De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Wegdromen bij het verhaal van Hugo van den Loonsche Duinen

Gisteren vertrok ik wat eerder van de zaak, zodat ik onder andere Oom Leen nog even zou treffen. Die was namelijk al de hele dag bezig geweest met het zetten van onze schuifkast op de slaapkamer. Het resultaat is dan ook helemaal fantastisch! Nogmaals bedankt Oom Leen! Ook Jozien droeg daar 's avonds haar steentje aan bij trouwens, want zij ontdeed de slaapkamer van alle rotzooi en voorzag de kast van stootstrippen terwijl ik alleen maar aan verschillende mensen het huis liet zien en de schilder te woord stond (Jij ook bedankt Joos en sorry dat ik niet mee kon helpen!). De schilder? Ja ik heb iemand zo gek gevonden die onze zolder, althans de schuine dakdelen, lekker wit komt verfen. Waarom? Nou ik zag het bij de buurvrouw en dat vond ik (lees: we) zo ontzettend mooi dat we besloten om dit over te nemen. De zolder lijkt dan immers zo veel groter en is zoveel lichter! En dus wordt bijna alles op zolder wit, behalve de draagbalken, die worden donker grijs. In de loop van komende week zal ik het resultaat laten zien...

Ook de mannen van IKEA waren langs geweest, waar wij van de week het een en ander hadden gekocht. Alles stond nu netjes opgeborgen in het schuurtje, totdat de zolder klaar is, dan kan het naar boven. Mijn tante Bethina moest trouwens 's avonds noodgedwongen zonder enige vorm van comfort met de auto naar huis. Mijn moeder nam het oud papier mee en dus werd "Bets" naar de achterbank gebonjourd.

Vandaag was het echter tijd voor heel iets anders. Na een lange tijd had Janine weer eens een uitje van de Rabobank, mét partners of genodigden. Dus toog ik vanochtend al in alle vroegte richting Stellendam waar wij verwacht werden om op de bus te stappen, die ons tezamen met vele andere collega's (er reden 4 bussen), naar Kaatsheuvel zou brengen.
Daar aangekomen had ik het al weer snel voor mekaar. Nadat we Martha en Ellen opgezocht hadden, die in een andere bus zaten en waarmee we de hele dag op zouden trekken zoals afgesproken, had ik gelijk zo'n Efteling figuur op m'n hielen. Ik maakte van de nood een deugd, pakte 'm stevig vast en drukte af. Het enige dat ie kon uitbrengen waren rare geluidjes en vreemd gegiechel. Het zal vast bij zijn rol horen...

Daar liep ik dan, met 3 vrouwen door de Efteling en het zonnetje op mijn pit. Het kon toch eigenlijk niet beter.
Allereerst werden we na binnenkomt verwelkomd in het Efteling Theater Restaurant waar we werden voorzien van koffie en gebak. Daarna was het tijd om zelf de Efteling te verkennen en omdat we nog niet zo heel lang geleden (lees: een paar jaar) ook nog in de Efteling was, was het voor ons niet zo heel moeilijk navigeren. Zo beleefde ik jeugdsentiment toen ik voorbij deze attraktie kwam, waar ik, als ik het me goed kan herinneren, als klein manneke al mee op de foto sta in een van de talloze fotoboeken die mijn moeder samenstelde.
Ook liepen we (al fluitend) naar de nieuwste attraktie die het park rijk is, De Vliegende Hollander. Daar hebben we 3 kwartier staan wachtten maar de attraktie zelf viel vies tegen en was absoluut niet bijzonder. In een vloek en een zucht neem je een paar hobbeltjes met de achtbaan en pletter je het water in waardoor je wat vochtig wordt, maar daar is alles mee gezegd in mijn optiek.

Om half 1 verzamelden we ons weer bij het restaurant om aan de lunch te beginnen die overigens erg goed verzorgd was! Nadat we met open mond hadden staan toekijken hoe sommige mensen als een gek nog wat extra eten meenamen en dat in hun rugzakken propten, gingen wij het park weer in. Op naar een andere attraktie met jeugdsentiment, namelijk Carnaval Festival, de attraktie waarvan de tune helaas nog dagen in je hoofd blijft hangen. Overigens vermaakten we ons best, even als Ellen en Martha, in deze toch ietwat saaie attraktie voor onze leeftijd. Pfff, wat klinkt dat ouwelullig.

Zelf ben ik dan ook meer van Vogel Rok, de achtbaan die je in het pikke donker beleeft, of wat te denken van Villa Volta, een van mijn favoriete attrakties. Niet alleen omdat ik het een gweldige attraktie vind, waar iedereen eigenlijk voor de sodemieter gehouden wordt, maar ook omdat ik de tune daarvan zo lekker vind klinken en waarvan ik het verhaal van Hugo van den Loonsche Duinen, opperhoofd van De Bokken Rijders, wel spannend vind om bij weg te dromen.

Soms moesten we ook vrij lang wachten tot we ergens aan de beurd waren, zoals hier bij Droomvlucht. Andere keren konden we zo doorlopen, zoals bij de Phyton waar ik het ritje samen met Ellen nog op film vastlegde zoals onderaan te zien is. Martha greep dit keer haar kans om iets te doen wat ze vroeger als kind van haar moeder nooit mocht. "Geld verspilling" was dan altijd de boodschap maar nu Martha groot en sterk geworden was en ze zelf centjes verdiende, kon ze het niet laten. Hengelen naar een eendje wilde ze graag doen, waarvan het cijfer onderop het eendje, de prijs bepaalde. Ze hengelde dat het een lieve lust was en kreeg er eentje te pakken. Een klein pluche eendje. "Zo, die is voor Chris" zei ze nog en Janine leek wel een klein beetje jaloers. Ik ben dan ook benieuwd hoe Chris het zelf vond...

Tegen een uur of 17:00 vertrokken we weer richting Flakkee. Erg leuk weer eens zo'n uitje van de Rabobank. Dat moeten ze er zeker inhouden (ik weet dat veel Rabo'ers die lezen dus doe er wat mee!).

Als bonus nog een filmpje van het rondje Phyton dat ik samen met Ellen maakte. Het regende helaas en het bleek vrij lastig om het cameraatje goed vast te houden. Gelukkig staat het er weer allemaal op!





(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Privileges van een Honda rijder

Als Honda rijder ben je natuurlijk al bevoorrecht. Ik bedoel, het zijn van zichzelf al geweldige auto's dus wat wil je nog meer! Nu wil het geval dat ik met die van mij weer al 15.000 km gereden heb sinds ik 'm kocht, dus was het vandaag tijd voor een klein beurtje. Gelukkig ken ik toevallig de chef werkplaats, waardoor ik mijn auto kon omruilen bij hem thuis, voor een leen-exemplaar.
Van tevoren vroeg ik dan ook, wat ik die dag zou meekrijgen. Natuurlijk hoopte ik op een nieuwe Type R, of misschien een S2000... gewoon om even uit te proberen, Type R rijders zijn toch zeker wel V.I.P.? Niet dus, want het antwoord was dat ik een Honda Jazz mee zou krijgen.

Psychisch was ik me al aan het voorbereiden op de rit die komen ging met een Jazz, toen ik de avond van tevoren nog even naar Dick belde, hoe laat ik mijn auto kon omruilen. Hij zou laat thuis zijn, dus dat werd dan ook pas laat. Gelukkig vonden we een andere oplossing en zou hij de volgende ochtend om kwart over 7 gewoon bij me voor de deur staan met de vervangende wagen en de mijne meenemen naar de zaak. Wat een service, fantastisch!

De volgende ochtend zat ik al om 7:00 met knikkende knieën voor het raam. Ze kwamen mijn 2e liefde ophalen (Janine staat natuurlijk op 1), zouden ze er goed voor zorgen?
7:15, ik zag koplampen de straat in draaien. Het was Dick, maar zonder Jazz! Gelukkig want hij had gewoon zijn normale auto meegenomen waar hij altijd in rijdt (ik had het kunnen weten), een Honda Accord 2.0i met 150 peekaatjes.

Mijn ervaring? Geweldige auto. Met de 19" wielen eronder ziet hij er stoer uit, terwijl hij toch ook 'n beetje lijkt op een lijkwagen. De achterkant vind ik dan ook iets te vierkant, maar de kofferruimte is gigantisch! Daar kun je gewoon 2 schoonmoeders in vervoeren (niks ten nadele van mijn schoonmoeder)!
Het interieur dan, ook niks mis mee. De stoelen zitten heerlijk, ze sluiten lekker rond je lijf. Ook het dashboard is niet verkeerd, al zijn er automerken waarbij dit veel beter is vormgegeven (denk aan Audi). Toch was mijn indruk positief, ook op het klokkenwerk.
Met de rijeigenschappen van de auto zit het ook wel snor. Heerlijk comfortabel zoefde hij onder mij door en het sturen ging lekker licht, zoals dat bij andere grote auto's zoals Volvo nog wel eens te wensen overlaat.
Hoewel ik de lijnen vanuit sommige hoeken bekeken, niet echt mooi vind, vind ik hem vanaf de zijkant wel weer erg strak en chique ogen.

Helaas miste ik toch wel mijn eigen PK-monster, want hoewel er 150 PK onder de motorkap van deze Accord schuilgaat, kan hij toch niet tegen mijn Civic op. Daarentegen zou het voor mij wel een ideale gezinsauto zijn, want mijn indruk is over het algemeen goed, maar daar ben ik voorlopig nog niet aan toe. Tegen die tijd zal ik een dergelijke auto zeker nog eens uitproberen.

Goeie service dus van Honda Jan van Dijk uit Brielle, want toen mijn eigen auto 's avond weer voor de deur afgeleverd werd, bleek ie weer helemaal fit te zijn. Althans, binnenkort nog even een paar nieuwe achterbanden en dan is hij weer helemaal in orde.

Tot slot nog even, speciaal voor de Rabo-dames die mijn weblog trouw lezen (ik zie het altijd als jullie langs geweest zijn), een foto van een van jullie collega's, die "toevallig" mijn weblog zit te lezen... Wie o wie!?!

Kom eens kijken wat er in je digitale schoentje zit...

Gisteravond kreeg ik rond half 9 nog een mailtje van Bjorn. Of ik even naar www.zetvandaagjeschoen.nl wilde gaan. Daar aangekomen bleek het om een viral van De Rabobank te gaan. In een bijna levensechte huiselijke omgeving kreeg ik de stem van Sinterklaas te horen. Wie kent die niet.
Hij vroeg mij om mijn digitale schoen te zetten. Geen probleem dacht ik, dat kan toch geen kwaad? Dapper koos ik uit een van de schoenen die Sinterklaas mij voorschotelde waarna hij mij nog op het hart drukte dat de grootste schoen uit het assortiment, niet per definitie het grootste kado opleverde. Alsof ik daar op uit ben Sinterklaas...

In de volgende stap kon ik voor Sint's hongerige Amerigo (die naar ik begreep zelfs fan van Jamie Oliver is) iets lekkers uitzoeken. Bijna uit gewoonte koos ik voor het paard van Sinterklaas een peen, waarna Sinterklaas me vertelde dat ik voor ik wegging, ook nog even mijn verlanglijstje achter moest laten. Natuurlijk, hoe kon ik dat nu vergeten...

Bovenaan stond al dat ik graag een bluetooth headset wou hebben (hoe de goede beste man daar aan komt weet ik niet) en daaronder kon ik nog 3 kadootjes kiezen. Ik koos voor een videocameraatje en als laatste mocht ik nog een wens doen. Omdat ik mijn schoen bij de openhaard van de Rabobank moest zetten besloot ik het simpel te houden voor de Sint en waagde een brutaal gokje. Ik wenste dan ook meer rente op mijn spaarrekening, eens kijken of de goed heilig man daar in zou trappen.

Vanochtend ontving ik mail. Met trillende vingers bewoog ik mijn pen (ik gebruik een tekentableau in plaats van een muis) richting het verse mailtje in mijn mailbox. Afzender Sint, met de titel "Er zit wat in je schoen!". Vol verwachting klopte mijn hart. Wat zou er in mijn schoen zitten? Ik voelde me weer een jongetje van een jaar of vijf, denk ik want ik weet niet meer precies wanneer mijn geloof in de Sint definitief tot een einde kwam. Dat gevoel was altijd geweldig. Vroeger hadden we een openhaard, waar ik 's avonds mijn schoen voor zette en netjes een liedje zong. Hoewel ik mij afvroeg hoe Zwarte Piet het kadootje in mijn schoen zou kunnen stoppen terwijl hij helemaal door de schoorsteen naar beneden moest en een bocht moest maken om iets in mijn schoen te stoppen, maakte ik mezelf daar nooit écht druk om. Hele boekwerken maakte ik voor Sint, waarin ik zelfs een gedetaileerde tekening maakte van de haven, zodat hij niet kon verdwalen. 's Ochtends was ik dan al vroeg wakker en rende naar beneden en zag mijn schoen bij de eerste stap die ik in de kamer zette al staan.

Zo voelde het nu ook een beetje. Zou ik iets gekregen hebben? Volgens het mailtje moest ik maar snel mijn kadootje uitpakken en dat deed ik vol overgave. Wat bleek? Mijn gewenste renteverhoging op mijn spaarrekening was niet doorgegaan, want de boot van Sinterklaas was gezonken. Vreemd, dacht ik nog, Diewertje had er immers niks van gezegd op het Sinterklaasjournaal. Toch had die ouwe nog een kadootje voor me kunnen regelen. Als ik nu namelijk een abonnement op Rabo Mobiel zou nemen, dan kreeg ik een mobieltje gratis! Fantastisch Sint, dankuwel! Dat had ik net nodig!

Leuke actie van de Rabobank!. Ik heb in mijn leven nog nooit eerst iets moeten kopen bij de Sint om vervolgens iets terug te krijgen wat ik al lang heb. Beetje fout uitgevoerde actie in mijn optiek...

Wat ik als laatste nog even kwijt wil en de lieve lezer niet wil onthouden is een fotootje. Ik moest vanmiddag even bij Anco langs, die iets van Hoofd-tomaten-verpakker is of iets in die richting, ik weet het eigenlijk niet eens. Even een bakje tomaten halen om wat uit te proberen. Wat schetste echter mijn verbazing, ik moest opeens een hygiënisch verantwoord jasje en petje op! Gelukkig was ik samen met Bjorn en stond ik dus niet alleen voor lul...