Nooit

Dagen en weken, ze gaan ongelooflijk snel, maar pas nu heb ik besef van tijd, nu er precies een jaar verstreken is. Een jaar waarin het gemis alsmaar groter werd en de herinneringen alsmaar sterker. Één jaar zonder ome Leen...

Vorig jaar was een vreselijke dag. De man die altijd gezellig, grappig en vooral ook geliefd was, blies vandaag precies een jaar geleden, zijn laatste adem uit. Het viel mij en zijn andere naasten erg zwaar hem te moeten verliezen, maar hij beurde ons op door te zeggen dat we van elke dag moesten genieten. Iets dat hij 51 jaar lang zelf met volle teugen deed.

Nu zijn we een jaar verder en gaat er geen dag voorbij zonder dat we aan hem denken. Hij heeft immers een speciaal plekje in ons hart en dat zal nimmer verdwijnen.
Ook andere mensen hielden veel van hem, zo getuige de aandacht die velen aan deze dag hebben geschonken. Vanmorgen zagen we bij zijn graf dat er al meerdere mensen iets bij zijn laatste rustplaats hadden neergezet, omdat ze hem nog niet waren vergeten. Later vandaag volgden er nog meer bloemstukken en ook tante Els werd thuis overladen met kaarten en bloemen.

Woorden en vooral herinneringen te kort, maar vergeten doen we hem niet... Nooit.

Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je humor en liefde genoten,
bedankt voor je bestaan...

Een bijzonder afscheid van een bijzonder man

De tijd heeft een weekje stil gestaan. Besef van tijd was er niet of nauwelijks en dat had alles te maken met het ongelooflijke verdriet dat we hadden, om het overlijden van onze lieve zoon, man, vader, broer, oom en vriend. Zo jong ook nog, waarom? Hij ging minstens 30 jaar te vroeg...

Wat een bijzondere week was het. Zoals gezegd hadden we met z'n allen veel verdriet maar hebben we ondanks alles ook veel met elkaar gelachen, om de mooie herinneringen en de grapjes die ome Leen ook altijd vertelde. Dat gaf ons steun en zo zou ome Leen het ook gewild hebben. Misschien dat hij ergens van bovenaf wel hard zat mee te grinniken. Tante Els zei het ook zo mooi: "De hemel heeft er een (b)engel bij"...

Gisterenavond was het condoleren in 't Trefpunt te Stad aan't Haringvliet en wat was het moeilijk om voor het eerst de kist naar een ander plekje te moeten brengen. Toch gaf het ons een fijn gevoel toen hij er mooi bijstond, met Ganzen logo goed zichtbaar en geflankeerd door tekeningen van Jermo en Evi en prachtige bloemstukken met lieve teksten.
En wat was het druk die avond. Het moeten enkele honderden mensen geweest zijn want de rij liep bijna tot het oneindige als je naar buiten keek.

Stad leek in tranen gehuld. Ome Leen had dan ook geen vijanden. Hij was een man die bij iedereen goed lag en met iedereen kon opschieten. Een geliefd en bemind persoon en wat een steun geeft het dan als mensen hem de laatste eer komen bewijzen of medeleven tonen aan de achtergebleven familieleden.

Toch was het ook fijn om hem 's avonds weer thuis te kunnen zetten, lekker dicht bij tante Els en de kinderen. De moeilijkste dag moest nog komen, de dag dat ome Leen naar zijn laatste rustplaats zou worden gebracht.

Het ochtendgloren van vandaag bracht ook gelijk een onprettig gevoel met zich mee. Nu was het echt. Na vandaag konden we nooit meer naar 'm kijken of 'm aanraken en dat stemde me wel heel verdrietig.

Vandaag hadden Richard, mijn vader, Arjan, Sjaak, Mark en ik de grote eer om ome Leen te begeleiden tijdens de begrafenis. Een prachtig gebaar dat je kan en mag maken ter ere van onze oh zo geliefde Leen.
Een prachtig gebaar was ook de grote groep ganzen, die over kwamen vliegen toen ome Leen voor de allerlaatste keer uit huis gereden werd. Erg bijzonder om te zien.

We begeleidden ome Leen de kerk in, tot vlak voor het altaar in een bomvolle kerk. Ook vandaag waren weer veel belangstellenden gekomen om ome Leen de laatste eer te bewijzen en steun te betuigen aan de familie.
Prachtige woorden galmden door de kerk, van Claudia die een brief oplas aan haar vader en die hij ook nog gelezen had voor zijn sterven. Of het bijzondere verhaal van tante Janneke, die over het leven vertelde van haar broertje en waar we met bijna iedereen in de kerk om moesten huilen maar ook om sommige anekdotes moesten lachen. Het gedicht van Dineke, de zus van tante Els was prachtig, maar erg bijzonder was toch wel de afscheidsbrief die Richard mocht voorlezen. Een brief die ome Leen nog zelf geschreven had. Toen 'Ries' 'm voorlas, leek het of ome Leen zelf sprak...

Aan het einde van de mooie kerkdienst, brachten we ome Leen onder begeleiding van een prachtig lied dat Claudia zong voor haar vader, naar de auto die hem naar de begraafplaats zou rijden. Ook tijdens deze laatste rit hoefden we niet van zijn zijde te wijken en wat een lange stoet liep er achter ons aan.
Eenmaal bij het kerkhof gekomen haalden we voorzichtig ome Leen's 'Ark', zoals de dominee het zo mooi verwoordde, uit de auto en droegen hem tot aan de poort. Daar hieven we hem op onze schouders en wat een gevoel ging er toen door me heen. Hier moest ome Leen toch wel trots op zijn als hij het zou kunnen zien. Een mooier afscheid kan iemand zich niet wensen, want wat is mooier dan dat je door zes dierbare personen naar je laatste stekkie wordt gedragen?
Het was dan ook allemaal perfect. Een lange stoet volgde ons over de begraafplaats en toen we linksaf sloegen, kwamen we nog even langs mijn opa De Gans, ome Leen's vader. Ook dit gaf een bijzonder gevoel.

De stoet ging verder, naar het nieuwe gedeelte van de begraafplaats en eenmaal op het juiste punt aangekomen, lieten we ome Leen voorzichtig zakken en droegen hem tussen ons in, naar zijn laatste rustplaats.
Wat stond hij er prachtig bij en het was eigenlijk zonde om zijn meesterwerk, de kist die hij zelf getimmerd had, voor altijd te moeten begraven.

De dominee sprak nog enkele woorden en ook mijn vader las een prachtig dankwoord op. Dankend dat er zoveel mensen meeleefden, ook met ons als familie zijnde. Dat had een goed gevoel gegeven. Dank voor de dominee die alles zo perfect heeft gedaan en die zo begaan was met ome Leen dat hij er zelfs een reis naar Brazilië voor afzegde.
Ook een dankwoord voor Jaap van Wageningen was op zijn plaats, die de begrafenis en alles wat daarbij komt kijken, zo perfect had afgehandeld. Ook dit draagt bij aan de verwerking van het verlies.
Maar bovenal dank voor tante Els, want zij had samen met de kinderen de laatste levensdagen van ome Leen wat dragelijker gemaakt. Tot het laatste toe verzorgd en vertroeteld. Zonder morren en vol liefde.

Toch kwam het moment dat we écht afscheid moesten nemen en verlieten het graf, met zijn eigen hamer, die zijn collega's nog uit zijn bus hadden gehaald, als stille getuige achterlatend.
Nu kunnen we niet meer naar 'm kijken. Nu is het echt voorbij en ook al klinkt dat vreemd, het leven moet door, maar dan zonder deze bijzondere man. Of, zoals ome Leen zelf gezegd zou hebben, 'the show must go on'...

Raar voelt het nu. Nooit meer bloggen over ome Leen waar ik, en vele andere mensen, zo veel van hield. Nooit meer schrijven over de bijzondere momenten die we met 'm meemaakten op feestjes, verjaardagen of zomaar op een willekeurige dag.
Toch is er één ding wat ik voor altijd zal onthouden en me zal herinneren aan zijn bijzondere persoonlijkheid. Ome Leen was een man van weinig woorden, maar gaf ons in zijn afscheidsbrief een onverwachte, waardevolle en wijze les mee:

"Probeer bewust te leven en geniet van elke dag, want de toekomst is vandaag..."

Afsluiten wil ik doen met een kort gedicht, speciaal voor hem geschreven:

Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je liefde en humor genoten,
bedankt voor je bestaan!

Uit het oog,
maar voor altijd in ons hart.

Rust zacht lieve ome Leen

Dag lieve ome Leen, we zullen je vreslijk missen...

Lief, gezellig, humor, ondeugend, zorgzaam, betrokken en nooit te beroerd om iemand te hulp te schieten. Ze zijn kenmerkend voor mijn lieve ome Leen die al geruime tijd als een leeuw tegen kanker vocht. Vandaag verloor hij...

Ik zal hem voor altijd blijven herinneren als een fantastische persoonlijkheid, waar ik graag in gezelschap van was. Met ome Leen in je buurt verdween een slecht humeur als sneeuw voor de zon. Hij deed áltijd het zonnetje schijnen, bij iedereen. Wat heb ik altijd vreselijk mét en óm hem gelachen.

De laatste tijd hebben we erg veel verdriet gehad en waren we dag en nacht met 'm bezig. Lange tijd bleef de ziekte op de achtergrond, maar dit voorjaar begonnen de eerste tekenen zich voor te doen. Hij vermagerde snel, maar de grapjas bleef. En ondanks al het verdriet, hebben we toch nog veel plezier met 'm mogen beleven. Het zijn de kleine dingen die er dan toe doen.
Zelfs toen hij op bed lag en nauwelijks nog kracht had om te bewegen of te praten, fluisterde hij af en toe iets waar je toch weer om moest lachen. Met tranen in je ogen.

Wat een dappere man is ons vandaag ontvallen. Verschrikkelijk, maar hij heeft zijn strijd zonder morren gestreden. Geen ongetogen woord hebben we van 'm gehoord en hoewel er de laatste week(en) eigenlijk niet meer met 'm te communiceren was, waren een oogopslag, een rimpeling in zijn voorhoofd of een aanraking juist die dingen die er zoveel toe deden. Hij gaf je toch nèt weer dat beetje gevoel dat je altijd met 'm had. Hoe bijzonder is dat.

Vanmiddag is hij in het bijzijn van zijn lieve vrouw, kinderen en schoonzoon, zachtjes ingeslapen. Alsnog onverwachts, maar de laatste week was dan ook bovenal mensonterend.

Toen ik vanmiddag bij 'm kwam, lag hij nog gewoon op bed. Netjes aangekleed en nog warm. Ik ben blij dat ik dat heb mee mogen maken en waar ik een enorm fijn gevoel bij heb, is dat ik hem samen met Richard, Claudia, Arjan en m'n vader heb mogen kisten. In zijn eigengemaakte kist welteverstaan. Een waar meesterwerk.

In zijn leven heeft hij heel wat moois gemaakt. Noem het op en ome Leen kon het maken. Een briljant en vakkundig timmerman. We hebben allemaal wel iets thuis staan dat hij heeft gemaakt.
Zijn laatste meesterwerk, zijn eigen kist, wordt aanstaande woensdag samen met hem begraven. Een bijzonder iets, zo'n eigen getimmerde kist. Je moet het maar kunnen. Waar ik dan ook ontzettend trots op en vereerd ben, is dat het 'Ganzen-logo' op zijn kist prijkt.
Ome Leen vond het logo, dat ook bovenaan deze site te vinden is, altijd prachtig. We hadden er samen iets mee. Hij nam maar wat graag de stickers in ontvangst die ik ooit liet maken en ook de t-shirts die we droegen op dat o-zo-gezellige feestje ter ere van zijn 50e verjaardag, vond hij schitterend. Hij liep er zo trots als een pauw mee rond. Zulke dingen vergeet je niet.
Het moment dat hij vroeg of hij het logo mocht gebruiken voor op zijn kist, zal ik dan ook nooit vergeten. De vraag sloeg in als een bom, alsof alles opeens tóch werkelijkheid werd, maar het was het mooiste én moeilijkste dat iemand me ooit gevraagd heeft.

Vandaag is me ook gevraagd of ik ome Leen, samen met nog 5 voor hem dierbare jongens, aanstaande woensdag ten grave wil dragen. Een enorme eer die ik graag invulling geef.

Afsluiten wil ik met de woorden die mijn vader ooit, 17 jaar geleden op de begrafenis van mijn opa sprak: "Het was een mooi boek, maar het boek is nu dicht"...

We zullen je nooit vergeten. Bedankt dat je in ons midden was. Je was een bijzonder mens.

Ome Leen is helaas maar 51 jaar geworden.