Een kleine gemeenschap in het hart getroffen

Afgelopen week werd er gehuild in de straten van Stad aan't Haringvliet. De kleine gemeenschap werd in het hart getroffen. Een vreselijk ongeval dompelde mijn geboortedorp in diepe rouw en dat was goed te merken. Het was letterlijk stil op straat, plaatselijke activiteiten werden afgelast en zelfs de bussen reden afgelopen dagen niet door het dorp.

Vorige week, toen ik na middenacht nog achter mijn laptop zat, las ik op FlakkeeWeb van het ongeval wat zich even daarvoor voltrokken had en omdat even buiten Den Bommel gebeurde en drie doden betrof, hield ik mijn hart vast. "Het zullen toch geen bekenden zijn?"…

De volgende ochtend ontdekte ik al vroeg via de sociale media wie er bij betrokken was en de aanwijzingen werden steeds sterker. Drie jonge mensen vonden de dood en één werd zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis en ja, ik bleek ze allemaal te kennen.

In de veertien jaar dat ik op 'Stad' woonde zat ik met ze op school of zag ik ze bij de voetbalvereniging of andere activiteiten op het dorp. In zo'n kleine gemeenschap ken je elkaar al gauw en het ongeloof is dan des te groter.
Ik kon dus niet anders dan Kevin (22), Leon (25) en Leen (54) deze week de laatste eer bewijzen en bezocht enigszins met lood in mijn schoenen, de condoleances.

Twee dagen achter elkaar condoleren, bij zulke jonge mensen die op een bizarre manier uit het leven gerukt zijn, grijpt je hoe dan ook aan. Verscheurde families, verdoofde vrienden. Het was daarom erg druk beide avonden en vanwege het feit dat Kevin en Leon erg actief waren in het verenigingsleven van v.v. SNS bleken de mensen van heinde en verre te komen om hen de laatste eer te bewijzen.

Diep triest deze gebeurtenis en het had niet eens gehoeven. Gelukkig gaat het met Sjaak, de vader van Kevin die ook bij het ongeluk betrokken was, inmiddels iets beter, maar het moet verschrikkelijk zijn om te ontwaken met de gedachte aan dit vreselijke ongeval en daarnaast niet eens bij de begrafenis van je eigen zoon aanwezig te kunnen zijn. Hij heeft waarschijnlijk nog een lange weg te gaan en om hem een beetje te helpen is er zelfs al een heuse "Wij-Steunen-Sjaak-Hyves" opgericht, die inmiddels overspoelt is door aanhangers. Laten we hopen op een spoedig herstel, maar de 'wonden' zullen waarschijnlijk nooit helen...

Al 50 jaar oom Johan en een mini-motorrit

Het zal weinig 'Bommelaers' zijn ontgaan. Nu is Den Bommel niet zo heel groot ook, maar wie kent Johan Visser niet? De rijk gevulde tuin op de hoek van de Ds. C. W. van de Poelstraat bleek bij aankomst (en daar was ik een beetje huiverig voor, gezien mijn vorige bezoekje aan het pittoreske Den Bommel) van top tot teen versierd, maar het was de meters hoge Abraham die vooral in het oog sprong!

Eerlijk is eerlijk maar je zou het 'm niet geven. Mijn altijd goedlachse oom Johan werd vandaag alweer 50 jaar en hoewel je dat ieder jaar moet doen, is 50 worden toch wel een extra bijzondere reden om dat met een leuk feestje te vieren.

De huiskamer was zoals vanouds weer lekker gevuld met familie en opa Visser zat zoals altijd in de bekende stoel. Oma kon er helaas niet bij zijn, want zij zit nog steeds en voorlopig ook nog wel eventjes in het ziekenhuis, totdat de juiste medicijnen hun werk gaan doen.
Daar werd uiteraard druk over gepraat. Het is geen gemakkelijke situatie, maar daar moeten we met z'n allen tóch doorheen.

Buiten was neefje Arjen bijzonder geïnteresseerd in neef Jan-Willem's minibike en trots was hij ook toen hij er voor de camera op mocht poseren. Toen Jan-Willem de minibike even later startte was helemaal het hek van de dam en niet alleen de kleine Arjen leek interesse te hebben in deze mini motor, maar ook zijn vader wou daar wel even een rondje op doen. Zelf kwam ik ook nog aan de beurt en reed een aantal rondjes door de straat totdat de tank zo goed als leeg was.

Een begrijpelijk gevolg was dat het nog lang gezellig bleef op de hoek van de Ds. C. W. van de Poelstraat. Laten we hopen dat er nóg 50 verjaardagen mogen volgen!

Als bonus een kort filmpje waarop te zien is hoe ik voorbij kom scheuren op de minibike en waar bij terugkomst de motor volledig dienst weigert...