We wisten al maanden dat het er aan zat te komen, maar hadden er nog geen aandacht aan besteed. We waren er overigens al wel lid van geworden . We wisten ook niet precíes wanneer het plaats zou vinden dus we konden er ook nog geen inschatting qua planning van maken. Ons eigen werk mag er natuurlijk niet onder lijden maar toch heeft het een belangrijke functie. Je laat iets zien van jezelf, je presenteert jezelf en je hoopt dat het resulteert in nieuwe contacten, nieuwe inzichten, nieuwe opdrachten maar vooral doodgewoon "geld in het laadje". Uiteindelijk dan, want het levert niet direct iets op.Vandaag was het borreltijd bij Timmerfabriek Lambert in Oude Tonge, één van onze vele leuke en grote klanten. Afgelopen jaar zijn we in totaal zo'n 600 uur bezig geweest met allerlei verschillende projecten voor Lambert, zoals een nieuw logo en bijbehorende huisstijl, website met backoffice (waar leveranciers bijvoorbeeld bestellingen kunnen plaatsen en garantiebepalingen kunnen nalezen), allerlei gedrukte media, fotografie, een film etcetera, etcetera. Wellicht is dat ook de reden dat we ons nauw verbonden voelen met "Kees", de Lamberttelg die op dit moment aan het roer staat van deze prachtige onderneming. In drukke periodes is hij bij ons kind aan huis en maken we graag tijd voor 'm vrij, maar aan de begrippen "op tijd komen" en "zorgen dat je alles op tijd op orde hebt" (zodat wij ook verder kunnen met onze opdracht) heeft hij de spreekwoordelijke schijt. Nou ja, misschien kan hij gewoon niet anders, hij heeft het natuurlijk ook erg druk met de zaak en hij geeft het daarnaast ook direct toe als je hem er op aanspreekt. Iedereen in zijn omgeving erkend het probleem uit volle overtuiging en bij ons is dit ook al bekend. Als je met Kees afspreekt om 11 uur 's ochtens, dan moet je maar hopen dat hij voor 5 uur 's middags langs geweest is, terwijl er over zijn werk met geen mogelijkheid een kritische noot te schrijven valt.
Zo wist ik gisteravond pas om 7 uur hoe zijn speech aangaande de borrel van het VBGO (Vereniging van Bedrijven Goeree Overflakkee) er uit zou zien en wat daarvoor nog allemaal gemaakt moest worden. Ik moest dus vanmorgen direct om 8 uur met de bijbehorende presentatie beginnen om hem vóór 2 uur die middag voor de eerste test door de beamer heen te jagen, zodat Kees die een half uur later ter ondersteuning voor zijn speech zou kunnen gebruiken. Ik heb het overigens nèt gered, terwijl de techniek me op het nippertje nog in de steek dreigde te laten.
Desalniettemin was de presentatie prachtig gedaan, maar zoals gezegd voor ons niets nieuws. Zo zou ik gerust een weekje bij Lambert kunnen komen werken, ik weet inmiddels van haver tot gort hoe ik van een paar stukken hout, een compleet kozijn kan maken.
Het gezelschap dat op de zakenborrel van vanmiddag afkwam, had daar echter nog geen kaas van gegeten en dus vertelde Kees in geuren en kleuren hoe het er in zijn bedrijf aan toe gaat. Ik bemerkte dan ook vele geïnteresseerde gezichten tijdens de rondleinding door de fabriekshal (zo mag ik het eigenlijk niet noemen van Kees, maar goed).
Wij lieten op onze beurt een stuk van de film van Lambert zien, die overigens nog in de maak is. Daarom toonden we wat uiteindelijke beelden, afgewisseld met beelden uit "the making off" en een prettig muziekje.
Een van de mooiste dingen van die middag ving ik op toen ik samen met Kees en iemand van Voogd & Voogd stond te babbelen. Het ging erover dat als je groeit, de risico's met je meegroeien en je over een aardige dosis lef moet beschikken wil je zoals Kees in één keer zo'n forse stap nemen. Zo'n groei als het bedrijf van Kees heeft meegemaakt, gaat gepaard met ontzettend veel problemen waar je in de beginfase (neem daar zo'n 1,5 a 2 jaar voor) tegen aanloopt. Daarop sprak Kees de volgende historische woorden, die hem overigens meteen prachtig het nuchtere kenmerk opleveren en ik ook een prachtig levensmotto vind:
"...ik denk altijd maar zo, uiteindelijk wordt het toch altijd weer weekend!"
