Vorig jaar hebben we deze dag nog groots gevierd, wat kan ik me dat nog goed herinneren. Hoewel deze dag vorig jaar een vreemde lading had, hebben we ontzettend genoten, gelachen en plezier gemaakt met dierbaren. Wie had gedacht dat ome Leen nog 50 jaar zou worden?We zijn een jaar verder en opnieuw hadden we niet gedacht dat ome Leen 51 jaar zou worden. Het is echter deze keer serieus en een feest als vorig jaar zit er gewoon niet meer in. Hij is te moe om zich te mengen in een gesprek, laat staan zijn eigen verjaardag te vieren.
Genieten doen we van de momenten dat hij ons een glimlach teruggeeft of zich nog even bemoeid met een onderwerp waar wij over praten. Af en toe heeft hij nog een ondeugende twinkeling in z'n ogen, zoals ik niet anders van 'm gewend ben. Ongelooflijk dapper draagt hij dan ook zijn verschrikkelijk lot...
Ik beschouw vandaag als een van de donkerste dagen uit mijn persoonlijke geschiedenis. Mochten we zoals gezegd, vorig jaar met veel plezier nog een prachtig feest vieren, vandaag kwam alleen zijn naaste familie nog langs omdat het anders te druk voor 'm wordt.
Ik kan ook niet beschrijven hoeveel verdriet het ons allemaal doet. We staan er mee op en gaan er mee naar bed. We denken constant aan 'm, maar staan volledig machteloos...
En vertel mij eens, hoe zeg je iemand op zijn verjaardag, aan de vooravond van zijn overlijden: "Van harte gefeliciteerd..."?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten