Nog bedankt buurman! Voor dat minderwaardigheidscomplex...

In navolging van mijn vorige blog, over de oranje gekte en de commerciële gekte er omheen, kon ik natuurlijk niet stilletjes af gaan zitten wachten. Nee, ik toog de volgende dag een ander maal naar de Albert Hein en voorzag mij van de nodige oranje artikelen. Dat resulteerde in de volgende foto. Ik ben er dus helemaal klaar voor, laat dat EK maar komen!
Een andere update, die van ons klus-avontuur doe ik nu ik er even tijd voor neem. Néém ja, want het is inmiddels al aardig laat en anders heb ik er geen tijd meer voor.

De afgelopen week is het sleutelwoord toch wel "druk". Druk in mijn hoofd vooral, want het is druk op de zaak (altijd die deadlines) en omdat ik ook snel in ons nieuwe huis wil omdat ik het wachten méér dan zat ben, heb ik daar ook een super strakke planning. Nu doen we dan zelf niet zoveel, maar de mensen die het doen moet je natuurlijk wel een beetje achteraan. Dat resulteert de hele dag door druk telefoneren en je zorgen maken over bepaalde zaken terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Stress, dat is het goede woord en daar schijn ik op zulke cruciale momenten nèt wat minder goed mee om te kunnen gaan, zo merk ik nu. Waarschijnlijk ben ik voor mijn naaste Janine en de rest van de mensen die ik dagelijks zie of spreek, op het moment even een eikel, maar sorry mensen, het komt allemaal weer goed, want na volgende week kan ik mijn hoofd weer wat laten rusten en ik zal het goed maken als jullie om een bakkie komen.

Enfin, het was vanavond (en de afgelopen week) weer druk klussen op Sommelsdijkse Haven 8. Zo is onze slaapkamer zo goed als af, nu Melissant vandaag begonnen is met de stoffering. Wat staat de vloerbedekking trouwens mooi! Ook bij onze nieuwe schuifkast. Ook de andere slaapkamers zijn al voorzien van vloerbedekking, de overloop nog niet evenals de zolder, want die komen morgen pas aan de beurt.

Op dat laatste werd vanavond namelijk nog druk geklust. Althans, onze vriendelijke schilder Arie houdt wel van een babbeltje en omdat mijn vader, moeder en schilder Arie goeie vrienden zijn, was het hek natuurlijk van de dam toen het zaakie compleet bij elkaar was.

Beneden schiet het ook al op al is men daar nog erg druk bezig. Zo zijn nu bijna alle gangmuren gedaan, behalve die waar het grijs nog op moet, die is alleen nog maar voorgestreken. Verder zijn er beneden al een hoop muren gedaan, maar is men duidelijk nog druk bezig om alles af te maken. Ook de schuttingdelen zijn vandaag gearriveerd. Ik had ze zelf nog niet gezien, want de buren hebben gezamelijk de schutting uitgekozen toen wij in de Efteling waren. Ze verdienen allemaal een pluim, want we zijn er dik tevreden mee (nu alleen nog zetten)!
Oh ja, ook de voordeur heeft een ander kleurtje gekregen. Althans, de binnenkant, wat de gehele gang een veel lichtere aanblik geeft. Het lampje hangt zelfs ook al op!

En dan dé zolder. Die heeft Arie deze week helemaal wit geverfd en de uitdrukking "prachtig" is dan een heus understatement. De zolder lijkt nu een stuk groter en is heerlijk licht. De donkergrijze balken breken het geheel en het moet dan ook adembenemend zijn als hij straks is ingericht. Daarvoor moest trouwens vanavond nog hard gewerkt worden, want morgen wordt hier de vloerbedekking gelegd en dus moest nog het een en ander af en moest alles ook nog even netjes worden opgeruimd. Vooral het sjouwen van de stelling was een aardig klusje, maar gelukkig konden we met veel genoegen het resultaat aanschouwen.

Oh ja, als laatste nog even een kiekje bij de buurman. Alexander heeft namelijk een prachtige tv! Althans, tv, hij heeft ervoor gekozen om een HD-Beamer in zijn huiskamer op te hangen die HD kwaliteit op een scherm ruim 2 meter breed projecteert. Gisteravond heb ik al een potje zitten racen op de Xbox en vanavond kon ik het niet laten om nog een keer langs te komen en met open mond te kijken. Het ziet er fantastisch uit en ik kreeg dan ook een serieus minderwaardigheidscomplex toen ik mijn eigen huis weer binnen liep en onze tv op de muur afgetekend zag staan... Bedankt buurman!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een bruiloft bezegeld met 41 ton zand...

Het zat er al maanden aan te komen. Na vele jaren samenwonen zouden Addie & Mirjam elkaar dan vandaag eindelijk het JA-woord geven. Het was ook spannend om de trouw-bus eindelijk eens af te zien, nadat Addie met vele hulp daar enkele maanden aan bezig geweest was. De huwelijksvoltrekking vond plaats in het oude Rien Poortvliet museum in Middelharnis en dus toog ik, nadat ik Janine even van haar werk had opgehaald, samen met haar naar de plechtigheid.

Na eventjes te hebben gewacht kwam hij dan eindelijk aanrijden, op de voet gevolgd door, hoe kan het ook anders, een Mijnders bus die bestuurd werd door Mirjam's broertje Nico en die de daggasten naar de plaats van bestemming reed.
Nadat Addie zijn trouwauto behendig voorreed en hij samen met Mirjam naar een liedje van de kleuters die zij les geeft luisterden, kreeg ik nog de gelegenheid een leuk plaatje te schieten. Overigens was de keuze om de bus als trouwauto te kiezen echt perfect en hij was dan ook erg mooi geworden.

Nadat iedereen zich in de trouwzaal verzameld had, kwamen Addie & Mirjam begeleid door "Alles is Liefde" van Bløf (waar zij groot fan van zijn) binnen gelopen. Ook Corné zat al op zijn plaats, die vandaag als getuige zou optreden.
Daar zaten ze dan, na zoveel jaar samenwonen zouden zij zich vanaf vandaag eindelijk man en vrouw mogen noemen. Alles werd goed vastgelegd, zodat ze er later echt niet meer onderuit zouden komen. Ondertussen waren Alex en ik een beetje zenuwachtig voor iets dat nog komen ging, maar daar over later meer.

De huwelijksplechtigheid werd voltrokken door dhr. Donkersloot en die deed dit dan ook fantastisch met de nodige dosis humor. Uiteindelijk mochten Addie & Mirjam dan toch gaan staan om het JA-woord uit te spreken, dat werd bezegeld door een innige kus. Ook de ringen werden uitgewisseld, waarna het huwelijk nog bezegeld moest worden door de nodige handtekeningen van zowel Addie als die van Mirjam en mocht nu ook Corné eindelijk in actie komen. Daarna werd het trouwboekje volgens traditie overhandig en kreeg Addie het advies dit boekje goed op te bergen en te bewaren. Dat advies volgde hij overigens terstond op en daarna kreeg iedereen de gelegenheid om het bruidspaar te feliciteren.

Toen begon het pas echt, want hierna maakten Alex en ik ons vliegensvlug uit de voeten. Het is natuurlijk traditie om bij het trouwpaar wat rottigheid uit te halen in huis, maar Addie en Mirjam wilden absoluut niet dat wij naar binnen zouden gaan. Alles was hermetisch afgesloten en er zaten zelfs andere cilinders in de deur want mochten we toch een sleutel hebben weten te bemachtigen, dan zouden we nog van een koude kermis thuiskomen.
Geeft niks Addie, we respecteren je mening dat we niet in jullie huis mochten komen, dat hadden we namelijk de avond van tevoren uitgebreid besproken. Toen opperden we het idee om hun tuin dan maar vol zand te gooien, want er moest toch íéts gebeuren...

Omdat Alex vorig jaar trouwde en bij thuiskomst onder andere 12 kilo rijst in zijn huis terug vond, was hij nu gebrand op een revanche. Daar stonden we dan in de voortuin bij Addie & Mirjam thuis. Dit beeld zou weldra veranderen, want na even te hebben gewacht kwam daar een vrachtwagen aanrijden van M.N.O. Vervat die wel eens even wat zand zou komen lossen. Alex had er duidelijk zin in en weldra begon de vrachtwagen te kiepen. We hadden geen idee hoeveel zand er zou komen te liggen maar tijdens het kiepen zagen we wel heel snel dat het wel erg veel was. Het tuinhekje begaf het dan ook onder de druk van de grote hoeveelheid zand. Daar lag het dan, welgewogen 41 ton zand in de voortuin. Ook wel grappig trouwens dat het dan precies in de fa-zant-straat ligt!
Ook de buren bekommerden zich om het lot dat Addie & Mirjam vanavond bij thuiskomst zou staan te wachten en tegelijkertijd vroegen Alex en ik ons af of we er toch wel goed aan gedaan hadden om zo'n enorme berg zand bij iemand in de voortuin te gooien.

Gelukkig kwamen er even later andere troepen die er toch nog een feestelijk geheel van wisten te maken dat het sombere beeld wegnam. Zo werd de tuin versierd met balonnen en slingers en werden er op de muren verschillende spreuken achtergelaten. Het geheel werd, hoe toepasselijk, afgemaakt met een strandsetje.

's Avonds (vlak voordat we naar huis gingen natuurlijK) ontvingen Addie & Mirjam van ons een speelgoed vrachtwagen met de boodschap dat ze nu iets hadden mee in de speeltuin te spelen. Addie antwoordde dat hij geen speeltuin had, maar je kon bijna een lampje in zijn hoofd aan zien gaan. "Shit, wat hebben ze uitgehaald" moet hij op dat moment gedacht hebben en bij thuiskomst was de verrassing dan ook groot. Gelukkig konden hij en Mirjam er wel om lachen maar bleken ze ook nog een ander probleem te hebben. Ze hadden hun huis zo goed afgesloten dat ze nergens de sleutel meer konden vinden en hoewel Addie vol bleef houden de sleutel 's ochtends aan zijn vader te hebben gegeven, dacht Wim zeker te weten dat hij geen sleutel had.
Juist op het moment dat ze besloten om dan maar bij Mirjam's ouders te gaan slapen kwam de sleutel boven water door Addie's oplettende moeder die thuis even in het jasje van vader was gaan voelen.

Eind goed al goed. Het was een mooie dag en een geweldig feestje. Bij deze wil ik het bruidspaar nogmaals feliciteren en ze veel geluk wensen samen.

Als bonus dan nog een filmpje van hoe die 41 ton zand dan in de voortuin terecht kwam...

Verrassend nieuws van buurman Alexander

Een kraan bij het huis? Het dak zat er toch al op? Moet Alexander gedacht hebben toen hij vanmorgen naar de kapper ging en van mij de vraag kreeg om even wat foto's van de bouw te maken.

Zojuist kreeg ik nieuws van mijn toekomstige buurman via MSN. We jutten elkaar regelmatig even op aangaande de bouw van onze huizen en houden elkaar ook stipt op de hoogte.
Zo vertelde hij dat hij even naar de kapper moest en dat even zou combineren met een bezoekje aan de bouw. Ik vroeg 'm om daar dan even wat foto's te maken en dat bleek maar goed ook, want er was weer een nieuwe fase aangebroken.

Toen hij dichterbij de bouw kwam zag hij al een grote gele kraan staan. Wat zou die nou aan't doen zijn? Toen hij dichterbij kwam en de verschillende pallets en stellages met glas zag staan, viel hem de stapel met dakpannen op, die waarschijnlijk nog niet zo lang geleden daar neergezet was (of hij was ons gewoon niet eerder opgevallen). Dat kon dus maar één ding betekenen en toen hij wat afstand nam, zag hij precies wat het grote gele gevaarte aan het doen was. De dakpannen gingen erop!

Ook aan de achterkant was men druk bezig met het verdelen van de dakpannen. Vanavond zal ik zelf ook even een kijkje gaan nemen, in de hoop dat ze dan al over het dak verdeeld liggen.
Wordt vervolgd...

Update
Ik ben zelf ook nog even gaan kijken en inderdaad, ze zijn er druk mee bezig! Het dak van de buurman ligt al voor een gedeelte...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Iedereen bleek goed terecht te zijn gekomen

Toen ik er nu zo'n bijna 4 jaar geleden voor het eerst binnen liep, had ik nooit verwacht dat ik het daar de komende 6 maanden ontzettend gezellig zou hebben. 3 Weken geleden, toen ik eindelijk eens een Hyves profiel opzette, kwam ik haar tegen. Oud receptioniste (of was het al office manager?) van Intermax, en losbol eerste klas. Direct kreeg ik een krabbel, dat ik ook meeging op een reünie avondje, ik had niet eens de kans om nee te zeggen. 23 November moest het gaan gebeuren, in Rotterdam en zonder na te denken zei ik ja.

Ik dus vanavond naar Rotterdam, waar we eerst lekker wat zouden gaan eten. Helaas was maar de helft van de genodigden op komen dagen en waren er heel wat mensen afwezig die ik ook graag eens even had willen spreken. Desalniettemin vlogen de herinneringen tijdens het eten over tafel en werd er ook gepraat over hoe we nu uiteindelijk terecht zijn gekomen. Sommigen werkten nog steeds bij Intermax, anderen hadden een andere en betere baan gevonden. Zelfs Jennifer had nu een eigen kantoor op "de vijfde", bij KPMG.
Tijdens dit diner werd er al aardig wat bier en wijn genuttigd en kwamen de tongen losser en losser. Zo bleken er tijdens de bewuste periode 4 jaar geleden, heel wat spannende dingen op de werkvloer te zijn gebeurd (en daarna), waar ik tot op de dag van vandaag geen weet van had.

Na uitgebreide gesprekken en diverse gangen, werd het tijd voor de 2e helft van de avond. Die vond plaats op de bowlingbaan. Discobowlen welteverstaan en Lennert verkende (terwijl Jennifer al stond te poseren voor de camera) als eerste de horizon en omliggende banen om de tactiek voor die avond in zijn hoofd door te nemen.
Niet iedereen was zo serieus. Zo had Erik zijn eerste biertje weer al (of was het nu alweer?) te pakken en kwamen er weer verhalen van "vroegah" boven borrelen, terwijl Alexander zijn eerste bal de baan op slingerde. Erik kwam ook aan de beurt en leek zijn kansen van te voren in te schatten. Jennifer vond het ondertussen een ander maal erg fijn om met een bowlingbal te poseren.

Terwijl Erik nóg maar een biertje achterover gooide, werd er druk gediscussieerd welke bal nou het beste was. Jasper ging voor "die" maar Lennert zou eerder voor "die" gaan, terwijl Jennifer het wellicht weer eens over hele andere ballen had...

23:00 Uur, dat was het moment waarop de baanhuur afliep en Lennert als eerste aan de bar plaats nam. Daar werden ook de foto's en heilarische filmpjes van die avond alvast even bekeken en werd er hartelijk om gelachen. De ogen van sommigen hingen al op half 7, maar eigenlijk iedereen wilde nog de stad in om nog wat te feesten. Zelf had ik nog een verjaardag van Corné en Lianne, waar ik toch mijn gezicht nog even wilde laten zien en zo eindigde dus mijn avond met oude Intermakkers op de bowlingbaan.

Mensen, bedankt voor de gezellige avond en we houden contact!

Eindelijk kan ik zeggen "Je kan het dak op!"...

Gisteravond was ik al stiekem na het werk even snel wezen kijken, samen met mijn toekomstige buurman Alexander, die wat dat aangaat net zo nieuwsgierig is als ik. We praten er al maanden over via MSN, telefoon, SMS of wanneer we elkaar op de bouw of in het uitgaansleven tegenkomen. Het houdt ons iedere dag bezig. De bouw van het nieuwe huis.

Omdat ik nu iedere dag al 30 minuten over de reis van huis naar de zaak doe (en diezelfde 30 minuten ook weer op de terugweg), rijd ik minder vaak even langs het in aanbouw zijnde huis. Gewoon omdat ik dan zeker weer 10 minuten extra kwijt ben. Voorheen ging ik bijna iedere dag even langs en zette 's ochtends wat werklui op de foto of film en keek 's avonds even wat men die dag had "uitgespookt". Vaak kwam ik teleurgesteld van mijn omweg weer terug, omdat er niet zichtbaar iets veranderd was. Dat is de reden waarom ik vaak even aan Alexander vraag of er al wat veranderd is, want hij woont immers nog geen kilometer verderop.

Gisteravond zijn we dan voor het eerst naar de dakplaten wezen kijken en vanochtend ben ik er weer even langsgereden, omdat het gisteren al bijna donker was.
Zo waren ze bij de buurvrouw op dat moment voorbereidingen voor de dakkapel aan het treffen en zat er bij ons ook een mannetje op het dak. Waarschijnlijk voor hetzelfde doeleinde.
Jammer dat de muren nog niet helemaal afgemetseld zijn, dan krijg je namelijk echt een heel ander beeld. Als dat gebeurd is, zullen waarschijnlijk de ramen erin gaan (de huizen achter ons hebben al ramen) en dan zal men met de afwerking aan de binnenkant beginnen.

Het wordt dus steeds spannender en de oplevering gaat steeds dichterbij komen. Wij (Janine en ik) kunnen eigenlijk al niet meer wachten, als is het alleen maar omdat we dan weer lekker overal dichtbij wonen...

Update
Vanmiddag kreeg ik te horen van Alexander, dat de dakkapel er ook op zat. Natuurlijk ben ik ook zelf even gaan kijken en dat was inderdaad het geval!

PS: Voor diegenen die dat leuk vinden heb ik mijn fotodossier geüpdate met de nieuwste foto's van het bouwproject. Klik dus rechts op "Bekijk ook mijn fotodossier".


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)