Omdat we gisteren recht in ons gezicht werden uitgelachen door Fraulein toen we vertelden dat we een watervalletje hadden bezocht, besloten we vandaag een goede revanche te nemen. Nou dat hebben we geweten, want op haar verzoek gingen we naar Umhausen (zo'n 15 kilometer van Längenfeld) waar de grootste waterval van Tirol zich moest bevinden. Vol goede moed en goede wandelschoenen, vertrokken we dan ook naar Umhausen.
Na het parkeren van de auto, liepen we in de richting van de Stuibenfall, dwars door de
prachtige natuur. Veel groen, maar ook steile hellingen en na een tijdje ontdekte Janine dat naast het pad, het
water naar beneden liep dat van de waterval scheen te komen. Het geraas ervan hadden we al gehoord, maar niet gezien dat het zo dichtbij was.
Verder op de berg, werden de
uitzichten steeds
mooier en na nog een tijdje klimmen (het was best wel zwaar) kwamen we dan eindelijk aan de
voet van de waterval. Toen we dachten dat we alles gezien hadden, zagen we opeens een pad naar boven lopen en toen we wat beter naar boven keken, zagen we dat er bovenaan de waterval een uitkijkpost was gebouwd. Dus we besloten onze weg te
vervolgen over smalle
paden die aan weerskanten prachtig begroeid waren met
mos.
Onderweg hebben we nog vaak even moeten
stoppen want zowel Janine als ik hadden het toch eerlijk gezegd best zwaar, aangezien we dat ook niet hadden verwacht. Trouwens, al eens een gouden paddestoel gezien? Wij kwamen er eentje
tegen. Gelukkig kwamen we steeds
dichter bij de de waterval en hadden we er ook nog steeds
schik in.
Na een tijdje bereikten we dan ook de
hangbrug waarvandaan we het
begin van de waterval konden zien. Na nog een kleine afdaling kwamen we na bijna 4 uren klimmen, eindelijk op een plateau uit vanwaar we de waterval bijna konden
aanraken (zie ook het filmpje) en waarvandaan we een prachtig uitzicht naar
beneden hadden. Ook het uitzicht op de
bergen aan de overkant was adembenemend en Janine genoot
zichtbaar van alles. Ook ikzelf raakte niet
uitgekeken want niet alleen het bulderen van de tonnen water die naar beneden vielen maakten ongelooflijk veel indruk, maar ook als ik naar
beneden keek kon ik de "ohhh's" en "ahhh's" niet onderdrukken.
Naar beneden ging iets sneller dan naar boven, want duurde de klim naar boven nog 4 uren, de afdaling besloeg niet meer dan 3 kwartier van onze dag. Eerlijk is eerlijk, ongeveer 500 meter onder de voet van de waterval hebben we nog
genoten van een grote Apfelsaft und Eistee en hebben we nog maar een bordje Kaisersmarn burgemeester gemaakt.
Bijna bij de parkeerplaats zagen we nog een
wonder van de natuur, dat bij ons herinneringen aan een kinderliedje uit onze jeugd deed oproepen...
Het was vandaag eindelijk weer eens schitterend weer en was daarom ook blij dat Chris me gisteravond nog smste of we vandaag mee gingen varen. Natuurlijk wilden we graag mee en dus waren we voor de zaterdag al vrij vroeg paraat op het havenhoofd van Middelharnis.
