Dagen en weken, ze gaan ongelooflijk snel, maar pas nu heb ik besef van tijd, nu er precies een jaar verstreken is. Een jaar waarin het gemis alsmaar groter werd en de herinneringen alsmaar sterker. Één jaar zonder ome Leen...Vorig jaar was een vreselijke dag. De man die altijd gezellig, grappig en vooral ook geliefd was, blies vandaag precies een jaar geleden, zijn laatste adem uit. Het viel mij en zijn andere naasten erg zwaar hem te moeten verliezen, maar hij beurde ons op door te zeggen dat we van elke dag moesten genieten. Iets dat hij 51 jaar lang zelf met volle teugen deed.
Nu zijn we een jaar verder en gaat er geen dag voorbij zonder dat we aan hem denken. Hij heeft immers een speciaal plekje in ons hart en dat zal nimmer verdwijnen.
Ook andere mensen hielden veel van hem, zo getuige de aandacht die velen aan deze dag hebben geschonken. Vanmorgen zagen we bij zijn graf dat er al meerdere mensen iets bij zijn laatste rustplaats hadden neergezet, omdat ze hem nog niet waren vergeten. Later vandaag volgden er nog meer bloemstukken en ook tante Els werd thuis overladen met kaarten en bloemen.
Woorden en vooral herinneringen te kort, maar vergeten doen we hem niet... Nooit.
Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je humor en liefde genoten,
bedankt voor je bestaan...
