Begin van dit jaar werd oma Visser ziek. Ze maakte een verwarde indruk en dat uitte zich dan ook vooral in het feit dat ze heel bezorgd en zenuwachtig werd. Was het niet het een, dan was het wel het ander waar ze zich ongelooflijk zorgen over maakte en een zware depressie, die waarschijnlijk getriggerd werd door een lichamelijk mankement, was onontkoombaar.Begin vorige week, toen ze voor controle naar het ziekenhuis moest, wilden de doktoren haar gelijk op laten nemen en dus zit ze nu in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. Daar is ze volledig lichamelijk onderzocht, maar kunnen de doktoren gelukkig niets vinden. Het mankement blijkt dus puur psychisch te zijn en het maakt mij wel een beetje verdrietig om mijn oma, die ik niet anders ken dan als een hele leuke en gezellige oma, zo in de put te zien zitten.
De hele familie is er druk mee begaan. Vooral mijn moeder, tante en oom en uiteraard ook mijn opa staan haar onvoorwaardelijk ter zijde. Binnenkort zal ze worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis waar ze haar beter kunnen helpen met medicatie, maar vanavond reed ik voor de tweede keer samen met mijn opa en Janine, richting het ziekenhuis in Dordrecht, om oma een bezoekje te brengen.
Om een kleine indruk te geven van de situatie, toen wij binnen kwamen was ze ongelooflijk blij om ons te zien. Niet geheel verwonderlijk, maar wel als je je bedenkt dat ze al een paar uren helemaal van slag was en ze dacht dat er misschien wel iets met ons gebeurd was onderweg.
We namen haar mee naar de gemeenschapsruimte waar ze gelukkig steeds rustiger werd. We mochten vanavond ook langer blijven dan de bezoekuren eigenlijk toelaten en dat gaf ons de kans om in alle rust bij oma te zijn.
Ze at haar boterhammetjes op, die ze eerder die avond liet staan omdat ze te bezorgd was over ons drieën en we konden lekker kletsen en oma proberen op haar gemakt te stellen.
Helaas moesten we toch om 21:00 weer afscheid nemen, hoe vervelend dat ook is. Het is een aandoenlijk gezicht om oma achter de gesloten deuren achter te laten. Het gebruikelijke ritueel herhaalt zich elke dag. De deuren sluiten en oma loopt langzaam terug. Drie keer draait ze zich om en zwaait ze nog even, alvorens ze om het hoekje verdwijnt.
Ik hoop dat ze snel weer de oude is, die lieve oma Visser. Hier zijn mijn opa en oma toch niet oud voor geworden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten