Een dag recreëren, happen, borrelen en netwerken

Zo af en toe heb je nog wel eens wat aan de zuurverdiende centjes die je per jaar aande Kamer van Koophandel kwijt bent. Ach wat zeur ik, zoveel geld is het niet, het gaat om tientjes werk, maar uiteindelijk gaat het om het idee natuurlijk. Hoe? Nou, de KvK organiseert vaak borrels of andere interessante bijeenkomsten en over een van die borrels, die vandaag gehouden werd in Stellendam, wou ik het eens hebben.

Vandaag was het tijd voor de Young Business Regatta, een jaarlijks terugkerend evenement waar je je je als ondernemer voor in kan schrijven, om onder het genot van een pittig middagje recreëren, een hapje en vooral een drankje kan netwerken en vooral nieuwe, interessante mensen kan ontmoeten.

Zo kwamen Bjorn en ik die middag rond een uur of 12 aan in de jachthaven van Stellendam, waar we met velen verzamelden bij Restaurant Berrisz. Hier konden we nog even aan een goede voeding denken want de mogelijkheid bestond nog om een broodje kroket te nuttigen. Een echte sporters-kost dus. De broodjes namen dan ook gretig aftrek.
Nadat we in een groene en een blauwe groep waren ingedeeld, was het tijd om richting de boten te gaan. De groene groep had de eer om als eerste in de kolonne zeilboten te klimmen en een zeilwedstrijd aan te gaan op het Haringvliet, richting Hellevoetsluis.
De blauwe groep, waar wij ook ingedeeld zaten, had de eer om eerst met de Klipper mee te varen, die op de voet gevolgd werd door een Ribb. Wat een termen allemaal, ik zal ze dan ook even nader verklaren.

Een Klipper is een groot zeilschip zoals waar ik hier op het voordek sta. Op die boot was plaats voor zo'n 125 man en was voorzien van een gezellige bar inclusief leuke bar-dames.
Een Ribb is een opblaasbare rubberboot die voor ontieglijk hard kan varen (zoals Bjorn's haar hier demonstreerd door ondanks de gel nog steeds op te waaien) en waarmee je veel lol kan hebben. Hierop was plaats voor 10 mensen en 2 "begeleiders" (klinkt een beetje als een schoolreisje, was het ook wel een beetje). Wij namen plaats op de 2e rij van voren en dus hadden we nog wat mensen achter ons.
Nadat we een tijdje stil gelegen en gekeken hadden hoe de bootjes het water op voeren, gaven we vanuit onze Ribb het startsein en begon de zeilwedstrijd. Ook onze tocht in de Ribb begon toen eindelijk en op een heerlijk tempo scheerden we langs de verschillende zeilbootjes en de Klipper waar we na een paar rondjes weer aanlegden om te wisselen. De pret kon immers niet eeuwig duren.
Daarna kregen we wederom de gelegenheid om wat nattigs te nuttigen en met elkaar wat te babbelen over wat we allemaal niet ondernamen als ondernemer zijnde.

Na een tijdje meerden we aan in de haven van Hellevoetsluis, waar we van de Klipper overstapten op een zeiljacht en waar we weer met 6 andere mensen in gesprek kwamen. Ook de eigenaar van het zeiljacht bleek ondernemer te zijn en verkocht zelfs de boot waar hij op voer. Bootje bleek een luttele €500.000,- op te moeten brengen en daarom wilden Bjorn en ik het bootje eens beter bekijken.

Beneden deks gekomen bleek het jacht te beschikken over 3 slaapkamers, waarvan één "master-bedroom". Bjorn vond het bed lekker zacht en ook ik testte het nog even uit. De badkamer bleek eveneens niet mis voor op deze "50 voeter" (16 meter), evenals de zithoek trouwens waar je waarschijnlijk tot laat nog een potje Mens-erger-je-niet kunt spelen. Zelfs de keuken bleek venuftig want het gasstel draaide mee op de hellingshoek van de boot ten opzichte van het water. Erg handig, dan kom je knakworsten tenminste niet over het randje van je pan heen drijven.
Nadat we ons ervan verzekerd hadden dat het dat half miljoen ook wel waard was, zochten we het zonnetje weer op. Ondertussen genoten we van de prachtige vergezichten en de heerlijke wind die de zeilen deed opbollen. Af en toe moesten de handen dan nog even uit de mouwen gestoken worden, maar ik kan met een gerust hart melden dat het vandaag vooral genieten was.

Rond een uur of half 5 voeren we de haven van Stellendam weer binnen en meerden we aan. De aansluitende barbeque sloegen we echter over want er stond nog een borrel voor de deur.
Janine had intussen een pan heerlijke maccaroni bereidt, waar Bjorn en ik naar hartelust van smikkelden.

De volgende borrel stond bij JMC Signmakers in Bruinisse gepland. Een goed bedrijf waar we graag mee samenwerken en die vandaag hun nieuwe pand aan het publiek presenteerden.
Wat een groot bedrijf is dat geworden, nooit gedacht dat het zo groot zou zijn eerlijk gezegd. Er moet dan natuurlijk ook ruimte zijn om vrachtwagens te bestickeren. Ook het werk dat zij ontvangen van de reclamebureau's moet misschien nog even worden behandeld voor dit alles door de printer loopt. Dit gebeurdt op een nieuwe en smaakvol ingerichte afdeling, dicht bij de printers zodat alles goed te zien is. Ook handig is de afdeling waar JMC's klanten (vooral reclamebureau's) veel verschillende materialen of toepassingen kunnen bekijken. Vooral handig als je als ontwerper een idee hebt maar nog niet direct een notie hebt van hoe het uit te voeren is.
Zelfs de plaatselijke discotheek "De Pul" was die avond klaarblijkelijk gesloten omdat de audio-installatie aan de mannen van JMC uitgeleend was!

Al met al veel (leuke) borrels vandaag en leuke belefenissen, maar zoals altijd zal er toch ook weer gewerkt moeten worden. Nu eerst weekend vieren, met morgen Concert At Sea als hoogtepunt. En dan maandag... ja maandag dan weer aan de slag!

Als bonus een filmpje van hoe het er aan toe ging op de Ribb...

"Uiteindelijk wordt het toch altijd weer weekend"

We wisten al maanden dat het er aan zat te komen, maar hadden er nog geen aandacht aan besteed. We waren er overigens al wel lid van geworden . We wisten ook niet precíes wanneer het plaats zou vinden dus we konden er ook nog geen inschatting qua planning van maken. Ons eigen werk mag er natuurlijk niet onder lijden maar toch heeft het een belangrijke functie. Je laat iets zien van jezelf, je presenteert jezelf en je hoopt dat het resulteert in nieuwe contacten, nieuwe inzichten, nieuwe opdrachten maar vooral doodgewoon "geld in het laadje". Uiteindelijk dan, want het levert niet direct iets op.

Vandaag was het borreltijd bij Timmerfabriek Lambert in Oude Tonge, één van onze vele leuke en grote klanten. Afgelopen jaar zijn we in totaal zo'n 600 uur bezig geweest met allerlei verschillende projecten voor Lambert, zoals een nieuw logo en bijbehorende huisstijl, website met backoffice (waar leveranciers bijvoorbeeld bestellingen kunnen plaatsen en garantiebepalingen kunnen nalezen), allerlei gedrukte media, fotografie, een film etcetera, etcetera. Wellicht is dat ook de reden dat we ons nauw verbonden voelen met "Kees", de Lamberttelg die op dit moment aan het roer staat van deze prachtige onderneming. In drukke periodes is hij bij ons kind aan huis en maken we graag tijd voor 'm vrij, maar aan de begrippen "op tijd komen" en "zorgen dat je alles op tijd op orde hebt" (zodat wij ook verder kunnen met onze opdracht) heeft hij de spreekwoordelijke schijt. Nou ja, misschien kan hij gewoon niet anders, hij heeft het natuurlijk ook erg druk met de zaak en hij geeft het daarnaast ook direct toe als je hem er op aanspreekt. Iedereen in zijn omgeving erkend het probleem uit volle overtuiging en bij ons is dit ook al bekend. Als je met Kees afspreekt om 11 uur 's ochtens, dan moet je maar hopen dat hij voor 5 uur 's middags langs geweest is, terwijl er over zijn werk met geen mogelijkheid een kritische noot te schrijven valt.

Zo wist ik gisteravond pas om 7 uur hoe zijn speech aangaande de borrel van het VBGO (Vereniging van Bedrijven Goeree Overflakkee) er uit zou zien en wat daarvoor nog allemaal gemaakt moest worden. Ik moest dus vanmorgen direct om 8 uur met de bijbehorende presentatie beginnen om hem vóór 2 uur die middag voor de eerste test door de beamer heen te jagen, zodat Kees die een half uur later ter ondersteuning voor zijn speech zou kunnen gebruiken. Ik heb het overigens nèt gered, terwijl de techniek me op het nippertje nog in de steek dreigde te laten.

Desalniettemin was de presentatie prachtig gedaan, maar zoals gezegd voor ons niets nieuws. Zo zou ik gerust een weekje bij Lambert kunnen komen werken, ik weet inmiddels van haver tot gort hoe ik van een paar stukken hout, een compleet kozijn kan maken.
Het gezelschap dat op de zakenborrel van vanmiddag afkwam, had daar echter nog geen kaas van gegeten en dus vertelde Kees in geuren en kleuren hoe het er in zijn bedrijf aan toe gaat. Ik bemerkte dan ook vele geïnteresseerde gezichten tijdens de rondleinding door de fabriekshal (zo mag ik het eigenlijk niet noemen van Kees, maar goed).

Wij lieten op onze beurt een stuk van de film van Lambert zien, die overigens nog in de maak is. Daarom toonden we wat uiteindelijke beelden, afgewisseld met beelden uit "the making off" en een prettig muziekje.

Een van de mooiste dingen van die middag ving ik op toen ik samen met Kees en iemand van Voogd & Voogd stond te babbelen. Het ging erover dat als je groeit, de risico's met je meegroeien en je over een aardige dosis lef moet beschikken wil je zoals Kees in één keer zo'n forse stap nemen. Zo'n groei als het bedrijf van Kees heeft meegemaakt, gaat gepaard met ontzettend veel problemen waar je in de beginfase (neem daar zo'n 1,5 a 2 jaar voor) tegen aanloopt. Daarop sprak Kees de volgende historische woorden, die hem overigens meteen prachtig het nuchtere kenmerk opleveren en ik ook een prachtig levensmotto vind:

"...ik denk altijd maar zo, uiteindelijk wordt het toch altijd weer weekend!"