Na enkele jaren studeren en zelfs een verblijf van 3 maanden in Zuid Afrika, mag zij zich officieel Juf Jozien laten noemen en uiteraard moest dat gevierd worden. Toevalligerwijs bracht het Nederlands elftal het tot de finale van dit WK 2010 en moest de laatste wedstrijd precies op dit feestje spelen. Geen probleem dacht Jozien, dan combineren we dat toch gewoon!En zo waren er onder andere gisteren een aantal pittige voorbereidingen om het feest tot een succes te maken maar toen de gasten vandaag het scherm zagen hangen wilde niemand meer naar huis voor het voetbal spektakel.
Vroeg op de middag was er hier en daar al wat oranje te bekennen en zelfs in al het lekkers dat in overvloed voor handen was, leek de nationale kleur terug te komen. De gezelligheid zat er al vroeg in en het werd alsmaar drukker gaandeweg het verloop van de middag in de avond.
Het was duidelijk dat familie De Wit het nationale elftal een hart onder de riem stak terwijl er toch ook echt een feestje werd gevierd! Het feestterrein was netjes afgeschermd voor de wind en dus kon er volop genoten worden van het zonnetje.
Jozien verklaarde aan het begin van de avond het buffet voor geopend en een ieder liet het zich dan ook goed smaken. De rij voor het buffet werd alsmaar langer, maar er was lekkers in overvloed en dus kon iedereen zijn buikje rond eten.
Uiteraard gaf Jozien niet alleen iets weg, maar werd ze ook overladen met kadootjes en daar glunderde ze iedere keer opnieuw van. Ondertussen werd het overigens nog steeds drukker en steeds meer vrienden en familie voegden zich bij het feestgedruis.
Bas en ik vonden onze weg naar de schommel, terwijl het Oranje-gevoel steeds heftiger werd bij zowel jong als oud. Helaas dacht ik ook een potje te kunnen voetballen, maar kwam ik ongelukkig terecht waardoor mijn grote teen een andere kant op ging dan ik voor ogen had. Het gevolg was dat ik de WK finale met een zak ijs op mijn voet moest kijken en op de vraag of ik misschien toch niet even naar de dokter moest gaan was het antwoord simpel. Wie wil nou de WK finale, waarin zijn eigen land speelt, missen?
Ook de dames hulden zich bijna volledig in het oranje en die kleur was even later ook het enige dat nog telde toen iedereen zich op een stoel nestelde en gespannen naar het scherm keek.
Helaas kan ik verder niets vrolijks over deze finale melden en weten we inmiddels allemaal dat Nederland het in deze historische wedstrijd, na twee maal verlenging met 1 punt verschil moest afleggen tegen rivaal Spanje. Hoewel het feestje een absolute herinnering waard is, bleef de feestruimte na het fluitsignaal wel heel snel, heel leeg achter en kwam er een vrij abrupt einde met een dubbel gevoel aan dit uitermate geslaagde feestje!
Als bonus alle foto's van dit feestje, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.
