwen te steken. Ik ben nu al benieuwd hoe het uiteindelijk wordt...