Change has come to America

Met grote belangstelling heb ik vanavond vóór en tijdens het eten, de inauguratie van de 44ste president van Amerika gevolgd.

De zwarte Barack Hussein Obama, waarvan zijn middelste naam tijdens zijn aankondiging niet werd uitgesproken, in tegenstelling tot George Walker Bush die wél volledig werd genoemd, zwoer zichtbaar zenuwachtig de eed op de originele bijbel van zijn grote voorbeeld Abraham Lincoln.

Het leek bij de eerste woorden van zijn af te leggen eed, alsof hij zelf ook zijn tweede naam niet uit wilde spreken, maar hij bleek te voorbarig te zijn. Toen hij opnieuw begon sprak hij wél de enigszins gevreesde naam 'Hussein' uit.

Normaal ben ik geen vijf-uur-opgeruimd-en-wegwezen-type, maar vandaag maakte ik me op tijd uit de voeten, want ik wilde niets missen van de 5 kwartier durende live uitzending op RTL4 (op de NOS gingen ze nog een kwartier langer door), die, zo leek het, real-time werd ondertiteld. Ookal zaten er veel fouten in, toch vroeg ik me af hoe ze zo snel de speech van Obama wisten te vertalen.

Later begreep ik dat de uitzending 10 seconden achter liep, zodat men nèt genoeg tijd had om alles te vertalen en eventuele blunders, of gebeurtenissen uit het programma te knippen. Zo bleek men namelijk bij de Chineese televisie enkele stukken (met name toen er even over het communisme werd gesproken) verwijderd te hebben.

On-Amerikaans was het ook dat het programma qua tijd nogal uitliep. Zo werd de nieuwe president Obama, officieel gezien te laat geïnaugureerd. Om 12 uur lokale tijd liep het ambtstermijn van George Cowboy Bush namelijk ten einde maar werd het nieuwe ambtstermijn pas minuten later door zijn opvolger aanvaard. Er leek dus eventjes een soort machtsvaquüm te ontstaan, maar gelukkig was vice president Biden op dat moment al benoemd en feitelijk gezien is hij dus voor enkele minuten president van de Verenigde Staten geweest.

Enfin, het mooiste om te zien vond ik vooral de gigantische mensenmassa die was afgekomen op deze bijzondere en historische gebeurtenis. Velen wilden de aanstelling van de nieuwe hoop van Amerika met eigen ogen zien gebeuren. Overwegend zwarte mensen, want ook Obama heeft een kleurtje. Ik kan hem niet met volle overtuiging zwart noemen, maar dat het een kleurling is moge duidelijk zijn. Wie had dat 60 jaar geleden kunnen denken?

Ontroerend hoe zó veel mensen hun hoop vestigen op één enkel persoon. Een persoon die mooie woorden spreekt, maar zijn daden nog niet aan de wereld heeft getoond. Of de keuze van de talloze Amerikanen de juiste is geweest, zal de komende 4 tot 8 jaar duidelijk moeten worden.
Zeker is, dat de heer Obama een gigantische taak te wachten staat. De rotzooi die Bush en zijn regering hebben achtergelaten zal moeten worden opgeruimd en er zal, zoals Obama zelf zegt, een nieuw Amerika op moeten staan.
Zelf heb ik veel vertrouwen in deze man, maar durf dat nog niet hard op te zeggen. Ik kijk het, verstandig als ik ben, eerst maar even aan voor ik zeg dat nu alles anders wordt.

Ik ben dan ook benieuwd of er al een wezenlijk verschil is met het Amerika van vandaag de dag en het Amerika dat ik eind augustus en september te zien krijg. Ik kijk er enorm naar uit om daar ook eens over The National Mall te lopen als we op dag 5 en 6 in Washington D.C. zijn. Daar waar het vandaag allemaal gebeurde. Daar waar vanaf vandaag het nieuwe Amerika begint.
Change has come to America and the world. Ik help het hopen...

Een avondje uit

Omdat er nog een klein beetje licht was, zag ik hem binnenkomen in de vrijwel lege zaal. Hij had een heel vriendelijk en zachte uitstraling, echt zo'n lieve oude man. Een jaar of 70. Zijn zoon, die er achteraan kwam, een jaar of 50. "Laten we daar lekker in het midden gaan zitten", zei de vader, "dan kunnen we alles goed zien". De zoon stemde in met een glimlach, ook hij leek me erg aardig. Op het moment dat ze zich net lekker in hun stoel hesen, hun jassen over de stoel voor hen hadden gelegd en het zakje nootjes opengetrokken hadden, dimde het licht totdat het pikke donker was. Met een lichtflits en veel lawaai begon het...

Omdat we het de komende tijd erg druk gaan krijgen op de zaak, kreeg ik eind deze middag het idee om vanavond even lekker met z'n tweeën naar de film te gaan. Gewoon even niet op de bank hangen, maar een lekker avondje "uit". Zij wilde naar een romantische komedie, maar daar had ik vanavond absoluut geen zin in. Actie, dat wilde ik zien, gewoon een goed en spannend verhaal, geen mierzoete liefdesverhalen.
De site van Arcaplex was een ramp, onoverzichtelijk en het online reserveren kreeg ik niet voor elkaar, ik raakte de weg kwijt en kwam er niet uit. Zoiets valt mij dan juist weer op.
Het werd American Gangster die ik na een blik in het telefoonboek alsnog gereserveerd heb. Een fantastische, ruim 2,5 uur durende film met Denzel Washington en de van oorsprong Australische Russell Crowe. Een film van Ridley Scott, regisseur van onder andere Gladiator, die bekend staat om zijn geweldige lichtspel en prachtige shots.
Denzel speelde een maffiabaas, de Capo di tuti Capi, de baas der bazen. Iedereen weet dat dat niet goed kan gaan en dat gaat het dan ook niet. Normaal speelt Denzel de "good guy". Deze keer stond ie daar lijnrecht tegenover, want die rol was dit maal toebedeeld aan Russell Crowe (ook bekend van Gladiator).

De lichten gingen aan en iedereen stond op. De zaal zat toch voller dan ik dacht, maar ik zag hem na mij de zaal uitlopen. Weer die glimlach en dat aardige gezicht, discussiërend met zijn zoon over wat er de afgelopen 2,5 uur aan hen voorbij was getrokken. Echt als vader en zoon, ook een avondje uit. Fantastisch om te zien. Dat lijkt mij ook wel wat, over een jaar of 25.
Lekker een avondje uit, als vader en zoon onder elkaar...