Een gezellig avondje met collega's

In het kader van teambuilding werd besloten om vanavond weer eens met alle collega's een hapje te gaan eten en wat te ontspannen. Na het een en ander afgebeld te hebben, kwamen we uiteindelijk terecht bij Port Zélande in Ouddorp, waar we begonnen met een lekker buffet.

We deden onze magen tegoed aan al het lekkers dat onbeperkt voor handen was. Ja, dat "onbeperkt" was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd! Proost, trouwens!
Ik zei net al dat het lekker was, want dat was het toch? Vraag bijvoorbeeld Peter, die ook meer dan eens zijn bord wist vol te scheppen, maar na een aantal keren heen en weer lopen zaten we toch echt vol (zoals Jaap hier demonstreert).

Na het eten (niet zonder dat we nog een ijsje als toetje hadden genomen natuurlijk) was het tijd om van die maffe schoenen aan te trekken, zoals Jacoba hier even laat zien (ze kan zo de catwalk op...) en stortten ons op het disco-bowlen!

We betraden de banen 5 & 6 (Joan, ga van voor de camera!) en gooiden de ballen (niet zo natuurlijk) vervolgens in opperste concentratie richting de kegels om niet voor elkaar onder te doen. Iedereen volgde dan ook vol spanning ieders vorderingen op de baan en er werd zelfs druk gediscussieerd over hoe de bal precies over de baan rolde (want de baan was zo krom als een hoepel) of er werd gewoon wat slap geouwehoerd (daar waren we altijd al het beste in!).

Na afloop van zóveel inspanning, dronken we nog een afzakkertje en beseften dat dit gezellig avondje alweer ten einde was. Helaas, maar gelukkig ik heb het weer reuze naar m'n zin gehad vanavond!

Als bonus een filmpje van hoe we het er op de bowlingbaan vanaf brachten. Met dank aan Jaap voor het filmpje!

Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Ik kreeg de zomer al fietsend in mijn bol

Dit jaar had ik hem volgens mij voor het eerst in mijn leven en hij kwam dan ook hard aan. Als iemand er normaal gesproken over begon deed ik het voorheen altijd af als onzin, maar vanaf nu weet ik precies wat het is.

Wellicht dat het ook te maken heeft met de bijna-oplevering van ons nieuwe huis en met het feit dat ik nu in een huis zit, zonder dat daar ook maar één herkenbaar meubelstuk van mezelf terug te vinden is.

Ik heb het natuurlijk over de allom bekende "winterdip", die gepaard gaat met onder andere chagrijnige gezichten en lusteloze dagen en het vreselijke "met het donker weg en met het donker thuis" fenomeen.

Vandaag merkte ik voor het eerst weer overal vrolijke gezichten, want toen ik vanochtend uit mijn bed kwam en uit het raam keek, scheen het zonnetje al vollop en stond er geen wolkje aan de lucht. Dat beloofde veel goeds!

Eerst even mijn "To-Do-Lijstje" afwerken voor die dag. Zo moesten eerst mijn paarden opnieuw beslagen worden (in werkelijkheid ging er nieuw rubber onder Honda), waarna ik direct doorreed naar Jurien zodat we koers konden zetten richting Bergen op Zoom. 's Avonds zouden we namelijk de verjaardag van Alex vieren, die eerder die week weer een levenjaar mocht bijschrijven en ik had het idee geopperd om een cadeaubon van Hopmans Fietsgigant te geven. Ik wist namelijk al dat Alex een mountainbike zou krijgen voor zijn verjaardag en zelf kom ik af en toe bij Hopmans omdat ze daar écht alles hebben wat het hartje de MTB'er, de ATB'er of de wielrenner begeert, zowel qua kleding en accessoires als de fietsen zelf.

Toen ik daar van terug kwam, was het voor mij een uitgemaakte zaak... ik moest en zou op de fiets springen, en op gepaste manier afscheid nemen van mijn winterdip.
Zo liet ik mijn lange winterhandschoenen voor het eerst dit jaar eens lekker links liggen en hoewel ik de korte-fiets-broek nog niet aandurfde kreeg ik de zomer al fietsend in mijn bol.
Zo genoot ik ter hoogte van Port Zélande even van het uitzicht en zag ik pal rechts van mij de zon tussen de masten van de jachtjes door schitteren. Na weer wat kilometertjes verder te zijn gefiets of begaanbare en bijna-onbegaanbare paadjes kwam ik een tunnel tegen waarvan ik het bestaan nog niet wist. Gelukkig maar, want ik voelde er niets voor om met behulp van vreemde kapriolen aan de overkant van de drukke weg te geraken.
Mijn plan was immers over via de andere zijnde van de Brouwersdam weer terug te fietsen en toen ik aan de andere kant van de tunnel kwam en de trap naar boven was opgelopen was het uitzicht en daarmee ook het weer, niet minder adembenemend dan aan de andere kant.

Na nog even van het zonnetje en het uitzicht te hebben genoten, liet ik de andere kant voor wat het geweest was en vervolgde mijn weg terug naar huis, dit keer met de zon recht in mijn gezicht.

Heerlijk, laat de zomer zon maar komen, want ik ben er klaar voor...