Monte Pana

Toen ik vanmorgen de gordijnen open trok, was het in wintersport termen behoorlijk vies weer. Het was helaas zwaar bewolkt en de sneeuw dwarrelde naar beneden, maar zette nog niet echt door tot grote vlokken.

Tja, niets aan te doen, je kan niet altijd strak blauwe luchten en een verschroeiend zonnetje hebben…

Na een stevig ontbijt, waar bleek dat mijn moeder ontzetten slecht geslapen had vanwege haar zere arm, maakten we ons klaar voor een nieuw dagje snowboarden. Janine zou vandaag haar nieuwe helm gaan dragen en onze helmen lagen dan ook al netjes klaar voor vertrek en hij stond haar nog goed ook!

Vandaag zouden we naar Monte Pana gaan, een gebied dat niet ver van Sint Cristina vandaan ligt. We hoefden ook maar een klein stukje met de bus en zaten dan ook al vrij snel samen in een vrij lange stoeltjeslift, die ons over verschillende bergweggetjes en vlak langs de daken van huizen, naar boven leidde.

Janine zou vandaag les krijgen van Leonard en omdat ik graag nog even samen met haar wilde oefenen, namen we de sleeplift van een lekkere brede oefenweide, naar boven. De rest van de groep ging met een andere stoeltjeslift naar boven, de Monte Seula op.
Janine en ik deden een aantal rondjes naar beneden, maar het ging nog steeds niet echt lekker. Dan maar wat anders proberen dachten we en Janine stelde voor om eens niet rechtsvoor op haar snowboard te gaan staan, maar linksvoor. Tja waarom niet dacht ik en ik haalde mijn toolkit, die ik voor Sinterklaas heb gekregen, tevoorschijn. Ik veranderde haar stance en we probeerden het opnieuw. Dit bleek echter makkelijker gezegd dan gedaan, want ze was rechtsvoor nu al gewend. Wederom ging ik dan ook met mijn toolkit in de weer en veranderde het board van linksvoor weer terug naar rechtsvoor.

Na nog een paar rondjes was het tegen de klok van 12 en omdat Janine om half 1 les zou krijgen van Leonard (een andere als de vorige keer), besloten we nog even te eten. Ik riep mijn vader via de portofoon waar hij zich op dat moment bevond en hij stond bleek onderaan de berg te staan.

Ik vroeg hem een stukje naar boven te komen, want bij het begin van de oefenweide moest Janine straks met haar leraar mee en daar kon je ook wat eten, dus dat zouden 2 vliegen in een klap zijn. Helaas riep mijn vader over de portofoon terug dat mijn moeder ongelukkig was gevallen tijdens een afdaling. Ze was opnieuw op haar hoofd gevallen, maar erger nog, ook op haar arm. Ik vroeg of ze erg veel pijn had en hij antwoordde dat ze 10 minuten op de piste had gelegen en het niet veel scheelde of ze was met de sneeuwscooter naar beneden gebracht (en dan ga je daarna gelijk door naar het ziekenhuis). Gelukkig kon ze toch met veel pijn en moeite op eigen kracht beneden komen en ze zat nu bij te komen in een ander restaurant.
Dat bleek iets te ver lopen voor Janine en mij en anders kwamen we in tijdnood, dus ik zou later naar de rest van de groep komen, als ik met Janine gegeten had en we haar snowboardleraar hadden ontmoet.

Zo gezegd zo gedaan en hoewel de leraar al 15 minuten te laat was en ik in mijn beste Engels, Duits en Italiaans aan een andere leraar vroeg om Leonard te bellen, kwam hij uiteindelijk toch zelf aanrijden.
Ik wenste Janine succes en nam zelf een volgend sleepliftje om bovenaan gekomen, in een keer naar het restaurant te boarden waar ik mijn ouders en de rest weer zou ontmoeten.
Gelukkig lachte mijn moeder bij aankomst al weer, maar bleek ze toch een ontzettend zere arm te hebben, die ze eigenlijk nauwelijks kon bewegen. Ze besloot ook een helm te kopen want ze had opnieuw haar hoofd pijn gedaan.

Ze zou die middag ook niet meer gaan skiën, dat was niet verstandig en dus ging ze samen met Paula naar het oefenweidje waar Janine met haar leraar aan het boarden was, als supporter.
Toen ik het restaurant uit liep, kon ik in de verte Janine en haar leraar onderscheiden en tot mijn grote verbazing kwam Janine super lekker boardend naar beneden. Ook toen ik samen met mijn vader de stoeltjeslift naar de Monte Seula nam kon ik haar heerlijk zien boarden. Ze draaide nu zowel linkse als rechtse bochtjes en ik moest lachen van blijdschap. Kijk haar nu eens gaan dacht ik, nu gaat ie lekker! En ik was blij dat het nu goed ging.

Op de top van de Monte Seula, die zich op iets meer dan 2.000 meter boven zeeniveau bevond, voltrok zich voor ons een prachtig schouwspel met de bergtop en de wolken als hoofdrolspelers en hoewel Arie dacht een streep je zon achter zich te herkennen en Jan ook erg hoopvol naar de hemel keek, bleef de zon toch eigenlijk wel weg vandaag.

Toen Janine klaar was met boarden en mijn moeder en Paula zich bij haar voegden, kwam ik haar onderaan de berg weer tegen. Ze besloten de lift terug te nemen naar beneden en zouden dan met de bus terug gaan naar het hotel waar mijn moeder verder bij kon komen van haar valpartij.

Ik besloot om samen met mijn vader, Arie, Hanneke en Jan nog een maar keer de Monte Seula op te gaan en de heerlijke afdaling nog een paar keer te maken.
En heerlijk was ie zeker! Ik pikte nog wat lekkere stukken off-piste mee en had samen met de rest veel lol.
Iets na vieren namen we echter de stoeltjeslift weer terug naar beneden en genoot van het prachtige uitzicht vanuit de steile lift.

In het hotel bleken Janine en Paula aan een theetje te lurken terwijl mijn moeder op bed was gaan liggen. Het lijkt een dramatische foto, maar ze maakt het inmiddels weer goed en zal waarschijnlijk morgen weer op de skies staan, al zal ze toch last blijven houden van haar arm.

Vanavond kregen we weer een heerlijk menu voorgeschoteld en ons steevaste vier-gangen-menu bestond deze keer onder andere uit heerlijke ‘Kartoffelnocken’ met kaas en waren mijn moeder, Arie en ik zo stom om niet de voorgeschreven ‘Chantille’ (slagroom met suiker en stukken bladerdeeg) als toetje te nemen, maar een gewoon ijsje. Gelukkig konden we bij de bediende alsnog Chantille lospeuteren en aten mijn moeder en ik dus voor de tweede keer een toetje en lieten ons dat goed smaken.

Ter afsluiting liepen we een deur verder, naar de bar, waar Paula, Jan, Arie en Janine weer enkele potjes domino speelden en hoewel iedereen goed z’n best deed, was het opnieuw Janine die de avond domi(no)neerde!

Ondanks de vervelende valpartij van mijn moeder, toch weer een leuke dag gehad. Ik ben blij dat Janine nu het boardgevoel aardig te pakken heeft en heb goede hoop voor de rest van de week. Zij zelf overigens ook en ze heeft er weer helemaal zin in!

Als bonus nog een filmpje waar mijn vader even heel stoer een aan komt skiën en ondanks een foutje, mij volledig onder de sneeuw schuift.

PS: Dit bericht is overigens een nieuwe mijlpaal in mijn blog-leven. Je leest nu namelijk mijn 300ste blog!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.