Nog ietwat onwennig over zijn eigen kunsten

De laatste tijd bemerk ik een gezellige trend binnen onze vriendengroep. Naast dat we regelmatig met wat vrienden, zo niet de gehele vriendengroep uit eten gaan, krijgen we om de paar weken wel iemand thuis te eten of worden we zelf uitgenodigd en dat blijkt altijd erg gezellig! Een prima ontwikkeling dus, die vanavond een nieuw hoofdstuk beleefde.

We werden door Marinus (Keuf) en Ellen uitgenodigd om te komen eten en dat sloegen Janine en ik uiteraard niet af. Vanavond om een uur of half 7 stapten we dan ook hun huis binnen en begonnen de avond vanaf de bank met een stokbroodje vooraf.
De koks bleken echter meer in hun mars te hebben, want de tafel bleek sierlijk gedekt en even later verscheen er carpaccio op tafel.

Nog ietwat onwennig over zijn eigen kunsten, proefde Keuf eerst even voor of het toch wel lekker geworden was, maar dat bleek achteraf niet nodig, want het voorgerecht bleek overheerlijk.
Dat stemde uiteraard iedereen goed en toen kwam de keukenprinses pas echt in hem los.
Hij werkte zich bijna letterlijk het zweet op zijn voorhoofd op het hoofdgerecht, want het was de eerste keer dat hij dit maakte. Erg gewaagd dus om mensen uit te nodigen terwijl je het nog nooit klaargemaakt hebt, maar we hadden alle vertrouwen dat het goed moest komen.

En dat deed het dan ook! Een heerlijke pasta vulde een tijdje later mijn bord en toen ik Keuf vol verwachting zag kijken hoe ik mijn eerste hap naar binnen werkte, kon ik het complimentje moeilijk voor me houden. En waarom zou ik? Hij had immers prima zijn best gedaan het was hem nog verdomd goed gelukt ook! Ik heb geen enkel idee hoe dit gerecht heet, maar lekker was het zéker!

Na een lekker ijsje als toetje, ploften we opnieuw op de bank en keken een romantische komedie. Normaal niet echt het genre dat ik als eerste uit zou kiezen, maar hé, er waren meisjes bij he! En, ik moet zeggen, het bleek eigenlijk best een leuke film te zijn.

Al met al een zeer geslaagde en gezellige avond dus in Huize Keuvelaar. Volgende keer bij ons. Wanneer? Nog geen flauw idee, want gezien de verwachtingen zal ik dan wellicht eerst moeten leren koken?!

Een uur later kwam ik beneden...

De afgelopen weken is het erg druk met van alles en nog wat, maar voor de voorbereidingen voor de bruiloft van Keuf & Ellen vergen veel tijd. Daarnaast wil ik ook af en toe oefenen voor mijn op handen zijnde optreden met coverband Buckle-Up & Friends, dat plaats vind op 11 september in Middelharnis. Aan dat oefenen ben ik de afgelopen tijd echter niet echt toegekomen, maar vandaag besloot ik er eens even goed voor te gaan zitten.

Ik begon vanochtend al om 6:30 op het werk en kon zo om 15:00 weer huiswaarts gaan, om zo nog wat voorbereidingen voor de bruiloft te treffen, maar vooral om ook nog even te drummen. Morgenavond ga ik namelijk opnieuw met de 'Buckle-Up'ers' de oefenruimte in en dan moet ik uiteraard wel een beetje goed beslagen ten ijs komen!

We zouden vanavond gebakken aardappeltjes eten, maar daarvoor moesten de aardappels eerst gekookt worden. Janine ging echter alvast op pad om haar nagels te laten doen voor de bruiloft en dus vroeg ze mij: "Zet jij het vuur over 5 minuten even uit?" waarop ik instemde en zij mij nogmaals wees op de 5 minuten.
Ik keek op de klok en rekende vliegensvlug uit hoe laat ik het vuur dan uit moest draaien. Had ik mooi nog even tijd om het nummer 'Born to be Wild' van Steppenwolf te oefenen!

Het ging lekker en ik kon het nummer al vrij snel een eind meespelen, maar ik was nog niet tevreden. Ik oefende en oefende en deed zo mijn best dat er zelfs een waterval op mijn rug leek te ontstaan. Uiteraard kreeg ik dorst en besloot naar beneden te gaan. Ik was ook alweer een klein uurtje aan het oefenen en dus had ik wel een lekker glaasje appelsap verdient dacht ik zo.

Eenmaal beneden had ik het nog steeds niet in de gaten, maar toen ik de kamerdeur open trok, de afzuigkap hoorde en me bedacht dat Janine eigenlijk helemaal niet thuis was, schrok ik me rot. "Shit! De aardappelen!" hoorde ik mezelf nog roepen en toen ik de kamer in keek en een blauw-grijze wolk zag hangen, bevestigde dat alleen maar mijn gedachten.

Doordat ik nu eindelijk even relaxt achter mijn drumkit was gekropen, was ik de aardappeltjes compleet vergeten en leek de keuken nu een slagveld. De pan bleek diep-donker-zwart gekleurd, nadat ik de verschrompelde aardappeltjes alvast maar weggegooid had.
De beneden verdieping stonk een uur in de wind en enige zelfreflectie was wel op zijn plaats. Ik kon mezelf wel voor me kop slaan, want ik had één simpele taak en zelfs díe vergat ik nog goed uit te voeren.

Koken lijkt niet zo voor mij weggelegd te zijn, gezien ook de behaalde resultaten uit het verleden die in dit geval wél garantie voor de toekomst lijken te bieden. Uiteindelijk heb ik een nieuw portie aardappelen geschild, nadat Janine thuisgekomen was en hebben we alsnog de aardappeltjes gekookt en gebakken en reken maar dat we uiteindelijk alsnog gesmuld hebben!