"Wie laf joe Fijnoor, wij doe"

Een aantal jaren geleden heb ik mij ook al eens zitten verbazen over het enthousiasme waarmee de échte voetbalsupporter achter zijn cluppie staat. Ook toen zat ik in het Feyenoord stadion en woonde ik op uitnodiging van een van mijn vrienden een wedstrijd bij. Zo zat ik ook vandaag weer eens in de Kuip en keek ik naar de wedstrijd Feyenoord - N.E.C., de eerste wedstrijd van het seizoen.

Anco nodigde me 2 maanden geleden al uit want zijn broertje was dan toch op vakantie en zo kon ik mee op zijn seizoenskaart. Ik vond het wel weer eens leuk om mee te gaan, de vorige keer was de sfeer me immers ook goed bevallen. Ik keek toen mijn ogen uit en ook nu weer zat ik mij te verbazen over de personen van 'Het Legioen'. We zaten namelijk precies tussen de harde kern Feyenoord hooligans, die het maar over één ding kunnen hebben, hun cluppie.

We zaten helemaal bovenaan in het vak, want daar zitten Anco en diens broertje Nick klaarblijkelijk altijd. Ook Sjoerd en zijn vrienden waren van de partij en hij keek dan ook verbaasd om toen hij mijn stem hoorde. "Gans, wat doe jij nou hier?!?" vroeg hij verrast en ik lachte hem toe dat ik weer eens een keertje meekwam, om de sfeer te proeven.
Zo liet ik mij achter hem wegzakken in het plastic stoeltje en was ik van plan om zo de wedstrijd te volgen, maar zodra de spelers het veld opkwamen, veerde het voltallige legioen op en kwam in beweging. Ik zag niets meer en werd gedwongen om ook de hele wedstrijd te blijven staan, tussen de zingende en schreeuwende die-hard fans.

Wat kunnen die lui zingen. Een kwartier lang bleven ze met een bizar Rotterdams accent "Wie laf joe Fijnoor, wij doe" zingen en "Hand en hand kameraden" werd steevast een octaaf te hoog ingezet waardoor ze de zinsnede "geen woorden maar daden" dan maar een octaaf lager zongen omdat ze er anders niet bij konden.
Het deerde niet, want wie boeit dat nou? Het was gezellig en iedereen was druk bezig zijn cluppie toe te zingen en te steunen. Daar kwamen ze voor, Feyenoord door dik en dun! Zonder deze bijzondere groep mensen zou de club niet zijn wat het nu is!

Het was overigens ook een aardige wedstrijd om naar te kijken. Al in het eerste speelkwartier kwam Feyenoord op 1-0 voorsprong, maar daarna kakte het helaas een beetje in. Toen ze half in de tweede helft een penalty mee kregen omdat er vanuit een hoekschop 'hands' gemaakt werd door een speler van N.E.C. werd vak S gek van opwinding. Dit kon wel eens de 2-0 voorsprong betekenen en ik zag Sjoerd vlak voor mijn neus zelfs een van zijn maten omhelsen en knuffelen van vreugde!

De 2-0 viel inderdaad maar daarna werd er jammer genoeg weinig interessant voetbal meer gespeeld. Toch verliet iedereen met een redelijk goed gevoel De Kuip. Hún cluppie had alle te verdelen punten weer binnengehaald, ondanks dat ze geen spetterende wedstrijd hadden gespeeld.
Ook Anco en ik verlieten het stadion met een goed gevoel. Ik, omdat ik weer een gezellige middag had gehad, Anco omdat hij de hoop had dat het dit seizoen misschien toch weer goed zou komen met zijn club.

Het duurde een tijdje voor we bij de auto aankwamen, want het was een drukte van jewelste buiten het stadion. Ook toen we met de auto vertrokken, duurde het nog even voor we echt door konden gaan rijden, maar daardoor kreeg ik nog wel de kans om een geweldige foto te maken.
Eentje van een échte fan welteverstaan...

Als bonus een filmpje van het penalty dat Feyenoord op 2-0 voorsprong bracht en waardoor vak S zo'n beetje ontplofte!

Waterpret

Het was vandaag eindelijk weer eens schitterend weer en was daarom ook blij dat Chris me gisteravond nog smste of we vandaag mee gingen varen. Natuurlijk wilden we graag mee en dus waren we voor de zaterdag al vrij vroeg paraat op het havenhoofd van Middelharnis.

We waren met een gezellig clubje, want naast Chris en Martha, waren Frank, Keuf en Ellen ook van de partij!
Na een tijdje varen en genieten van het heerlijke weer, hield ik het ter hoogte van Oud Beijerland niet meer uit en sprong het water in. Natuurlijk was het allemaal om het wakeboarden te doen en mocht ik aftrappen. Hoewel het alweer een jaar geleden was en de eerste meters wat onwennig waren, stond ik toch meteen op het board en ging het daarna zo'n beetje vanzelf. Alles werd natuurlijk vastgelegd op film, nu we gisteravond juist een nieuwe camera hadden gekocht.

Niet alleen ik maar ook Chris en Keuf genoten van het wakeboarden en waterskiën, terwijl de dames en Frank lekker lagen te zonnen.
Weinig foto's van dit uitje helaas, maar dat komt omdat er veel gefilmd is. Ik ben dan ook druk bezig met monteren en zal de film dan ook binnenkort op mijn weblog plaatsen. Hou het dus in de gaten!

Chris, Martha, Keuf, Ellen en Frank, bedankt voor de leuke en gezellige middag!

Trillende benen vormen niet langer een obstakel

Hoewel ik er op dit moment niet zo heel erg mee bezig ben vanwege familie omstandigheden en we nog maar moeten zien of de reis wel doorgaat, proberen we toch nog enigszins voorbereidingen voor onze rondreis door Amerika te maken. Uiteraard probeer ik zoals altijd en bij deze reis helemaal, met een flinke lading foto's terug te keren, maar wil ik ook een prachtige film maken om deze trip nooit meer te vergeten. En juist dat laatste, daar schortte het nog aan...

Een gadget-freak ben ik altijd al geweest en fotograferen en filmen doe ik overal waar ik maar kom, maar een rondreis door the States doe je niet vaak en dus moet alles beter dan goed. Onze huidige filmcamera, de JVC Everio, voldeed al tijden niet meer aan onze eisen en het filmen en monteren stond daarom bij mij de laatste tijd dan ook op een laag pitje. Het was een van de eerste camera's met een hardeschijf en een 3CCD chip, een chip die voor elke kleur (rood, groen en blauw) een aparte chip aan boord heeft en de kleuren dus extra goed vastlegd. Echter, de hardeschijf was naar mijn mening de klein en de batterij te snel leeg voor datgene waar ik 'm voor gebruik. Ook het schermpje was te klein, maar de kwaliteit van het beeld was gewoon goed.

Tóch wilde ik graag voordat we naar Amerika zouden afreizen, nog een nieuwe filmcamera meenemen, om de vakantie zo mooi mogelijk vast te leggen. Na even goed zoeken en wat overleg met mijn collega's, kwam ik uiteindelijk bij een model van Sony terecht. Niet vreemd, gezien we thuis ook al veel van Sony hebben.
De keuze viel dan ook op de Sony HDR-XR500 VE, een HD filmcamera die alles bijzonder scherp vastlegd. Ook de lichtgevoeligheid is bijzonder goed bij deze camera en wat te denken de hardeschijf waar maarliefst 50 uur aan filmmateriaal op vastgelegd kan worden. Dat ga ik hopelijk niet redden in Amerika, want dan heb ik zelf niks gezien!

Ook eindelijk weer een camera met een lekker uitklapscherm en wat voor eentje! Op een flink scherm, dat de opnames bizar scherp weergeef, kan ik alles terug vinden. Zelfs waar ik op de meter nauwkeurig geweest ben, want de camera heeft GPS aan boord en zo kan ik op de kaart precies zien, waar ik welke scène geschoten heb. Een erg leuke toevoeging voor straks in the States!
Zelfs het geluid is bijzonder op deze camera want het geluid onder de film wordt zelfs in Dolby Digital 5.1 opgenomen!
Wat ik ook erg fijn vind is dat er voor deze camera een flink aantal uitbreidingsmogelijkheden bestaan. Dat wil zeggen dat er aardig wat accessoires voor te krijgen zijn. Zo heb ik direct een extra accu erbij gekocht (nu kan ik dus 9 uren filmen) en een groothoeklens, die de meest bijzondere beelden vastlegd. Daarbij komt nog eens dat deze camera beschikt over een extreem gestabiliseerd beeld en dat trillende benen, deindende boten en rijdende auto's dus niet langer meer een obstakel vormen.

Voor de leken wellicht wat minder interessant, maar ik ben érg blij met dit nieuwe 'speledingentje'. Morgen beleeft hij de vuurdoop want dan gaat hij direct mee het water op, tijdens een middagje wakeboarden met Chris en Martha.

Nu maar hopen dat Amerika door kan gaan én dat we mooi weer hebben, dan komen de beelden vanzelf wel goed, daar ben ik nu wel van overtuigd...

Nooit meer met piepende oren thuis komen

Ik zit tegenwoordig vaak in de oefenruimte, samen met mijn mede-bandleden. De zolder thuis is voortreffelijk, maar het échte 'live-gevoel' beleef je toch in een muf ruikende oefenruimte. Meestal is vrijdagavond onze vaste oefenavond, maar iedere keer als ik thuis kom dan gonzen mijn oren en ben ik zeker te weten weer een flink aantal gehoorzenuwen kwijtgeraakt.

Of ik dan geen bescherming gebruik? Jazeker wel, ik neem een stel flinke oorkleppen mee naar de oefenruimte, maar omdat ik aan de ene kant zo'n beetje volledig doof ben, de andere kant ook niet 100% meer is en de oorkleppen wel goed (lees: eigenlijk te veel) dempen maar daarmee ook de zuiverheid van de klank wegnemen, leg ik ze vaak algauw weer aan de kant.

Om toch lekker te kunnen spelen én mijn gehoor te beschermen, liet ik onlangs een paar otoplasten aanmeten. Deze gehoorbeschermers worden op maat gemaakt en er gaat een speciaal filter in die ingesteld is op het reduceren van het volume van de muziek. Stemmen daarentegen, worden eruit gefilterd en dus kan ik daarnaast mensen nog prima horen praten.

Vandaag mocht ik ze ophalen, nadat de moeder van collega Jaap, m'n oren de vorige keer flink had volgepurd en er een mal van had gemaakt.
Uiteraard heb ik ze vanavond direct uitgeprobeerd en wat een geweldige apparaten! Je kunt het vergelijken met het volume dichtdraaien van je cd speler, maar de kwaliteit van het geluid blijft hetzelfde!

Vanaf vandaag kom ik dus nooit meer met piepende oren thuis, ook niet meer van een concert, want dan gaan ze gewoon mee. Goedkoop waren ze niet, maar geen gehoor meer hebben is priceless!
Ik wordt nog eens verstandig...

Japanse bodem

We vroegen ons al af waarom het zo lang duurde, want het was immers al weer een hele tijd geleden dat er een paar nieuwe schoenen voor Koen op de zaak werd afgeleverd. Toch was het vandaag weer eens raak en kwam de o-zo-bekende rode TNT-bus (hier zijn ze nog rood!) weer voorrijden.

Koen nam gretig zijn pakketjes in ontvangst en we hoefden niet te raden wat daar in moest zitten.
Het eerste pakketje was snel geopend en toonde ons een paar gloednieuwe Nikes, uit de serie van de 'Nike Air Max 1 Storm'.
Uiteraard was er weinig tijd om bij dit ene paar stil te staan en begon Koen gelijk met het uitpakken van het tweede deel van zijn bestelling. Daarin bleken echter maar liefst twee schoenendozen te zitten, die naast 2 paar schoenen, ook volgepropt zaten met Japanse kranten. De schoenen waren namelijk van een Japanse eigenaar afkomstig en dus bleek dit schoeisel eerst op Japanse bodem te zijn gedragen.

De inhoud van de dozen loog er echter weer niet om toonde ons een paar 'Nike Air Max 1 Shima Shima' en ook een paar 'Nike Air Max 1 Crepe'.
Nu was er bijna geen plaats meer om te werken, maar er stonden nu wel 3 paar Nikes op Koen's bureau te glimmen! En daar was 'De Koenoe' maar wat blij mee!

Een fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny'

De feestelijkheden van vanavond beleefde ik opnieuw met een dubbel gevoel. Nadat ik vanmiddag een bijzondere middag op het water had beleefd met de ene kant van de familie, stond voor vanavond de viering van het 25 jarig jubileum van een andere oom en tante op het programma.

Hoewel uiteraard ook deze kant van de familie mij na aan het hart ligt, vond ik het toch erg moeilijk om ze toe te zingen dat we hopen dat ze nog lang plezier met elkaar mogen beleven, wetende dat het ook wel eens anders kan lopen en dat dat nu zo pijnlijk dichtbij is...

Janine en ik moesten ons nog flink haasten om op tijd op het feestje te komen, maar eenmaal daar aangekomen, bleken we nog ruim op tijd te zijn. Binnen werden de laatste voorbereidingen getroffen en de bedoeling van de ontvangst nog even doorgesproken.
Niet lang daarna rolde er een grote Amerikaanse klassieker door de Voorstraat van Stellendam en kwam netjes tot stiltstand voor 't Wapen van Stellendam, waar een bescheiden erehaag was gevormd.

Oom Johan stapte volledig in stijl uit, mét cowboyhoed en nadat hij samen met tante Wilma nog even poseerde voor de bijzonder oldtimer, kregen ze beiden een warm onthaal en ontvingen vele felicitaties.
Daar hielden ze dan ook een leuke bos rozen aan over en na nog een laatste foto, snelden ook zij zich naar binnen.

Daar zat iedereen al netjes te wachten en begonnen we na het vullen van de glazen en de fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny', waarin 25 jaar huwelijk in vogelvlucht voorbij kwam, begonnen aan de overheerlijke barbeque. Die vond midden in de feestzaal plaats en om de barbeque heen was het al snel een gezellige drukte.

Uiteraard werd het jubilerende bruidspaar ook nog toegezongen met een speciaal geschreven lied en ontvingen ze van ons allemaal een cheque om hen een steuntje in de rug te geven bij de op handen zijnde uitbreiding van de tuin.
Van de kinderen (Jeroen, Jan-Willem en schoondochter Christa) kregen ze nog een mooie lantaarn, die volgens Jan-Willem niet zou misstaan bij de vijver waar straks de koi-karpers in rond gaan zwemmen.

Na al deze kadoos en het lekkere eten, bleef het nog lang gezellig aan de tafels, maar ook aan deze avond kwam weer een einde.
Ondanks dat ik in gedachten nog bezig was met de gebeurtenissen van vanmiddag en het moeilijk vond om actief mee te delen in de feestvreugde, heb ik toch een leuke avond gehad. Ik ben dan ook erg benieuwd naar het resultaat van de nieuwe tuin!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

Een overvloed en variatie aan cocktails en lekkere hapjes

Vanavond vierden we met een gezellig clubje, de verjaardag van Martha bij haar en Chris (en natuurlijk ook bij Levi!) in de achtertuin. Wat zag de kleine Levi er weer stoer uit vanavond en vooral met z'n nieuwe stoere Nike's stal hij de harten van alle aanwezige dames.

In de heerlijke zitkuil in de tuin van Chris & Martha ontbrak het ons overigens aan niks. Nou ja, het weer was dan niet wat we gehoopt hadden voor een zomers feestje, maar de terrasverwarmer maakte een hoop goed. Ook de overvloed en variatie aan cocktails, versierd met van die grappige parasolletjes, suikkerrandjes en sappige vruchten, gaven het toch een zomers gevoel en ook de lekkere hapjes ontbraken niet! Zelfs ík deed mij tegoed aan een cocktail, wat toch vrij uniek is omdat ik me meestal niet aan de sterke drank waag!

Het bleef dan ook tot na middernacht érg gezellig in de tuin, waar de meeste wilde en sappige verhalen de revu passeerden...

Koninginnen uit het stenentijdperk

Het was weer erg gezellig vanavond tijdens de oefenavond, die dit keer een dag eerder plaats vond dan normaal, van onze nog naamloze band. Iemand misschien een idee?

Helaas moesten we wel onze bassist Barry missen omdat hij andere verplichtingen had en het niet zou gaan redden om met ons mee te spelen. We misten hem dan ook niet alleen vanwege zijn gezellige persoontje, maar ook vanwege zijn muzikale talenten. We moesten het dus vanavond zónder de zware bas-dreunen van ons 'Brie' doen...

Ik had flink geoefend deze week, omdat er een aantal snelle partijen in het nummer 'No One Knows' van Queens of the Stoneage voorkomen en kon hem dan ook nog niet volledig spelen. Niels en Richard waren toch al een stukje verder maar dat kon ik helaas nog niet bijbenen.
Ik had trouwens sowieso de grootste moeite met spelen vanavond. Het ging van mijn kant niet echt lekker, vooral ook omdat ik mijn partijen op een andere drumkit heb geoefend en dan is het toch wel wennen om het op de drumkit in de oefenruimte te spelen!

Enfin, we hebben het beste ervan gemaakt en wat vooral erg belangrijk is, is dat we weer ontzettend gelachen hebben met elkaar. Zo schoten er verschillende lachsalvo's de lucht in wanneer Niels of Richard een bizarre gitaarsolo ten gehore brachten en speelde Niels zichzelf nog het zweet op zijn hoofd op de drumkit!

Als bonus dit keer een filmpje (de beste van de verschillende takes...) waarin we de eerste 3 minuten van het nummer aardig kunnen spelen. Je mist echter meteen de zware basklanken van Barry. We hopen binnen een paar weken met een gelikt filmpje te komen (dan ook met zang eronder?), maar deze keer dus alleen een 'oefen-versie'. Ik zal daarom komende week opnieuw hard moeten oefenen en het nummer proberen nog verder te spelen. Dat wordt weer lange avonden op zolder 'studeren'!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Oma hief euforisch haar mega sorbet de lucht in

Een tijdje terug hadden we de 'generale repetitie', maar vandaag was het pas echt tijd voor de 50 jarige bruiloft van opa & oma Visser. Bijna alle kinderen, kleinkinderen, broers, zussen, neven en nichten waren in de Dolle Beer in Ouddorp neergestreken voor een gezellige samenkomst en natuurlijk om lekker te eten!

Eerst was er gelegenheid tot bijpraten met familie, die zien we ook niet dagelijks namelijk. Daarna kregen we een menu voorgeschoteld waar we konden kiezen uit verschillende voor-, na- en hoofdgerechten. Nou dat is aan deze jongen wel besteed!

Of dat de tijd nu zo snel ging, of de mensen in de keuken het vuur uit hun sloffen liepen, maar het eten stond ook vrij snel op tafel en het werd meteen een stuk stiller aan tafel...
Iedereen genoot van wat er op zijn bord lag! Zo zag ik opa & oma lekker smullen en ook Arjen, die een speciaal menuutje kreeg, zat lekker van z'n kipnuggets te peuzelen!

Mijn vaste blog-lezers raden inmiddels met gemak mijn dessert, want zo deed ik mij (net als mijn vader deze keer) zoals altijd tegoed aan een Dame Blanche (sorry op de foto had ik er al van gegeten, ik kon er niet van afblijven!).

En wat te denken van opa & oma! Beiden namen zij zoals verwacht een sorbet, maar speciaal voor oma lieten we, net als vorige keer, een mega sorbet aanrukken, die beiden met vuurwerk werden geserveerd (zie filmpje).
Oma (gek op ijs!) was er maar wat blij mee, schaterde, en hief euforisch haar mega sorbet de lucht in zodat iedereen hem kon zien. De dolle pret was van haar gezicht af te lezen en weldra begon zij aan haar (in onze ogen) zware missie, want hij móést op! Dat hoef je echter geen 2x tegen oma (kampioen ijs-eter) te zeggen!
Opa genoot overigens, net als de rest van de aanwezigen, ook erg van zijn ijsje, maar had hem iets eerder op dan oma...

Iedereen zat met spanning toe te kijken hoe oma de laatste druppel ijs uit de 'emmer' schepte en vol trots hief ze opnieuw het glas om te laten zien dat ze 'm toch écht 'burgemeester' gemaakt had!

Het was een gezellige middag en avond en ik prijs me gelukkig dat ik nog zo'n lieve en vitale opa en oma heb. Ik hoop dat de 60 jarige bruiloft nét zo gezellig wordt...

Als bonus een filmpje waarop de met vuurwerk versierde toetjes van opa & oma worden binnen gebracht!

50 Jarige bruiloft opa & oma Visser from Sander de Gans on Vimeo.