Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen

Vorige week probeerden we het ook al maar toen heb ik jammer genoeg maar één foto genomen (ja daar stond ik zelf ook van te kijken!). Ja op mijn mobiel probeerde ik de sound vast te leggen maar het microfoontje van mijn Nokia begon zoals gewoonlijk weer te flippen.

Vanavond probeerden we het opnieuw en dus sloten Barry, Niels en ik ons weer op in de oefenruimte om daar eens lekker te jammen. Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen was dan ook het motto.
We speelden zo'n anderhalf uur lang (helaas had ik later op de avond nog een afspraak anders had het waarschijnlijk aardig laat geworden) en speelden van alles door elkaar. Zo kwamen verschillende nummers van Metallica voorbij maar ook Anouk kwam aan bod of andere Jazz en Blues achtige rifjes en melodiën.

Als bonus een filmpje waarbij Niels en ik ons gevoel de vrije loop laten en er even lekker op los jammen zoals dat hoort. Barry was op dat moment zijn basgitaar aan het stemmen dus die is helaas niet te horen in het filmpje. Dit stukje muziek is overigens gebaseerd op de bas-string van Anouk met Nobody's Wife (zoals Niels aan het einde van het filmpje ook verklapt). Ik heb daarnaast ook nog wat nieuwe truckjes uitgeprobeerd tijdens het videobewerken, dus ik sla 2 vliegen in 1 klap!




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.



Update (12-11-2008):
Ondertussen wordt ik al vanaf 9 november genoemd op de website van Golden Earring Record Research in verband met het optreden in Ouddorp waar ik vorige maand over schreef. Er komen dan ook flink wat bezoekers van die website naar mijn weblog en vandaar dat ik ze bij deze hartelijk bedank en een linkje naar hun website terug gooi.

Ché en Elvis houden hun hart vast

Eerst was het helemaal Ché Guevara voor en na. Zelfs een tatoeage op z'n buik laten zetten, zo groot als een volwassen hand. Toen kwam Elvis daarbij, niet als tatoeage, maar wel als idool. Dat uitte zich in posters, boeken (en lezen doet hij eigenlijk nooit), beeldjes, DVD's etc. Nu zijn het gitaren en dat loopt ook aardig uit de hand. Schaalmodellen van een centimeter of 20, een gitaar van de Bart Smit die wanneer je met je hand er langs gaat een deuntje begint te spelen (kind kan de was doen), en één echte gitaar met een versterkertje maar echt een goeie was dat nou ook weer niet. Zeker niet nadat iemand er een snaar afsloopte (ik noem geen namen ;-)).

Gisteravond kwam daar verandering in, want ik ging samen met Jurien (de hoofdpersoon in dit verhaal) en neef Richard naar de Feedback in Rotterdam om eens een échte gitaar te kopen. Jurien kon nog niet echt kiezen tussen een gitaar en een basgitaar maar goed, spelen kan hij ook op beide niet, dus dat maakt ook niet uit!
Na vele gitaren bekeken te hebben (ze hebben daar zo veel gitaren, ze verkopen ze gewoon), vond Jurien een mooie zwarte. Wij naar zo'n hokkie, waar Richard even en stukje probeerde (zie filmpje onderaan). De gitaar werd goed bevonden en ook een versterker was er zo bijgezocht. Toch nog even bij de basgitaren kijken. Daar vond Jurien nog een gitaar, een blauwe, "mooi prijsje om er nog bij te nemen" zei die, maar blauw past niet in zijn huis. Jurien koopt namelijk ook een gitaar om neer te zetten, nog niet eens zozeer om te bespelen. Dus heb ik hem een nog net iets duurdere gitaar geadviseerd, een prachte donkergrijze. Heel mooi ding.
Toen nog 2 standaarden (die kreeg hij er dan bij), flip-flapjes (plectrums of zoiets) en even afrekenen.

Resultaat: €1100,- luchter en nu nog leren spelen, terwijl Ché en Elvis huiverinwekkend meekijken...