Onnavolgbare ritmes in de 013

Hoewel ik al vaak over 'm gelezen had, verdiepte ik me tot dusver nooit echt in zijn werk, totdat ik nieuwsgierig gemaakt werd door mijn lijfblad de Slagwerkkrant. Al surfend kwam ik via YouTube een groot aantal interessante filmpjes tegen, die mijn gedachten op hol brachten. "Deze man moét ik zien!" dacht ik en ik vroeg Janine of ze gezellig met me mee wilde gaan. De rest is geschiedenis...

De 013 in Tilburg was vanavond hét strijdtoneel voor één van de grootste drummers op aarde. In de 'Dommelsch zaal' zou een van de meest gevraagde sessie-drummers (die samen werkte met onder andere Paul Simon, Eric Clapton, Steely Dan, James Taylor, Al DiMeola, Chick Corea, Al Jarreau, Simon & Garfunkel, onze eigen Alain Clark en honderden andere) vanavond zijn kunstjes vertonen en ik was bijzonder benieuwd!
Bij binnenkomst was het in de hal al knetter druk met mede-drummers en die kunnen allemaal maar over één ding praten en aan één ding denken. Ook de Slagwerkkrant, die mede organisator van dit evenement was, bleek goed vertegenwoordigd met een heuse stand en niet veel later liep ik voor het eerst de zaal binnen, waar Steve's drumkit al stond te blinken...

"Wat Steve Gadd speelt, klopt mathematisch voor geen meter" werd hij van tevoren aangekondigd, "maar zijn spel is tot op de milliseconde doordacht en elke klap is tot in details doordacht..." en zo kwam besteeg de grootmeester het podium.

Steve begon met het nummer 'Crazy Army' en hoewel er vooraf was aangekondigd dat er geen foto's gemaakt mochten worden, werd dat toch gedaan. Waarom eigenlijk niet? Het lijkt tegenwoordig een doodzonde als je een foto of filmpje van je favoriete artiest maakt, maar tijdens de vragenronde kwamen er veel vragen als "Steve, ik zag in een van je filmpjes op YouTube...", dat volgens mij zoveel wil zeggen als "Toen ik je op YouTube zag, dacht ik dié moet ik zien!".

Enfin, onder luid gejuich gaf Mr. Gadd een laatste klap en besloot daarmee de eerste solo van première voorstelling van "Mission from Gadd". Door de dreigende aswolk uit de alom bekende IJslandse vulkaan, moest Steve helaas de eerste 4 shows afzeggen en waren wij de gelukkigen die hem als eerste mochten zien tijdens deze tour.

Na 'Crazy Army' liet Steve het publiek meeklappen op eens van zijn onnavolgbare ritmes en datzelfde publiek had er duidelijk schik in, getuige het applaus na afloop.
Aansluitend liet hij het publiek aan het woord en kon iedereen die een brandende vraag had, zich wenden tot een van de twee microfoons die in de zaal aanwezig waren.
Steve beantwoordde in alle openheid de vragen, soms 'naakt' vanaf het podium, maar meer dan eens vertrouwd vanachter zijn drumkit.
Af en toe werd hem gevraagd een bekend stuk langzaam voor te spelen en dat leek hij met het grootste plezier te doen. De mooiste vraag van de avond was wel van diegene die vroeg of hij na 'die simpele' solo die hij deed, nu eens iets 'ingewikkelders' wilden spelen. "Hoe ingewikkeld wil je het hebben!?" tekende zijn gezicht op dat moment af en zonder enig morren gaf hij zich opnieuw voor meer dan honderd procent.

De 1,5 uur waren snel voorbij en voor ik het wist bedankte hij zijn sponsoren en het publiek en verdween hij weer net zo snel als hij opgekomen was. Persoonlijk had ik er meer van verwacht. Meer speelminuten en misschien met nog wat gastmuzikanten (had voor Janine ook leuk geweest), maar dat zat er dus helaas niet in. Dat neemt niet weg dat het juist wel eens interessant is om zo'n ongelooflijk briljante drummer eens de hemd van het lijf te kunnen vragen.

Helaas heb ik dit keer geen filmpje gemaakt, maar voor een indruk van Steve Gadd's 'Crazy Army' of andere hoogstandjes is er genoeg te vinden op YouTube!

De romantiek van 'het-zelf-bij-de-boekhandel-halen' schoof ik opzij

Toen ik vanmorgen op de deurmat keek, zag ik daar een dikke enveloppe liggen. "Ah!" Dacht ik, "m'n loon is al vroeg gestort deze maand!". Helaas bleek dat niet het geval, want het bleek een pakketje. "Had ik iets besteld dan?" vroeg ik vragen aan Janine. Zij wist het echter ook niet en vol verwachting opende ik de enveloppe.

Eventjes dacht ik nog dat het ongevraagde post was, maar toen ik de enveloppe opengescheurd had, wist ik dat het menens was.

Toch kon ik nog niet direct de twee rode, uitstekende punten thuisbrengen, maar toen ik eindelijk de inhoud uit de verpakking had geschoven, ging er een lampje branden.

Afgelopen week zat ik in mijn lijfblad, de 'Slagwerk Krant' te lezen, toen het me opviel dat ik een aantal euro's zou kunnen besparen en ook nog eens een mooi kado kon scoren. Een abonnement voor €30,- en een welkomstkado ter waarde van €42,- erbij. Dit terwijl het blad 6x per jaar uitkomt en iedere keer €5,90 kost. Dat betekend dus, dat wanneer ik een abonnement neem, ik in feite één uitgave per jaar voor niks krijg. Volgt u het nog?

Enfin, hoe het ook zij, de romantiek van 'het-zelf-bij-de-boekhandel-halen' schoof ik opzij en ik schreef me via het internet in voor een abonnement met dat leuke welkomstkado.
Huiverend bij de gedachte hoe het bij een vorig abonnement verlopen was, wachtte ik in spanning af...

Vandaag arriveerde dus mijn 'stokkentas' waarin ik onder andere mijn stokken makkelijk mee kan nemen als ik naar de oefenruimte ga. Ideaal, want normaal sjouw ik één of meer paar stokken, bladmuziek, oordoppen en wat drinken mee als we gaan rocken, maar nu kan ik het meeste kwijt in deze tas.
Bijkomend voordeel is dat de tas ook nog eens aan een van de toms opgehangen kan worden en ik daarmee in staat ben om razendsnel een reserve stok te pakken, als ik weer eens (en dat gebeurd me regelmatig!) een van mijn stokken uit mijn handen laat glippen!

Nu alleen nog even de rekening betalen, maar dat vind ik niet zo erg. Want een scherp geprijsd abonnement op mijn lijfblad én een schitterend welkomstkado, maken mijn weekend nu al tot een succes!

BTW: dit is ook nog eens mijn 500e blog! Dubbel feest dus!