Seiser Alm

Vandaag vertrokken we, nadat we op het gemakje hadden ontbeten, rond een uur of half 10 richting de Seiser Alm. Hiervoor moesten we eerst een flink stuk met de bus en stapten we over in de gondel om naar de andere kant van de berg te gaan. Ik zat dan ook met mijn moeder, Jan & Paula, met Arie en natuurlijk met Janine in een gondel. Mijn vader en Hanneke zaten in een andere.

Bovenaan de berg bleek dat in het gebied, Seiser Alm genaamd, het zonnetje vol door het dal scheen. Janine en Paula namen de stoeltjeslift naar beneden, maar zelf nam ik met de rest van de groep een vrij smal paadje naar beneden, dat uitkwam op een grote brede piste. Hier nam ik even de tijd om van de bijzonder mooie omgeving te genieten. Het dal lag onder een dikke laag sneeuw en in de verte rolden de wolken over de hoge bergtoppen.
Ook mijn vader stond even naar het adembenemende schouwspel te kijken, dat zich vlak voor onze neus voltrok. Daarna gleed hij snel op z’n skies naar beneden, naar het restaurant, om zich bij de rest van de groep te voegen.
Ik volgde zijn voorbeeld.

Bij het restaurant lieten we Janine, op eigen initiatief, achter op de oefenweide zodat ze op haar gemakkie haar bochtenwerk kon oefenen.
Zelf ging ik (wel met tegenzin want ik laat Janine dan ook niet graag alleen) met de rest van de club enkele liften in om uiteindelijk bij de Monte Piz uit te komen. Nadat we een vervelend vlak pad hadden genomen (skiërs komen hier makkelijker overheen dan snowboarders) bleek de Monte Piz een zeer snelle, steile, brede, maar vooral een heerlijke piste te zijn. Nadat we deze piste enkele keren opnieuw hadden genomen en wederom genoten van het besneeuwde landschap vanuit de lift, besloten we onderaan de Monte Piz even iets te drinken.

Het zonnetje scheen hier heerlijk in ons gezicht, maar opeens kwamen de wolken over de bergtoppen heen en wisten we dat het snel gedaan zou zijn met het zonnen. We gingen nog even op de foto met waarschijnlijk de oudste bediende in het hele gebied, maar namen daarna nog snel een paar keer de lift om na een paar snelle afdalingen weer terug te keren naar het dal waar Janine in haar eentje bezig was. Hiervoor moesten we nog wel wat meer liften en afdalingen meepikken, maar uiteindelijk kwamen we dan weer bij het restaurant onderaan de berg terecht.
Binnen troffen we Janine aan en we besloten haar voorbeeld te volgen en gelijk maar gezellig met z’n allen wat te eten. Ze had lekker haar bochtjes geoefend maar was toch ook wel toe aan een lekker hapje.

Nadat de Wienerschnitzels en de Frankfürter worsten naar binnen waren gewerkt, besloten we de piste weer op te gaan.
Toen kwamen we echter voor een onaangename verrassing te staan, want mijn vader kon zijn ski’s niet meer terugvinden. Die móésten wel door iemand meegenomen zijn! Vlak bij de plaats waar hij zijn ski’s had neergezet, stond echter nog één paar dat verdomd veel op zijn eigen, welliswaar gehuurde, ski’s leek. Mijn moeder opperde direct dat hij die ski’s dan maar moest pakken, maar mijn vader en ik waren het er over eens dat hij dat niet kon maken. Het was ook maar gissen of deze ski’s van dezelfde persoon waren.
Mijn vader besloot dan maar netjes te wachten of de betreffende ski’s zouden overbijven en genoot vanaf het terras van de zon, terwijl ik met Janine de oefenweide in trok. Daar oefende ze toch weer haar bochtenwerk, maar het ging niet echt lekker. Ze viel een aantal keren op haar toch al pijnlijke knie en toen ze uiteindelijk ook nog eens aan het einde van de skilift op haar hoofd viel (en ik er weer overheen), was ze er helemaal klaar mee.
Mijn moeder stelde dan ook voor haar ski’s eens uit te proberen en omdat mijn moeder en Janine dezelfde maat schoenen hadden, kwam Janine even later op de ski’s voorbij. Hier had ze zichtbaar meer ervaring mee dan met het boarden en dus kropen we samen in de stoeltjeslift om het hogerop te zoeken.

Na een tijde boarden en skiën, besloot mijn vader de overgebleven ski’s toch maar mee te nemen en het verhaal aan het ski-verhuur-bedrijf uit te leggen.
We namen de stoeltjeslift naar boven en daar namen we de gondel weer naar beneden, naar het dorpje toe (helaas kon je niet van de andere kant naar beneden boarden).
Daar aangekomen moesten we over een brug, die over het water liep, om het dorp in te komen, maar hier gebeurde opnieuw iets erg vervelends.
Mijn moeder gleed aan het einde van de brug, waar het al iets naar beneden liep, hard onderuit en landde op haar kont, maar schoot door met haar hoofd op het beton. Ook viel ze op haar arm, waaraan ze van een slijmbeursontsteking genezende is. Het werd even zwart voor haar ogen, maar daarna schreeuwde ze het uit van de pijn. Het was een ook erg vervelend voor ons om haar zoveel pijn te zien hebben, maar nadat we haar opgevangen hadden en ze weer wat tot rust gekomen was, kwamen we na een tijdje toch in het dorpje aan.
Hier liepen we naar de ijssalon en daar streken we dan ook met z’n allen neer, om een bakje koffie en (voor mij dan) enkele bolletjes straciatella te bestellen!

Even later reden we met de bus terug naar het hotel en stapten bij de Maciaconi uit. Hier kochten we een hele stoere, wit lederen helm voor Janine, zodat ze niet meer pijnlijk op haar hoofd ten val kon komen. Ook regelde mijn vader een paar nieuwe ski’s bij het verhuurbedrijf en na een pittige klim met al onze spullen nog in onze handen, schoven we na een warme douche, weer aan voor het avondeten, dat werd afgesloten met nog wat uurtjes in de bar (waar ik onder andere weer genoot van een bombardino) en een paar spelletjes Domino die Janine bijna allemaal won en daarmee een gedesillusioneerde Jan & Paula achter zich liet!

Had ik het gisteren trouwens niet al over Janine’s zere knie? Dat is absoluut niet gelogen en om aan te tonen dat Janine er niet kleinzerig over doet, hierbij een foto als bewijsstuk.

Als bonus een kort filmpje waar Janine op haar snowboard van het oefenweidje komt. Morgen heeft ze weer les en ik hoop dat het dan weer veel beter gaat! Tot morgen!

PS: Mijn moeder maakt het goed, al heeft ze vrij veel last van haar arm. Hopelijk is het morgen weer over.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Col Raiser

Eindelijk brak de dag dan aan dat we zouden doen waarvoor we gekomen waren. Niet voor een luier-vakantie, maar voor een intensieve en, ik zou bijna zeggen, een geestverruimende, doe-vakantie.
Uiteraard begonnen we de dag niet, zonder eerst stevig ontbeten te hebben en dat was dan ook de eerste actie die vandaag op het programma stond.
Om kwart over 8 troffen we elkaar aan de ontbijttafel en aten alles wat lekker was.

Vervolgens, na nog een laatste kleine opfrisbeurt, trokken we naar de kelder om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de rest van de dag.
De bus stopt voor ons hotel, dus daar wachtten we geduldig op de korte busreis die komen ging en die ons naar de cabineliften van de Col Raiser zou leiden.
Daar zou Janine ook met haar snowboardlessen starten, en ookal dachten we vanaf de foto te zien dat Andrea een vrouw was, bij aankomst bleek ze toch een iets te zware baard in de keel te hebben en veranderden we van gedachten. Het moest wel een man zijn.

Enfin, ook Janine zou bovenaan de Col Raiser starten en dus gingen we met de hele groep, inclusief Andrea, richting de top. Daar uitgestapt te zijn verlieten Janine en Andrea ons en verdwenen al gauw aan de horizon.
Toen was het voor ons tijd om de eerste meters van deze week te gaan maken en zelf moest ik dan een stukje lopen om bij de piste uit te komen, want skiërs hebben het geluk dat ze zichzelf op vlakke stukken makkelijk kunnen voortbewegen, maar over deze luxe beschikt de snowboarder niet.

Bovenaan de eerste piste maakte ik voor het eerst mijn snowboard vast aan mijn voeten en genoot intussen van het uitzicht, terwijl mijn vader een stukje verder op mij wachtte. Daar kwamen Janine en Andrea echter ook voorbij en dus bleken zij dezelfde piste als ons te nemen.
Wij kwamen echter als een raket van de pistes en gingen verschillende keren weer terug naar boven met de gondel, waar mijn vader en Arie overigens nog wel een beetje verschrikt naar de top keken.
Op die top kwam ik nog een leuke, overigens jonge, Sint Bernard tegen die in tegenstelling tot de meeste honden, weinig van me wilde weten. Ook poseerde ik nog even met Janine op de top, toen haar lessen voorbij waren en ik besloot samen met haar de afdaling te maken.
Eerlijk is eerlijk, de afdaling van de Col Raiser was niet echt weggelegd voor beginners, maar Janine doorstond het eerste stuk dapper, tot aan het restaurantje midden op de piste. Daar verzamelden we weer met de hele groep en namen we met z’n allen wat lekkers te eten. Helaas konden we niet allemaal bij elkaar zitten en zaten Arie, Hanneke, Jan en Paula een klein stukje verderop, maar ook zij lieten het zich goed smaken. Paula poseerde zelfs nog even voor de camera in de sneeuw en mijn moeder zonderde zich na de maaltijd heel eventjes af om lekker van het zonnetje te genieten. Dat vond ik ook een goed plan en even later zaten we samen even lekker in het zonnetje te genieten van het prachtige uitzicht.
Janine genoot op haar beurt trouwens ook van het zonnetje en natuurlijk ook van het uitzicht.

Toch moesten we nog een stuk naar beneden afdalen en die piste bleek flink steil en ijzig. Janine moest helaas langs de piste naar beneden lopen omdat het haar ontbrak aan ervaring en daar kwam nog bij dat ze ongelooflijk moe was omdat ze afgelopen nacht wederom slecht geslapen heeft.
Toch bleef ze doorzetten en waar mogelijk bond ze met veel moeite (vanwege haar vermoeidheid en zere knie) haar snowboard weer onder.
Gelukkig kwamen we allemaal veilig aan bij de lift en vervolgden mijn moeder en Janine hun weg naar het hotel per bus, maar ging ik met de rest van de groep nog een stukje off-piste, waardoor we vrijwel precies voor ons hotel weer uitkwamen.

Nadat we snel wat opgefrist waren en even bij de Marciaconi (de Italiaanse Marskramer) om wat boodschapjes waren geweest, liepen we door naar een après ski tentje om gezellig nog wat na te kletsen en bier te drinken. Hier heb ik overigens ook mijn aller eerste ‘Bombardino’ gedronken, een drankje waar mijn ouders het al jaren over hebben als ze terugkomen van wintersport. Het is gemaakt van advocaat met whiskey en slagroom en hoewel ik alleen dat laatste eigenlijk lust, vind ik een combinatie van deze ingrediënten erg lekker!

De mannen namen hier nog even de route voor morgen door (Arie las zelfs de kaart op z’n kop na zijn Bombardino) en toen was het tijd om terug te gaan naar het hotel om aan te schuiven voor het avondeten.

De eerste échte dag zit er dus weer al op. Morgen weer een dag en hopelijk mooi weer. Janine heeft morgen geen les, maar dinsdag krijgt ze weer wel snowboardles. We zullen wederom weer wat van ons laten horen. Tot morgen!

Eindelijk in Italië!

De vakantie is eindelijk begonnen! Nadat we allebei al een tijdje aan het aftellen waren, werden we gisterenmiddag om 16:00 opgehaald door taxi Hameeteman, die ons (nadat we allemaal thuis waren opgehaald) bij de Capelse Brug bij Rotterdam op de bus zou zetten.
Zo gezegd zo gedaan en het werd in het taxibusje dan ook al gauw gezellig. Helemaal toen we vóór de eerste overstap in Nederweert, een ongelooflijk stotterende buschauffeur bleken te hebben! Onder andere het woord ha-ha-ha-ha-ha-handbagage bleek een ongelooflijke opgave voor deze man!

Nadat we overgestapt waren op een andere bus in Nederweert (eindelijk want we hadden zo’n 1,5 uur vertraging opgelopen door drukte rondom Eindhoven), hadden we zowel een mannelijke als een vrouwelijke buschauffeur. In die bus was het trouwens ook weer erg gezellig, maar de avond naderde snel en velen maakten zich op voor de nacht met een kussen en een deken.
In principe kan ik normaal niet slapen in de bus, maar heb er deze keer toch erg mijn best voor gedaan. Met een aardig resultaat overigens, want ik heb toch nog wat uurtjes slaap kunnen meepikken. Voor Janine geldt overigens precies hetzelfde.

Toen het licht werd en we goed en wel allemaal wakker waren, waren we al bijna bij de Italiaanse grens en omdat ik bijna voorin de bus zat kon ik goed op de weg kijken. De omgeving werd ook steeds mooier met al de besneeuwde bergen en dalen en het was ook nog prachtig weer. De zonnebrillen moesten zelfs uit de tas gehaald worden, terwijl Arie ondertussen nog een klein tukkie deed.

Eindelijk, rond een uur of 12, na zo’n 20 uur onderweg te zijn geweest, bereikten we Hotel Kristiania in volledig besneeuwde Santa Cristina. Nadat we daar eerst de koffers naar de hal hadden gesjouwd, dronken we na het inchecken een kopje koffie (ik een Cola).
Op de kamer gekomen hebben wij eerst onze spullen uitgepakt en gekeken of onze boards de reis goed hadden doorstaan. Dat bleek gelukkig zo te zijn, en we brachten ze daarna dan ook naar de gloednieuwe kelder, waar onze spullen veilig achter slot en grendel gingen in een eigen locker.

We fristen ons allemaal wat op en besloten lekker naar buiten te gaan, lekker een stuk wandelen, want het is niet zo slim om na zo’n vermoeiende reis al meteen van de piste af te komen. Daar beginnen we morgen pas mee, we hebben immers maar een 7 daagse piste pas en dus kunnen we nog tot komende zaterdag doorgaan.
We liepen dus met z’n allen naar beneden en regelden eerst voor sommigen nog wat ski’s bij Rudi, daar komt de rest van ons gezelschap al jaren dus dat was “oude jongens krentenbrood”. Zelf poseerde ik buiten bij Rudi nog even met een heuse Italiaanse ridder.

We vervolgende onze weg naar de skischool, om snowboardles voor Janine te regelen. Uiteindelijk regelden we voor haar, voor morgenochtend, 2 uren privé les zodat ze de volle aandacht krijgt.

Daarna begonnen we aan een lange wandeling naar Wolkenstein, een dorpje verderop. We hadden een prachtig uitzicht op verschillende bergtoppen, een kasteel, en nog meer bergtoppen.
Na ongeveer een uur gelopen te hebben over een smal pad, kwamen we in Wolklenstein aan, waar we regelrecht naar ‘Mozart’ liepen. Dit bleek ook al een jarenlange traditie van ons gezellige reisgezelschap (mijn vader en moeder, Jan & Paula en Arie & Hanneke). Iedereen begon bij binnenkomst al hevig te kwijlen van al het lekkers en we zochten een heerlijk stukje taart uit.

Op de terugweg werd een beetje duidelijk hoe veel sneeuw er eigenlijk ligt, toen ik een paar stappen buiten het pad zette. Ook Janine poseerde nog even in de sneeuw. Het werd echter al snel donker dus het was opschieten geblazen, maar gelukkig was het pad prachtig verlicht.

We waren op tijd terug in het hotel en eindelijk kon ik op m’n gemakkie een douche pakken en daarna schoven we aan tafel voor het avondeten.
Hier hebben we met volle teugen van genoten want we waren nog flink vermoeid van de reis en van onze lange wandeling. Daarom duurde het ook niet lang voordat we op bed lagen en het was dus nog maar half 10 toen we op onze kamer belandden.

Morgen voor het eerst op de plank. De condities zijn uitstekend, dus we gaan er het beste van maken. Tot morgen!

Wij zijn er klaar voor!

Het is dan eindelijk zo ver! De tassen en koffers zijn ingepakt en we kunnen op weg naar Italië!
Na bijna 4 jaar (de laatste keer dat ik terug kwam van wintersport, maakten Janine en ik de eerste avances naar elkaar ;-)) ga ik hopelijk eindelijk weer eens een dikke vette poederrun maken met mijn nieuwe snowboard. De afgelopen maanden was het voor Janine nog flink halen geblazen tijdens de lessen, maar ze is er helemaal klaar voor! Er zullen ter plaatse waarschijnlijk nog wat lessen worden geboekt, maar ik zie het helemaal goed komen.

Nog een half uurtje en de taxi staat voor de deur om ons naar de Capelse Brug te rijden, waar we overstappen op een touringcar en die ons morgen voor ons hotel afzet in Santa Crestina. Ik hoop niet dat ik iets vergeten ben... Laat de vakantie maar beginnen!

Voor de thuisblijvers, hieronder een kaartje waar we naartoe gaan. Volgende week zondag hopen we weer veilig thuis te komen. Ik zal proberen mijn blog dagelijks te updaten met hopelijk leuke en mooie foto's, maar ik beloof niks! Tot volgende week!




Of klik hier voor een grotere versie van de kaart...