Een gezellig avondje met collega's

In het kader van teambuilding werd besloten om vanavond weer eens met alle collega's een hapje te gaan eten en wat te ontspannen. Na het een en ander afgebeld te hebben, kwamen we uiteindelijk terecht bij Port Zélande in Ouddorp, waar we begonnen met een lekker buffet.

We deden onze magen tegoed aan al het lekkers dat onbeperkt voor handen was. Ja, dat "onbeperkt" was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd! Proost, trouwens!
Ik zei net al dat het lekker was, want dat was het toch? Vraag bijvoorbeeld Peter, die ook meer dan eens zijn bord wist vol te scheppen, maar na een aantal keren heen en weer lopen zaten we toch echt vol (zoals Jaap hier demonstreert).

Na het eten (niet zonder dat we nog een ijsje als toetje hadden genomen natuurlijk) was het tijd om van die maffe schoenen aan te trekken, zoals Jacoba hier even laat zien (ze kan zo de catwalk op...) en stortten ons op het disco-bowlen!

We betraden de banen 5 & 6 (Joan, ga van voor de camera!) en gooiden de ballen (niet zo natuurlijk) vervolgens in opperste concentratie richting de kegels om niet voor elkaar onder te doen. Iedereen volgde dan ook vol spanning ieders vorderingen op de baan en er werd zelfs druk gediscussieerd over hoe de bal precies over de baan rolde (want de baan was zo krom als een hoepel) of er werd gewoon wat slap geouwehoerd (daar waren we altijd al het beste in!).

Na afloop van zóveel inspanning, dronken we nog een afzakkertje en beseften dat dit gezellig avondje alweer ten einde was. Helaas, maar gelukkig ik heb het weer reuze naar m'n zin gehad vanavond!

Als bonus een filmpje van hoe we het er op de bowlingbaan vanaf brachten. Met dank aan Jaap voor het filmpje!

Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Ik heb er echt een enorme schijthekel aan...

Jaap kopte 'm vanochtend bij binnenkomst al direct in. "Is er een kameel langs geweest ofzo?", waarna ik me hardop afvroeg wat hij daar nou toch mee bedoelde... "Moet je hier maar even buiten om het hoekje kijken!" was zijn advies en dat volgde ik dan ook nieuwsgierig als ik ben, gehoorzaam op.

Wat ik daar aantrof was bij de beesten af. Een onbeschofte hondenbezitter (of was het een boer met een koe?) had precies naast het pand, daar wij dagelijks heen en weer lopen van en naar de auto en tussen de middag naar ons voetbalpleintje, een enorme dikke vette drol achter gelaten.
Dat is opzich al ongelooflijk onbeschoft, maar wat nóg schokkende was was dat er gewoon papier naast de drol geparkeerd lag, waarmee de "uitlaatklep" van die strontfabriek hoogstwaarschijnlijk was schoongeveegd. Schande!

Begrijp me goed, ik ben een ongelooflijke dieren- cq. hondenvriend, maar dit gaat mij véél te ver! Een hond kan er niet veel aan doen dat hij moet poepen. Gelukkig ben ík zo goed bij m'n verstand dat als ik het op voel komen, ik direct naar die porseleinen pot loop, maar een hond heeft dat verstand helaas niet. Het baasje is dus ten alle tijde verantwoordelijk voor het afvalproduct dat zo'n lieve viervoeter waar dan ook deponeert. Zéker als dit op privéterrein is! Wij maken het helaas ook wel eens thuis mee. Bij aankomst bij de voordeur ligt er soms ook zo'n onsmakelijke verrassing op de stoep of zelfs onder de buksus in de voortuin.

Alsof ik vandaag nog niet genoeg stront gezien had, stond ik zojuist opnieuw voor een verrassing. Bij thuiskomst, toen ik mijn appelsapje stond in te schenken terwijl ik naar buiten keek door het keukenraam, viel mijn oog opnieuw op een hoopje ongenoegzaamheid. Aan de andere kant van de straat, had een hondebezitter opnieuw van zich laten ruiken. Belachelijk! Bah! Zulke mensen zouden ze standrechtelijk moeten executeren... Mensen, honden zijn fantastische beesten, maar ruim de stront even netjes op! Het is jullie verantwoordelijkheid en een kleine moeite! Want als ik er al niet in ga staan omdat ik weer eens even niet voor me kijk als ik bijvoorbeeld langs de Singelkade loop (daar ligt ook heel veel!), dan vind ik het wel een enorm smerig gezicht. We leven toch zeker niet meer in de middeleeuwen?

Sorry voor mijn gezeik, maar ik heb hier gewoon een enorme schijthekel aan...

Metallica in Ahoy, een concert om nooit meer te vergeten!

We hebben er wel enige moeite voor moeten doen en ook ons geduld werd ook aardig op de proef gesteld, maar vandaag was het dan eindelijk zo ver. Nadat we allebei al een heel weekend een beetje zenuwachtig waren voor wat komen gaan zou, vertrokken Jurien en ik vanavond naar Ahoy Rotterdam om daar als een van de minder dan 10.000 gelukkigen, het eerste concert van Metallica in Rotterdam sinds 17 jaar mee te maken.

Bij aankomst, zo rond 18:30, was de zaal nog aardig leeg, maar de avond zou ook pas om 19:00 beginnen met het voorprogramma. Eerst maar eens onze plaatsen opzoeken, want nu het podium in het midden stond zoals gebruikelijk bij de "Death Magnetic Tour" van Metallica, zouden we prima plaatsen moeten hebben gezien de vak indeling van Ahoy.
Dat bleek inderdaad toen we onze stoelen gevonden hadden, op de hoek bij een gangpad en met een prima uitzicht op het podium dat niet gek ver bij ons vandaan lag.

Daar viel overigens mijn oog al direct op een doek, midden op het podium, die voor mij niet onbekende vormen aftekende. Hier was het mij allemaal sowieso om te doen, de drumkit van Lars Ulrich van Metallica stond daar in het midden van het podium, zij het nog verdekt, opgesteld. Vanaf dat moment ging mijn hart nóg sneller kloppen dan hij het hele weekend al gedaan had.

Na een tijdje gingen de lichten uit en was het tijd voor de eerste band. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar The Sword begon dus met spelen die avond. Het publiek leek dezelfde mening als ons te delen, want de muziek was al even slecht als het geluid dat uit de speakers kwam en ik ging bijna vrezen voor het geluid van deze avond. Ik hoorde absoluut niet wat er gezongen werd (nu is er van grunten toch weinig te verstaan!) en ik kon zelfs niet volgen wat er tussen de nummers door werd gezegd. De muziek van The Sword was trouwens ook niet mijn genre, dus ik was blij toen ze na bijna een half uur het podium al weer verlieten.

Tijd voor de volgende band! Nu zou het de beurt zijn aan het veel beter bekende Machine Head, dat er om bekend staat ook een hoop herrie te kunnen produceren. De drumkit van deze band werd ook vanonder een laken vandaan getrokken, toen de technici het podium prepareerden en nog een laatste soundcheck uitvoerden.
Niet lang daarna betraden de mannen van Machine Head het podium en had ik een prima uitzicht op de drummer die ik daardoor goed in de gaten kon houden. Ook van dit optreden kwam een enorme bak met herrie, maar dit was toch ook niet helemaal mijn ding.
Het geluid was al wel een stuk beter, maar nog steeds niet het geluid wat ik van Metallica hoopte te horen. De muziek was al wel een stuk interessanter dan die van The Sword, maar het wachten was natuurlijk op de échte mannen!

Na geloof ik zo'n 3 kwartier naar Machine Head geluisterd te hebben, stormden direct na de laatste noten een hele berg mensen het podium op en beklommen enkele acrobaten de zwieberige ladders naar hun werkplek hoog boven de bühne. Ook Lars' drumkit, waar ik inmiddels alweer een paar uur naar zat te staren, werd eindelijk van z'n jasje ontdaan en glom als een paling in een emmer snot.
Inmiddels was de zaal ook volgelopen en kon de échte show eindelijk beginnen!

In het pikkedonker klonk de instrumentale intro waarmee een optreden van Metallica altijd gestart wordt, namelijk "The Ecstacy Of Gold" (terug te vinden op het album S&M waar het ook het eerste nummer betreft). Toen de laatste klanken van deze intro vervlogen, bleef het nog even stil en donker, maar direct daarop volgde een bijzondere lasershow. Toen ik goed keek, zag ik Lars achter zijn drumkit plaatsnemen en vuurde hij zijn eerste slagen op zijn drumkit af. Een spotlight sprong aan en daar verscheen James die het publiek aan de andere kant van het podium begon toe te zingen. Hij wisselde overigens regelmatig van podiumzijde tijdens de nummers, want er stonden over het podium heen zo'n 8 à 10 microfoons opgesteld.

Na een paar nummers hielden de mannen even stil en spraken het inmiddels uitzinnig geworden publiek toe. Daarna gingen ze onverminderd verder met vele bekende klassiekers, afgewisseld met nieuwe nummers die live nóg beter uit de verf leken te komen dan wanneer er muziek van een cd uit onze speakerset rolt.
De energie waarmee de mannen speelden was aanstekelijk en ik focuste mezelf meer dan eens op Lars en zijn drumspel, zelfs tot ergernis van Jurien omdat ik steeds alleen foto's van het midden van het podium stond te maken. Nogal logisch, dáár gebeurde het!
Natuurlijk moesten de Tallica-boys af en toe even adem halen, of van gitaar wisselen tussen de nummers door en zo nam Lars even de tijd voor wat interactie met het publiek of het uitspugen van zijn glas Appelsientje.

Bij het volgende nummer kwamen de lichtbakken opeens naar beneden zakken en varieerden van stand, zodat er bijzondere lichteffecten op het podium ontstonden.
De klassieker "One" wordt steevast afgetrapt met een enorm kabaal van explosies en mitrailleurvuur, maar dit keer bleef het niet alleen bij geluid. Uit het podium spoten meters hoge vlammen de lucht in en de warmte was direct in de zaal te voelen. Tijdens het nummer zagen we de meest bijzondere lichteffecten en spoten de vlammen zelfs tussen de versterkers door, meters de lucht in! Geweldig!

Lars' drumkit werd gelukkig om de paar nummers een kwartslag gedraaid, zodat iedereen de drumkit van alle kanten kon bewonderen. Wij kwamen dus ook aan de beurt en dat was natuurlijk kaasie voor mij!
Terwijl James en Kirk lekker samen stonden te spelen en Robert het publiek aan de andere kant vermaakte, had ik natuurlijk vooral oog voor de fantastisch ogende Tama-kit van Lars. Laatst genoemde had er overigens zelf erg veel schik in, zo leek, want er ging geen nummer voorbij zonder gekke bekken of gebaren om het publiek op zijn hand te krijgen, volledig in stijl zoals we dat van 'm gewend zijn.
Ook James deed zijn best het publiek te vermaken en stond meer dan eens boven op een rij versterkers om zijn geweldige gitaarspel kracht bij te zetten.

Ondertussen kwam ik megabytes te kort, want ik schoot foto na foto, zoals die waar nog net wat vlammen hoog boven het podium vervliegen en de mannen van Metallica prachtig worden uitgelicht. Opnieuw schoot ik vele foto's van Lars om er maar zeker van te zijn dat ik hem er écht goed op had staan, terwijl James zich ondertussen goed in de schijnwerpers liet zetten op de hoeken van het rechthoekige podium.
Maar natuurlijk genoten Jurien en ik van de vele fantastische nummers die opgevoerd werden en zelf één van mijn meest favoriete nummers, die ze bijna nooit spelen, speelden ze vanavond. Ik had het gehoopt, maar nooit verwacht en dus leek het wel of ze vanavond speciaal voor mij "Turn the Page" (van het Garage Inc. album) speelden. Ik voelde het kippevel voor de zoveelste keer deze avond opkomen terwijl ik maar actiefoto's van één van mijn favoriete drummers bleef maken. Die probeerde op zijn beurt meer dan eens wat van zich te laten horen en boven het uitzinnige publiek uit te schreeuwen, maar dat was natuurlijk onmogelijk.

Na een tijdje namen ze afscheid, maar iedereen begreep dat het nog niet afgelopen kón zijn. Ze hadden immers hun favoriete afsluiter "Seek and Destroy" (van het album Kill 'em All) nog niet ten gehore gebracht! Toen de lichten dan ook doofden en Lars drumkit voor de laatste maal een kwartslag draaide, gilde het publiek het uit van geluk. De mannen kwamen terug en trakteerden ons op nog een serie geweldig rockende nummers!

Totdat James inderdaad het laatste nummer aankondigde en een beroep deed op al onze overgebleven energie. We moesten beloven dat we hem met dit laatste nummer álles zouden geven en om die afspraak te verzegelen, vroeg hij of de lichten in de zaal aan mochten.
Tijdens Seek and Destroy rockte iedereen nog één keer alsof zijn of haar leven er vanaf hing en kwamen in deze grande finale, gigantische zwarte strandballen voorzien van het Metallica logo, uit de hemel naar beneden! Het podium lag bedolven onder de zwarte ballen en het werd een bijzondere en uitzinnige afsluiter waarin ook de mannen van Metallica het prima naar hun zin hadden, want ze schopten de ballen al rennend van het podium af terwijl ze nog steeds goed bleven spelen.

Helaas kwam ook aan dit nummer een einde, maar bleven de Metallica mannen toch nog even genieten van hun roem en de uitzinnige menigte. Althans, even... ik schat dat ze met z'n vieren nog zo'n kwartier op het podium bleven staan terwijl James, Robert en Kirk duizenden plectrums het publiek in smeten en Lars twee handen vol drumsticks onder het publiek wist te verdelen. Helaas viste ik achter het net, maar mijn avond was volmaakt.

Nog vol van het concert en met veel adrenaline liepen Jurien en ik niet veel later richting de auto. Het zat er helaas alweer op, maar wat hadden we genoten! Of wij ook ooit op zo'n podium zouden komen betwijfelden we, maar oh wat zouden we dat graag willen. Wie weet... Misschien... Ooit...

Kijk voor meer foto's van deze avond in de map van Metallica in Ahoy op mijn Flickr pagina!

Een kersvers nieuw familielid van de 4e generatie...

Schreef ik vrijdag nog een stukje over het gegeven dat we ons de laatste tijd wel erg vaak tussen de kleintjes begeven, vanavond reden we vol spanning naar een straat in een fonkel nieuwe nieuwbouwwijk in Hellevoetsluis, waar Tijgetje ons bij het desbetreffende huis al met roze ballonnen op stond te wachten.

Gisterenmiddag werd ik namelijk om 14:00 gebeld door mijn nichtje Sylvana, die een uur daarvoor bevallen was van Tequise, een prachtige dochter van iets meer dan 7 pond.
Mijn moeder had zelfs gisteravond al om een hoekje gekeken in het ziekenhuis van Dirksland, maar ik mocht vandaag bij hen thuis op de koffie komen om haar in volle glorie te mogen bewonderen.
Gelukkig mochten Tequise en Sylvana snel naar huis, hoewel ze wel beiden nog 1 nachtje in het ziekenhuis door moesten brengen omdat Tequise's temperatuur een klein beetje te laag was.

Bij binnenkomst zat een duidelijk vermoeide Syl op een stoel naar haar kadootjes te staren en wilde ze net haar eerste kadootje uitpakken van de andere visite die ook al aanwezig was.
Na een tijdje babbelen over hoe de bevalling gegaan was (vind ik altijd een vreselijk verhaal over inscheuren, inknippen, dichtnaaien en al dat bloed, maar het hoort er bij!), kwam het moment suprème waarop we naar de babykamer mochten om het kleine wondertje van dichtbij te bekijken.
Eenmaal boven stond daar het leuke wiegje op het al even leuke babykamertje. André boog zich als kersverse vader natuurlijk als eerste over het wiegje om Tequise aan ons te kunnen tonen, want ze had het nog steeds koud en lag dus lekker onder de dekentjes en tussen de warme kruiken.

Ze lag heerlijk te slapen en bewoog wat met haar handjes in haar slaap. Hoewel ik haar niet wilde storen met mijn geflits, maar het toch wel erg donker was en het lastig was om uit mijn eigen schaduw te blijven, wist ik toch een goeie foto van haar te maken. Wat een liefje...

Erg leuk dat mijn oma van bijna 89! dit nu nog mee mag maken. De 4e generatie vrouw geboren, dus daar moet ik nog een leuke foto van maken met oma De Gans, tante Janneke, nichtje Sylvana en achternichtje Tequise. Als mijn opa er nog was geweest weet ik zeker dat hij bere trots was en met zijn borst vooruit had gelopen. Helaas zullen we dat laatste nooit zien, maar mogen we blij zijn met dit nieuwe, kleine, lieve wondertje...

Het angstzweet brak me aan alle kanten uit...

Terwijl Marc al zo'n beetje 6 weken de sleutel van zijn huis heeft, heb ik het nog nooit van binnen bewonderd. Het komt er helaas niet van. Dan heeft hij geen tijd, dan heb ik geen tijd, maar vandaag besloot ik toch gewoon eens op goed geluk langs te rijden.

Bij aankomst trof ik echter een alles behalve prettige situatie aan. Het angstzweet brak me aan alle kanten uit toen ik eenmaal bij Marc voor de deur stond. De weg was afgezet, brandweermannen liepen af en aan en er werd op dat moment zelfs een oproerkraaier met een bekend gezicht maar vreemd haar, in de boeien geslagen en achterin de politieauto gezet.
"Wat is hier aan de hand!" hoorde ik mezelf zeggen en ik liep snel door naar de achterkant van het huis, want daar kwam de rook al naar buiten. "Ze wonen er nog niet en of er is al brand!" dacht ik bij mezelf terwijl ik met knikkende knieën dichter bij het huis kwam...

Maar, wat ik daar aantrof was een behoorlijk relaxte Marc die wat stond te lachen in de deuropening van zijn eigen schuurtje. Nu is Marc doorgaans de rust zelve, maar bij deze situatie had ik dat toch niet gedacht!

Eindelijk werd het me duidelijk, ik had hier met een stel grappenmakers te maken, of althans, eigenlijk met serieuze vaklui die hun vak verstaan (gelukkig maar voor de maatschappij!) en zichzelf regelmatig scherp houden, zoals vandaag dus.
Marc zit namelijk weer al een tijd bij de brandweer en laten er vandaag nu net wedstrijden gehouden worden waar Marc zijn huis voor beschikbaar stelde. Het halve dorp was dan ook uitgelopen en het was er een drukte vanjewelste, waar de toezichthouders zoals Marc's zwager Leo nog een hele klus aan hadden om het kleine grut en de grote mensen op een fatsoenlijk en werkbare afstand te houden van het hele spektakel.

Ook de lui van de ambulancedienst kwamen me bekend voor en toen ik wat beter keek was het onder andere Marc's vader Dick die met een grote glimlach gekleed ging in een fluoriserend pak en zo ook zijn bijdrage leverde aan deze "show".
Zelfs Marc's zus Corina zag ik na een tijdje, hevig in shock en ondersteund door de brandweerlieden, professioneel overgevangen worden door haar vader waarna ze opeens geen klachten meer leek te hebben en in blakende gezondheid verkeerde. Zels Marc's vriendin Gaby lag boven op zolder kapot te gaan van de neprook en moest ook uit het huis worden bevrijd!
Bijna de voltallige familie Melissant bleek dus één groot toneelstuk op te voeren, midden in Nieuwe Tonge!

Mijn lieve neefje Arjen stond ook met grote bewondering naar dit alles te kijken en hij pakte mijn hand vast en liet me zien dan een eind verderop, nóg een oefening plaats vond met een Connexxion bus die een fietser aangereden bleek te hebben en waar een ogenschijnlijk onoplettende bestuurder achterop geknald was...

Nogmaals, gelukkig bleek het achteraf gezien allemaal in scène te zijn gezet en probeerden alle deelnemers zo goed mogelijk hun best te doen in deze bijzondere situaties. Petje af voor de mensen die dagelijks te maken krijgen met deze ongemakken en waaraan je je als slachtoffer volledig moet overgeven en op moet vertrouwen, maar met deze deskundige vaklui doe je dat direct, dat heb ik wel weer gezien.

Binnenkort toch nog maar eens langs bij Marc, hopelijk is het dan wat rustiger in en om zijn huis!

Tussen de kleintjes

We zitten de laatste tijd wel ontzettend tussen de kinderen. Op dit moment wordt bijvoorbeeld bij mijn nichtje Sylvana (hier nog maar net zwanger) de zwangerschap ingeleid, genoot ik vorige week nog van de aanwezigheid van het prachtige zoontje van Maurice en Vivian, Thijs, loopt Martha op dit moment rond met een buik als een skippybal die ieder moment "PANG" kan doen en was ik vanavond nog even op bezoek bij mijn grote kleine vriend Stijn, van Paco en Ineke.

Nadat ik samen met Paco naar een potje zaalvoetbal van Keuf en de zijnen had bijgewoond in de sporthal van Dirksland, ging ik nog even mee bij Paco & Ineke naar binnen. Ik wist dat de kleine Stijn om 21:30 uit z'n bedje zou komen en heb dan ook even staan genieten toen het ventje in bad ging en daarna lekker bij z'n papa op de bank zat. Hij had alleen oog voor de tv en friemelde met z'n rechter handje constant aan het oor van Dodge die lekker naast Paco lag te luieren.
Die twee, Dodge en Stijn, gaan overigens gebroederlijk met elkaar om. Ze zijn nu ongeveer even groot, maar dat zal ook niet al te lang meer duren. Het ventje groeit als kool!

Heerlijk die kleintjes, ik zal Janine vanavond voor het slapen gaan toch ook eens lief aankijken...

Gekke Piano's

Ik was er nog nooit geweest maar van alles moet eens een eerste keer komen. We besloten om vanavond met een groepje vrienden (helaas hadden veel mensen andere verplichtingen op de vrijdag en konden we dus niet met een bijzonder grote groep) naar Crazy Pianos te gaan, aan de Scheveningse boulevard.

We vertrokken al vrij vroeg, rond een uur of half 8 en toen we dan iets na 9 uur op de boulevard liepen, besloten we eerst een ander tentje te bezoeken. Hier dronken we alvast wat en genoten van een bittergarnituurtje. Het live-bandje dat hier speelde was bijna dramatisch te noemen. Of het nu kwam doordat we in een hoekje zaten of omdat het geluid ongelooflijk beroerd afgesteld stond, we verstonden er geen hout van.

Gelukkig vond iedereen het rond een uur of 11 tijd worden om die gekke piano's op te zoeken en eenmaal daar binnen had ik het gelijk naar mijn zin. De muzikanten en bezoekers moesten zo aan het begin van de avond nog even los komen, maar geleidelijk aan kwam iedereen in de stemming.
Ook ik had het prima naar mijn zin zo met Keuf en Ellen, Sjoerd & Piek en wat te denken van de andere meisjes als Noortje, Karin, Kristel en natuurlijk mijn eigen meisje!

De muziek was geweldig! Nu vind ik een live-band sowieso geweldig (ik kon mijn ogen niet van de drums afhouden!) maar ik heb me over deze muzikanten flink staan verbazen. De saxofonist nam zelfs nog meerdere keren de plaats in van de drummer (overigens een kei van een drummer, die een flink aantal heerlijke fills in diverse nummers liet horen) en zelfs nog een keer de plaats van de pianist!
Wát je ook aanvroeg, ze speelden het bijna zonder pardon. Of het nu Rage Against The Machine, Bløf, Red Hot Chili Peppers of zelfs Il Divo was, het maakte geen moer uit! Fantastisch! Wat een artiesten. Ik lag helemaal in een scheur toen de gast-zanger/pianist uit Engeland een pruik à la Tina Turner opzette en haar perfect imiteerde!

Een geweldige avond dus daar in Scheveningen. Ik heb me zo ongeveer schor gezongen en zelfs lekker gedanst, dus mijn weekend begint goed!

Twit, Twit, Twitter....

Het bestaat al een tijdje maar nu de hype echt groot wordt heb ik er toch ook aan toegegeven. De meerwaarde zie ik er nog niet direct van, alhoewel het voor een groot aantal doeleinden kan worden ingezet.

Ik zal dan ook regelmatig wat proberen te Twitteren (wat ik aan het doen ben, als ik iets leuks tegen kom etc.) en als je dan toch bezig bent, kun je onder andere de Tweets van Websites Nederland ook nog even meepikken.
Wel leuk dat je het ook via SMS en MMS bij kunt houden, dus als ik straks midden in de Grand Canyon sta dan...

It's where the pros go...

Dat is tenminste wat foto winkel Calumet als slogan heeft bedacht. Onlangs was ik al op mijn vrije zaterdag in de Rotterdamse vestiging om een workshop stilleven & productfotografie bij te wonen, vandaag was ik aan de beurt voor de workshop reportage- & studioflitsen in de vestiging in Amsterdam.

Hoewel ik vanochtend al voor 8 uur vertrok, kwam ik na bijna 2,5 uur, toch pas 10 minuten na 10 uur aan op de Keienbergweg in Amsterdam. Hoewel ik 10 minuten te laat was, had ik toch eigenlijk nog niets gemist, want toen ik de lesruimte binnen stapte was men net begonnen aan het voorstel-rondje.

Nadat iedereen zich netjes had voorgesteld en vertelde wat hij of zij zoal deed en van deze workshop verwachtte, ging het pas echt beginnen.
We kregen eerst aardig wat theorie voor onze kiezen, dat erg nuttig en interessant bleek te zijn. Opeens moesten we dan ook de theorie in de praktijk uitproberen en liepen we naar buiten om daar de "leraar" (in het dagelijks leven natuurlijk een fotograaf) op de spreekwoordelijke korrel te nemen. Hier leerden we bestaand licht en flitslicht te combineren.
De sessie ging vervolgens binnen, midden in de winkel verder en daar vroeg de leraar ons om hem nogmaals op de korrel te nemen, maar dan met andere instellingen. Iedereen gaf gehoor aan zijn vraag en schoot er driftig op los.

Ook vroeg hij ons om bepaalde truckjes eens uit te proberen, zoals het nemen van een lange sluitertijd en dan in of uit te zoomen. Ik had dit zelf al meerdere malen uitgeprobeerd en hier gaf het ook wel weer een geinig effect. Zelf werd ik overigens ook nog even gretig op de korrel genomen, waarna ik mijn revanche nam en zelf ook nog wat leuke effecten ten uitvoer bracht.
Dat ging zo eventjes door, totdat ons gevraagd werd weer terug te keren naar de lesruimte.

Hier kregen we nóg meer theorie op ons bord en werden we enigszins voorbereid op de middag in de studio. Gelukkig kregen we daarvoor nog wat lekkers voorgeschoteld en dat is toch iets wat ze bij de workshops van Calumet prima voor elkaar hebben!

Na het eten was het eindelijk zo ver, want voor dit onderdeel was ik toch wel een klein beetje gekomen, de studio. Ik wilde graag wat meer ervaring opdoen in de studio en zien wat nu wel en juist niet kan.

Allereerst hier weer een kleine intro over de gebruikte flitsset en verschillende hulpmiddelen die voorhanden waren. Daarna was het al gauw tijd om een model (in dit geval een van mijn medecursisten) op een kruk te zetten en te gaan experimenteren.
Ook andere cursisten stonden model en wisselden elkaar af terwijl de rest er na hartelust op los schoot en men het eelt op zijn of haar wijsvinger met de minuut zag groeien.
Ook de leraar zelf nam nog plaats op de kruk en liet ons het verschil tussen hoofdlicht en invullicht zien en met name welke effecten dit gaf. Hij beet ondertussen zijn lip kapot op de grote hoeveelheid lastige vragen die we op hem afvuurden, waardoor hij al gauw de kruk weer verliet en een andere cursist het modellenwerk liet opknappen.

Toch kon hij het, toen we even later van achtergrond wisselden, niet laten om zelf weer plaats te nemen om ons lekker te laten fotograferen en uitproberen en was ik al best een beetje trots op dit resultaat.

Met een van mijn medecursisten en de volgende opstelling behaalde ik nóg mooiere resultaten en was ik niet meer te stoppen in mijn enthousiastme over studiofotografie.
Ook deze opstelling probeerden we nog uit en hierbij mocht ík nu model staan en presenteer ik met trots deze prachtige foto's van mijzelf in een ogenschijnlijk magisch licht (met dank aan Cynthia van Rocyka Fotografie)

Ook glamour-fotografie kwam nog aan bod, waarbij we probeerden een portret te maken van de leraar zoals je die wel eens in van die glossy glamour magazines tegenkomt. Dat deden we met de volgende opstelling, waar ik uiteindelijk ontzettend trots was op deze prachtig uitgelichte foto van de held van de dag.
Weer anderde cursisten (we waren met 10 personen) werden ook voor deze tak van fotografie op de kruk gepositioneerd en we probeerden nog wat trucjes uit met een extra lamp die we op de achtergrond lieten schijnen. Ook met het resultaat van dit model was ik erg tevreden en wat te denken van dit volgende model die ook als glamour-girl op de kruk moest plaatsnemen.

Als laatste studioitem probeerden we nog een ringflitser uit, waarmee je echt geweldige effecten kunt bereiken wanneer je iemand portretteert. Zelf ontkwam ik ook niet aan de ringflitser, maar kan alleen het resultaat laten zien aan de hand van een foto die ik maakte van het beeldschermpje op de camera waarmee gewerkt werd.

Als laatste, kregen we op de ballustrade, uitkijkend over de winkel, nog uitleg over het gebruik van flitslampen op lokatie en werden we aansluitend gevraagd wat we van deze cursus vonden.
We hadden allemaal nog wel wat verbeterpuntjes aan te dragen, maar toch waren we allemaal geloof ik wel dól-enthousiast over deze enerverende en leerzame dag. Zelf heb ik in ieder geval veel geleerd en ben ik blij dat ik ook deze workshop weer gedaan heb. Ik heb er veel ideeën en nieuwe inzichten aan overgehouden!

Helaas ging de terugweg niet veel sneller dan de heenweg en deed ik er weer bijna zo'n 2,5 uur over om thuis te komen. Gelukkig had ik genoeg muziek bij me en werd ik onderweg getrakteerd op deze R8 waar ik even mee op trok vanaf het stoplicht (als het er op aangekomen was, had ik het zéker af moeten leggen!) en werd ik uitgelachen door een bestuurder in een Lamborgini toen ik dacht 'm wel even bij te kunnen houden op de A29 vlak voor Barendrecht. Ik moest me natuurlijk ook wel een beetje inhouden, want er zit nog post aan te komen van het CJIB dus ik was gewaarschuwd!

Imitallica... Nèt echt!

Over 2 weken is het zo ver, dan ben ik een van de gelukkigen die het concert van Metallica in Ahoy mag bijwonen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met de muziek van de 11 albums die ze in de afgelopen decennia hebben gemaakt of, zoals vanavond, door naar een optreden van een extreem goede Metallica coverband te gaan.

De band Imitallica (geweldige naam ook!) omschrijft zichzelf op de eigen website als volgt:

Imitallica is een Metallica-tributeband uit de omgeving van Bakel-Deurne (Zuid-Oost Brabant). Liefde en respect voor de muziek van Metallica staan bij deze mannen voorop.

Sedert het najaar van 2003 trakteert Imitallica het publiek op een selectie van nummers uit het omvangrijke repertoire van deze legendarische Amerikaanse Metalband. Het zwaartepunt ligt echter bij de eerste vier albums, te weten: 'Kill 'Em All', 'Ride The Lightning', 'Master Of Puppets' en 'And Justice For All'. Er is speciaal voor deze albums gekozen omdat voornamelijk hier de kracht van de muziek van Metallica in terug is te vinden.

Imitallica garandeert een 1,5 uur durende, dampende en energieke set met enkel klassiekers, en tracht met de uitvoering daarvan het originele en identieke geluid van Metallica zo dicht mogelijk te benaderen.

Nou, die dampende en energieke set hebben ze gisteren zéker neergezet! Imitallica deed het kleine zaaltje in het Diekhuus in Middelharnis, op z'n grondvesten schudden!
Aan het begin van het optreden moest het publiek nog een beetje op gang komen, maar de energie van de band sloeg later op de avond duidelijk over.

Cor had een kaartje voor me gehaald en helaas zat Jurien nog in Engeland en moest hij het optreden missen, maar Bas wilde maar al te graag zijn kaartje overnemen.
De sfeer was in ieder geval erg gezellig. Zo kwam ik onder andere Barry en Niels tegen, met wie ik beiden af en toe het oefenhok in duik om wat te jammen. Bas had het overigens ook erg naar z'n zin. Het mooiste was nog wel dat de biertjes maar €1,75 kostten en daarvoor kreeg je het zelfs in de fles!

Het zaaltje waar het optreden plaats vond was met recht een zaaltje te noemen. Officeel mogen er op last van de brandweer ongeveer 80 mensen in, vanavond waren het er zo'n 100, maar het zaaltje oogde zelfs nog wat leeg.

Zoals gezegd sloeg de energie van de band na een tijdje over naar het publiek en ging men behoorlijk los op de voor iedereen welbekende nummers als Master Of Puppets, The Memory Remains, For Whom The Bell Tolls en de klassieker One. Ook ik heb nog wild met m'n hoofd staan zwaaien bij het podium en verbeeldde me dat ik ook lang en vooral veel haar had zoals bijvoorbeeld de basgitarist.
Mede door de warmte vloeiden de bruine rakkers ook rijkelijk en moest ik zelfs oppassen dat ik het flesje ook niet mee naar binnen goot!

Helaas kwam aan al dat fantastische geweld, ook een einde. De mannen van Imitallica hadden immers ook wel een lekker biertje verdiend! Niels en Barry gaven bij het wegsterven van de laatste noten nog even aan hoe ze het vanavond hadden ervaren en enkele luttele seconden later, stond het podium er helaas weer verlaten bij...

Al met al dus weer een fantastische avond, met een spetterend optreden. Ik ben in ieder geval aardig warm gedraaid voor de échte mannen die ik op 30 maart in Ahoy hoop te zien (het is niet te hopen dat er een idioot is met een bommelding, zoals bij het optreden van The Killers afgelopen week in de Heineken Music Hall)!

Als bonus een filmpje van het optreden van vanavond, waarbij een van mijn favoriete nummers, The Memory Remains, perfect vertolkt wordt door de mannen van Imitallica. Als je overigens wilt zien waar je deze band kunt gaan bekijken, kijk dan even op de website van Imitallica!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.