Hoewel ik al vaak over 'm gelezen had, verdiepte ik me tot dusver nooit echt in zijn werk, totdat ik nieuwsgierig gemaakt werd door mijn lijfblad de Slagwerkkrant. Al surfend kwam ik via YouTube een groot aantal interessante filmpjes tegen, die mijn gedachten op hol brachten. "Deze man moét ik zien!" dacht ik en ik vroeg Janine of ze gezellig met me mee wilde gaan. De rest is geschiedenis...De 013 in Tilburg was vanavond hét strijdtoneel voor één van de grootste drummers op aarde. In de 'Dommelsch zaal' zou een van de meest gevraagde sessie-drummers (die samen werkte met onder andere Paul Simon, Eric Clapton, Steely Dan, James Taylor, Al DiMeola, Chick Corea, Al Jarreau, Simon & Garfunkel, onze eigen Alain Clark en honderden andere) vanavond zijn kunstjes vertonen en ik was bijzonder benieuwd!
Bij binnenkomst was het in de hal al knetter druk met mede-drummers en die kunnen allemaal maar over één ding praten en aan één ding denken. Ook de Slagwerkkrant, die mede organisator van dit evenement was, bleek goed vertegenwoordigd met een heuse stand en niet veel later liep ik voor het eerst de zaal binnen, waar Steve's drumkit al stond te blinken...
"Wat Steve Gadd speelt, klopt mathematisch voor geen meter" werd hij van tevoren aangekondigd, "maar zijn spel is tot op de milliseconde doordacht en elke klap is tot in details doordacht..." en zo kwam besteeg de grootmeester het podium.
Steve begon met het nummer 'Crazy Army' en hoewel er vooraf was aangekondigd dat er geen foto's gemaakt mochten worden, werd dat toch gedaan. Waarom eigenlijk niet? Het lijkt tegenwoordig een doodzonde als je een foto of filmpje van je favoriete artiest maakt, maar tijdens de vragenronde kwamen er veel vragen als "Steve, ik zag in een van je filmpjes op YouTube...", dat volgens mij zoveel wil zeggen als "Toen ik je op YouTube zag, dacht ik dié moet ik zien!".
Enfin, onder luid gejuich gaf Mr. Gadd een laatste klap en besloot daarmee de eerste solo van première voorstelling van "Mission from Gadd". Door de dreigende aswolk uit de alom bekende IJslandse vulkaan, moest Steve helaas de eerste 4 shows afzeggen en waren wij de gelukkigen die hem als eerste mochten zien tijdens deze tour.
Na 'Crazy Army' liet Steve het publiek meeklappen op eens van zijn onnavolgbare ritmes en datzelfde publiek had er duidelijk schik in, getuige het applaus na afloop.
Aansluitend liet hij het publiek aan het woord en kon iedereen die een brandende vraag had, zich wenden tot een van de twee microfoons die in de zaal aanwezig waren.
Steve beantwoordde in alle openheid de vragen, soms 'naakt' vanaf het podium, maar meer dan eens vertrouwd vanachter zijn drumkit.
Af en toe werd hem gevraagd een bekend stuk langzaam voor te spelen en dat leek hij met het grootste plezier te doen. De mooiste vraag van de avond was wel van diegene die vroeg of hij na 'die simpele' solo die hij deed, nu eens iets 'ingewikkelders' wilden spelen. "Hoe ingewikkeld wil je het hebben!?" tekende zijn gezicht op dat moment af en zonder enig morren gaf hij zich opnieuw voor meer dan honderd procent.
De 1,5 uur waren snel voorbij en voor ik het wist bedankte hij zijn sponsoren en het publiek en verdween hij weer net zo snel als hij opgekomen was. Persoonlijk had ik er meer van verwacht. Meer speelminuten en misschien met nog wat gastmuzikanten (had voor Janine ook leuk geweest), maar dat zat er dus helaas niet in. Dat neemt niet weg dat het juist wel eens interessant is om zo'n ongelooflijk briljante drummer eens de hemd van het lijf te kunnen vragen.
Helaas heb ik dit keer geen filmpje gemaakt, maar voor een indruk van Steve Gadd's 'Crazy Army' of andere hoogstandjes is er genoeg te vinden op YouTube!
