Een zeer geslaagd 'studiereisje'

Krap vier maanden geleden had ik nog nooit van hen gehoord. Ik herkende wel een aantal bekende grote hits, maar bij het horen van de bandnaam ging vooralsnog geen lichtje branden. Daar kwam verandering in toen ik bij 5th Suspect ging spelen. Toen moest ik hun muziek tot in den treuren draaien om mijn drumpartijen te kunnen spelen.

Voor vanavond stond daarom een bijzondere avond gepland. Hoewel de rockers al tegen de vijftig lopen, zou ik samen met Janine, The Cult voor het eerst in onze eigen geschiedenis, live zien optreden, in het mooie Paradiso in Amsterdam.

Onze avond begon in het door ons beiden geliefde Hard Rock Cafe. Geflankeerd door onder andere de bijzondere saxofoon van Herman Brood en de gitaar van Eddy van Halen, namen wij een aantal pittige kippenpoten als voorgerecht. Daarna bestelde ik een van mijn favoriete hoofdgerechten van het wereld beroemde café, 'Twisted Mac, Chicken & Cheese', terwijl Janine zich tegoed deed aan een 'Legendary 10 Oz. Burger'.

Hoewel onze magen al flink gevuld waren, mocht een toetje uiteraard niet ontbreken en bestelde ik mijn favoriete toetje, dat veel lijkt op een Dame Blanche, maar hier 'Sinful Hot Fudge Sundae' heet.
Ondertussen kreeg ik een berichtje van onze zanger bij 5th Suspect, Robin, dat hij en zijn vriendin nog een tweetal kaarten hadden weten te scoren en eveneens onderweg waren naar Paradiso. Gezellig!

Nadat we afgerekend hadden liepen we naar buiten en gingen een klein stukje verderop Paradiso binnen. Een schitterende ambiance, dat vroeger als kerk gediend heeft en dat is nog goed te zien aan onder andere de glas-in-lood ramen boven het podium of de grote stenen plaquettes aan de muur waarop de voorgangers die in deze kerk gediend hebben, worden beschreven.
Het duurde niet lang voordat het voorprogramma ten tonele verscheen en ook van hen had ik nog nooit gehoord. Desalniettemin vond ik 'Masters Of Reality' erg goed en had ik nog weinig zulke goede bands als voorprogramma gezien en gehoord.
De zanger van de band bleek een grote verschijning en had wel iets weg van een grizzlybeer, maar ik was ook enigszins geïmponeerd door het voorkomen van de drummer, want die was ook flink groot en breed. Een filmpje van Masters Of Reality heb ik overigens op mijn YouTube kanaal geplaatst.

Nadat Masters Of Reality onder luid applaus en na ontvangst van een bos tulpen uit hand van The Cult zanger 'Ian Astbury het podium verlieten, werd het podium vliegensvlug geprepareerd voor de hoofdact en werd de drumkit van drummer John Tempesta onder een groot zwart doek vandaan getoverd.

Hoewel het programma al minstens 30 minuten uitgelopen was, lieten de heren van The Cult nog even op zich wachten, maar gelukkig niet 'vervelend lang'. Na een korte intro-tune betraden de heren het podium en kregen meteen al een warm onthaal. Het allereerste nummer kwam mij al niet bekend in de oren en dat is ook niet zo vreemd, want zo verschrikkelijk veel ken ik ook nog niet van The Cult.
Gitarist Billy Duffy speelde al meteen de sterren van de hemel, maar Robin en ik vergaapten ons vooral aan zanger Ian Astburry die in vergelijking met het videomateriaal dat ik van The Cult in m'n bezig heb, een flinke pens gekregen had. Ach, het mag nu ook wel, de heren lopen inmiddels al krap tegen de vijftig!

Om het optreden kort samen te vatten, het was fantastisch! Voor aanvang was ik nog een beetje bang dat vooral Astburry flink onder invloed zou zijn, nu hij al een paar dagen in Amsterdam verbleef, maar niets was minder waar. Ze speelden de sterren van de hemel en bleken in uitstekende (muzikale) vorm.
Het hele optreden werd ook door de rest van het publiek zéér gewaardeerd, afgezien van de paar sukkels die moesten menen af en toe een biertje het podium op te gooien...

Erg leuk ook dat The Cult maar liefst zeven van de negen nummers speelden die wij met 5th Suspect óók spelen, zoals onder andere 'She Sells Sanctuary', 'Love Removal Machine', 'Rain' en 'Firewoman'. Al met al een zeer geslaagd 'studiereisje' dus, met als klap op de vuurpijl twee originele, door drummer John Tempesta gesigneerde én zelfs bespeelde drumsticks die ik bij de merchandise wist te bemachtigen. Dat is, na zo'n fantastische avond, nog eens een mooie aanvulling op mijn verzameling!

Alle foto's van Masters Of Reality en The Cult in Paradiso zijn uiteraard terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus dan ook een opname van The Cult met 'She Sells Sanctuary' die wij overigens met 5th Suspect ook spelen!

De lichtflitsen vlogen door de ruimte

Aan haar gezicht te zien schrok ze een beetje, toen ze zich gisteren pardoes "Er ligt een kadootje onder de kerstboom he schat..." liet ontglippen. Nog niet van de schrik bekomen voegde ze er zelfs nog heel 'onschuldig' "Voor wie zou die zijn?" aan toe, maar het kwaad was al geschied.

Het was me nog niet eens opgevallen en het is dat ze het gisteravond in een vlaag van verstandsverbijstering uit haar mond liet vallen, anders had ik wellicht pas over enkele dagen in de gaten gekregen. Er lag inderdaad een pakketje onder de boom en ik werd natuurlijk wel erg nieuwsgierig. Toch mocht ik het pas met kerst uitpakken, maar toen we vanochtend wakker werden, ging ze tóch overstag. Ik hoefde er zelfs niet eens iet voor te doen, want opnieuw kon ze zich niet inhouden en vroeg uit het niets "Zal ik kadootje maar geven?"... En zo geschiedde.

Met de slapers nog in mijn ogen schudde ik het pakketje heen en weer en voelde aan het inpakpapier wat het eventueel kon zijn. De hint van gisteravond dat het iets was waar je lekker warm van werd, deed ik al snel af als pertinente 'om-de-tuin-leider' en aan de contouren van het pakketje te voelen, had ik al een goed idee wat dit zou moeten zijn.
Spannend was het toch toen ik het pakketje van het schattige sterretjes-papier ontdeed en weldra werd mijn vermoeden bevestigd. De schat had een paar drumsticks voor me gekocht en wat voor een paar! Het waren doorzichtige kunststof drumsticks die bij elke slag een lichtsignaal afgaven. Te gek dus!

Nadat ik haar getrakteerd had op een dikke pakkerd, sprintte ik naar de studio en draaide de Luxaflex dicht. Het effect bleek verbluffend! Tot groot plezier van Janine timmerde ik er lustig op los en de lichtflitsen vlogen door de ruimte. Een schitterend gezicht dat zéker hoge ogen zal gooien tijdens een dikke vette drumsolo op het podium van een bom-vol Ahoy.
Dat laatste zal echter nog wel even op zich laten wachten, maar een spetterend effect is het zéker! Eens kijken of ik dat ooit eens bij een optreden kan inzetten...

Als bonus de bewegende waarheid van de 'luminous drumsticks'. Hoe ga ik dit kadootje overtreffen?

Lekker relaxt je vakantie beginnen

De eerste dag van onze vakantie begon vanochtend toen we wakker werden, met spierpijn. Dat kon maar één ding betekenen, we waren iets te enthousiast geweest met tennis op de Wii gisteren!
Voor Gijs leek trouwens de vakantie ook begonnen, want hij lag lekker te zonnen op de bank toen we beneden kwamen.

Eindelijk werden mijn nieuwe drumsticks vandaag geleverd op de zaak, dus ging ik even heen en weer met Jurien om ze op te halen. Natuurlijk probeerde ik ze gelijk uit bij thuiskomst en ze bleken fantastisch te spelen. Ze liggen lekker in de hand en hebben veel minder last van vibraties. Ze zijn dan ook van Lars Ulrich van Metallica, hij speelt er zelf ook altijd mee (zie zijn handtekening onder het Metallica logo, die hij overigens niet zelf heeft gezet hoor!), dus ja dan moet het wel goed komen toch?

Nadat we tot na de middag hadden geluierd en gehobbied, besloten we naar IKEA te gaan, omdat we nog wat spullen op ons verlanglijstje hadden staan. Gijs was toen al lekker tussen de bloempotten gaan liggen, heerlijk in het warme zonnetje die ook nog eens de tegels had verwarmd. Tja dan kun je als kat geen beter plekje vinden denk ik.

Bij de IKEA vonden we de voor ons ideale kast die we nog zochten, om allerhande rommel in op te bergen. Nu staat dat nog op het kleine kamertje, netjes opgestapeld dat wel, maar dat moet nu alleen nog een goed plekje krijgen. Helaas constateerde ik vrijwel direct dat dit nooit in de auto zou passen, dus we besloten dat we hiervoor nog een ander keertje terug zouden gaan.
Ook een spiegel voor in het halletje was vrij snel gevonden. Janine vond een kast, met spiegeldeur, waarin we ook netjes onze schoenen op konden bergen. Beter kon dus niet want zo sloegen we 2 vliegen in 1 klap.

Tussendoor even heel wat anders, vroeger op de basisschool had iedereen en echt werkelijk íéderen een hekel aan Meester Dillingh. Ik ook en ik had regelmatig mot met hem, wij trokken elkaar niet zo zeg maar. Later is dat nog wel enigszins goed gekomen toen ik al lang van school af was, maar bij de naam Dillingh krijg ik nog altijd de rilling. Heb ik ook een keer tegen 'm gezegd toen ik nog bij 'm op school zat "Meester Dillingh, ik krijg van jouw de rilling". Dat resulteerde echter in 2 uurtjes in het strafkamertje zitten...

Enfin, ik loop daar bij de IKEA tussen de rekken van het magazijn, opzoek naar onze schoenenkast en daar valt mijn oog op een heel ander artikel. Hoe is het mogelijk!?!

We vertrokken met een gevulde auto bij IKEA vandaan (schoenenkast, klapstoeltjes voor de visite, een nieuwe lamp voor op zolder en een magazine houder) en besloten naar de Saturn te rijden op Zuidplein. Daar was ik immers vorige week met neef Richard nog geweest en had daar veel spelletjes gezien voor de Wii en ook allerlei accessoires en nu we toch een Wii hadden, leek het me wel leuk daar even te snuffelen. Ik had immers ook nog een leuk spelletje gezien dat ik wel wilde hebben dus eens kijken of ik dat daar kon vinden.

Aan de hoeveelheid accessoires lag het in ieder geval niet! Je kunt he zo gek niet bedenken of het is er voor de Wii. Een stuurtje, een pistool, een geweer, bokshandschoenen, een vishengel, tennisracket, golfclub, honkbalknuppel en ik kan nog wel een tijdje zo doorgaan. Echter, het spel waar ik naar opzoek was hadden ze dan weer net niet en ik probeerde mijn geluk te vinden bij de nabij gelegen Bart Smit. Ook daar hadden ze aardig wat spelletjes, niet zoveel als bij de Saturn maar wél precies het spelletje dat ik wilde hebben.

Ik kwam dus thuis mét een spel en bijbehorende accessoire, maar we probeerden eerst nog even de IKEA spulletjes in elkaar te zetten. Na een tijdje klootviolen was Janine bijna klaar en kreeg ik de eer om de deur te monteren. Helaas kwamen we er achter dat we de schoenenkast tóch aan de muur moesten schroeven anders zou hij niet blijven staan als we de deur open trokken. Dat zouden we dan wel voor de volgende dag houden, want eerst wilde ik natuurlijk mijn nieuwe spelletje uitproberen.

Ook Janine speelde nog een potje tennis, ondanks dat ze spierpijn had. Het ging dan ook niet van harte en na een korte tijd plofte ze dan ook moe maar voldaan op de bank.

Heerlijk zo'n eerste vakantie dag. Lekker relaxt. Morgen gaan we nog wat achterstallige klusjes aan het huis doen, die we altijd nog hebben laten liggen. Het zijn wat kleine puntjes en details, maar goed, je bent perfectionist of niet!