Col Raiser Revisited

Op de laatste dag van de wintersport, de dag waarop je ook weer vertrekt, laten veel mensen verstek gaan en wachten geduldig op de terugreis die voor de deur staat. Dat is zonde, vinden wij, want ook de laatste dag moet je ten volste benutten en omdat onze bus pas om 21:00 vanavond zou vertrekken, trokken we ook deze laatste dag de piste nog op. De Col Raiser welteverstaan.

We hadden een bepaald gedeelte nog niet gehad op de Col Raiser en dus gingen we dit keer verder de berg op dan we eerder deze week gedaan hadden. Helemaal bovenop het topje van de berg bleek het uitzicht wederom, zoals de rest van de week, adembenemend. Ik klom dan ook nóg verder de berg op, waar niemand anders was en waar ik dus ongestoord van het uitzicht op een van de vele dalen kon genieten. Overal om me heen zag ik bergtoppen, keek ik in een duizelingwekkende diepte en kon wel tientallen kilometers ver kijken.
Bovenop de top had men een kunstwerk geplaatst, waarop je als een soort 360 graden panorama kon zien tegen welke bergen je op keek, hoe hoog ze dan wel niet waren en hoe ze heette.
Ook liet het kunstwerk de richting van verschillende grote steden zien en toonde hij zelfs de richting en de afstand tot een van onze volgende vakantiebestemming in september. Nog 7240 kilometer dus...

Natuurlijk probeerden we deze laatste dag nog wat zonnestralen mee te pikken. We moesten immers met een lekker bruin kleurtje terug komen!
Ook kreeg Janine vandaag weer skiles van Arie, die dacht haar wel even van een makkelijke piste te laten gaan en ons dan maar de moeilijke te laten nemen. Helaas, eenmaal beneden merkte Janine op dat ze zojuist de zwarte piste hadden genomen!

Ook in de stoeltjeslift, die ontzettend lang was en waarin het wel 10 minuten duurde voordat je boven was, was het genieten van het uitzicht op de fantastische brede piste. We zijn hier dan ook de rest van de dag niet meer weggegaan, want dit was toch wel een van de lekkerste pistes die we deze week hadden genomen (er waren eigenlijk zo veel lekker pistes!).

Aan het begin van de middag aten we nog gauw even een heerlijke Wienerschnitzel met patat in de gezellige tent midden op de piste, want dat zou weldra ook over zijn als we weer thuis waren.
Tegen een uur of half 3 was het dan toch echt tijd om de prachtige natuur achter te laten en langzaamaan naar beneden te glijden (soms in opperste concentratie). Ook werden de laatste capriolen en heftige stops gemaakt en toen we eenmaal beneden waren en we voor de laatste keer achter ons keken, beseften we dat deze wintersportvakantie er helaas weer op zat.

En dus stonden we vanavond, nadat we ons opgefrist hadden en nog voor de laatste keer in het hotel hadden gegeten, met onze koffers op de bus te wachten.

Weer naar huis, toch ook wel weer fijn...

Col Raiser

Eindelijk brak de dag dan aan dat we zouden doen waarvoor we gekomen waren. Niet voor een luier-vakantie, maar voor een intensieve en, ik zou bijna zeggen, een geestverruimende, doe-vakantie.
Uiteraard begonnen we de dag niet, zonder eerst stevig ontbeten te hebben en dat was dan ook de eerste actie die vandaag op het programma stond.
Om kwart over 8 troffen we elkaar aan de ontbijttafel en aten alles wat lekker was.

Vervolgens, na nog een laatste kleine opfrisbeurt, trokken we naar de kelder om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de rest van de dag.
De bus stopt voor ons hotel, dus daar wachtten we geduldig op de korte busreis die komen ging en die ons naar de cabineliften van de Col Raiser zou leiden.
Daar zou Janine ook met haar snowboardlessen starten, en ookal dachten we vanaf de foto te zien dat Andrea een vrouw was, bij aankomst bleek ze toch een iets te zware baard in de keel te hebben en veranderden we van gedachten. Het moest wel een man zijn.

Enfin, ook Janine zou bovenaan de Col Raiser starten en dus gingen we met de hele groep, inclusief Andrea, richting de top. Daar uitgestapt te zijn verlieten Janine en Andrea ons en verdwenen al gauw aan de horizon.
Toen was het voor ons tijd om de eerste meters van deze week te gaan maken en zelf moest ik dan een stukje lopen om bij de piste uit te komen, want skiërs hebben het geluk dat ze zichzelf op vlakke stukken makkelijk kunnen voortbewegen, maar over deze luxe beschikt de snowboarder niet.

Bovenaan de eerste piste maakte ik voor het eerst mijn snowboard vast aan mijn voeten en genoot intussen van het uitzicht, terwijl mijn vader een stukje verder op mij wachtte. Daar kwamen Janine en Andrea echter ook voorbij en dus bleken zij dezelfde piste als ons te nemen.
Wij kwamen echter als een raket van de pistes en gingen verschillende keren weer terug naar boven met de gondel, waar mijn vader en Arie overigens nog wel een beetje verschrikt naar de top keken.
Op die top kwam ik nog een leuke, overigens jonge, Sint Bernard tegen die in tegenstelling tot de meeste honden, weinig van me wilde weten. Ook poseerde ik nog even met Janine op de top, toen haar lessen voorbij waren en ik besloot samen met haar de afdaling te maken.
Eerlijk is eerlijk, de afdaling van de Col Raiser was niet echt weggelegd voor beginners, maar Janine doorstond het eerste stuk dapper, tot aan het restaurantje midden op de piste. Daar verzamelden we weer met de hele groep en namen we met z’n allen wat lekkers te eten. Helaas konden we niet allemaal bij elkaar zitten en zaten Arie, Hanneke, Jan en Paula een klein stukje verderop, maar ook zij lieten het zich goed smaken. Paula poseerde zelfs nog even voor de camera in de sneeuw en mijn moeder zonderde zich na de maaltijd heel eventjes af om lekker van het zonnetje te genieten. Dat vond ik ook een goed plan en even later zaten we samen even lekker in het zonnetje te genieten van het prachtige uitzicht.
Janine genoot op haar beurt trouwens ook van het zonnetje en natuurlijk ook van het uitzicht.

Toch moesten we nog een stuk naar beneden afdalen en die piste bleek flink steil en ijzig. Janine moest helaas langs de piste naar beneden lopen omdat het haar ontbrak aan ervaring en daar kwam nog bij dat ze ongelooflijk moe was omdat ze afgelopen nacht wederom slecht geslapen heeft.
Toch bleef ze doorzetten en waar mogelijk bond ze met veel moeite (vanwege haar vermoeidheid en zere knie) haar snowboard weer onder.
Gelukkig kwamen we allemaal veilig aan bij de lift en vervolgden mijn moeder en Janine hun weg naar het hotel per bus, maar ging ik met de rest van de groep nog een stukje off-piste, waardoor we vrijwel precies voor ons hotel weer uitkwamen.

Nadat we snel wat opgefrist waren en even bij de Marciaconi (de Italiaanse Marskramer) om wat boodschapjes waren geweest, liepen we door naar een après ski tentje om gezellig nog wat na te kletsen en bier te drinken. Hier heb ik overigens ook mijn aller eerste ‘Bombardino’ gedronken, een drankje waar mijn ouders het al jaren over hebben als ze terugkomen van wintersport. Het is gemaakt van advocaat met whiskey en slagroom en hoewel ik alleen dat laatste eigenlijk lust, vind ik een combinatie van deze ingrediënten erg lekker!

De mannen namen hier nog even de route voor morgen door (Arie las zelfs de kaart op z’n kop na zijn Bombardino) en toen was het tijd om terug te gaan naar het hotel om aan te schuiven voor het avondeten.

De eerste échte dag zit er dus weer al op. Morgen weer een dag en hopelijk mooi weer. Janine heeft morgen geen les, maar dinsdag krijgt ze weer wel snowboardles. We zullen wederom weer wat van ons laten horen. Tot morgen!