Het is alweer zeven maanden geleden en er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Iedere morgen als ik beneden kom, zie ik zijn foto staan en herinnert het mij aan zijn laatste wijze woorden. Het hoofdstuk was tot dusver ook nog niet afgesloten, maar daar kwam afgelopen donderdag een einde aan."Geniet van elke dag, want de toekomst is vandaag..." waren zijn aller laatste woorden die hij ons meegaf in zijn afscheidsbrief en nu prijken ze voor altijd op het grafmonument van ome Leen. Ik probeer er zéker naar te leven en vandaag, na het motorritje met zijn zoon Richard, ging ik naar zijn laatste rustplaats en bekeek het allerlaatste stukje dat aan mijn oom herinnert.
Het was werkelijk schitterend en erg bijzonder. Het gans-logo waar hij zo dol op was en dat hij ook op zijn eigen kist had geschilderd, prijkt in nu in volle glorie op zijn grafmonument. Daaronder zijn naam, zijn geboortedatum en zijn sterfdatum.
Het was er mooi en erg rustgevend rondom zijn graf. Het enige wat te horen was waren de fluitende vogeltjes en ik zwijmelde weg bij de mooie herinneringen die ik aan 'm heb.
Op de terugweg stond ik ook nog even stil bij opa De Gans, die alweer bijna 18 jaar geleden overleed. Ik weet het, het verdriet slijt met de jaren, maar de herinnering blijft...
Een werkelijk prachtige herinnering aan ome Leen. Eenvoudig maar bijzonder. Precies zoals hij was...
