Toen ik vanmorgen wakker werd was het al snel duidelijk dat het vandaag schitterend weer zou worden en na een smsje van Barry met de tekst 'Gaan we vanmiddag nog een rondje motorrijden' was ik dan ook direct 'in the mood...'.Nadat 'Brie' me al in mijn eigen achtertuin stond op te wachten toen ik met de motor aan kwam rijden, reed ik op het gemakkie achter zijn hevig knetterende Harley Davidson Sportster aan, richting Willemstad. Ook dat bleek zon-overgoten en we schoven aan bij een van de laatst beschikbare plaatsen op het terras. In de schaduw weliswaar, maar we hadden in ieder geval een tafeltje. Samen met Brie genoot ik van de ronkende motoren die over de haven van het vestingstadje kwamen gerold. Een oudere mevrouw aan het tafeltje naast ons, slaakte een gilletje van opwinding en verliet zelfs even haar stoel bij het plotseling opveren, toen een dikke Harley met 'long-pipes' even wat gas bij gaf. Een oorverdovend knetteren klonk over de haven en de fel gekleurde en hevig blinkende Harley parkeerde exact naast de Sportster van Barry.
Omdat we vandaag nog meer te doen hadden, besloten we het na een drankje voor gezien te houden en Brie maakte zich weldra klaar voor vertrek. Op de parallelweg vanaf het Hellegatsplein, besloten we voor de gein eens van motor te wisselen en bewoog ik me enkele kilometers op een hevig pruttelende Sportster voort. Een leuke ervaring, met de handjes in de lucht sturen en ietwat oncomfortabel zitten op het minimaal geveerde zadeltje. "Dat is toch hardcore, Gans!" grinnikte Brie me toe, maar we waren het er samen over eens dat het toch wel een beetje een vreemd gezicht was om mij op een Harley te zien...
We besloten de reis te eindigen bij het huis van Barry's ouders waar in de schitterende en zonovergoten achtertuin een heuse 'Harley tempel' bleek te zijn verrezen. Het bordje naast de deur loog er al niet om, maar toen de deuren open sloegen, scheen er nog net geen hemels licht naar buiten.
Mijn mond viel open van verbazing. Dit was toch wel een van de meest bijzondere schuurtjes die ik ooit was tegen gekomen. Geheel in de Harley-kleuren geschilderd en met een plavuizen vloertje en hele nette werkbank, was het alles Harley wat dit schuurtje ademde. Zelfs een 'chill-hoek' inclusief waterpijp ontbraken niet. Het woord 'schuurtje' is eigenlijk veel te min voor deze ruimte en je zou het bijna een showroom kunnen noemen. De gemiddelde motorzaak kan hier nog een puntje aan zuigen!
Even later reed Brie zijn Sportster ook de plavuizen vloer op en parkeerde zijn liefde naast de über dikke 'Harley Davidson Fat Boy' van zijn vader. Twee blinkende monsters, vlak naast elkaar. Ik kan ze wel waarderen, die 'Hell's Angels van Flakkee'!
