De vreugde van een dag eerder, sloeg om in een koude douche

"Je kan gerust uit je werk even langs het huis rijden hoor..." zei (toekomstig) buurman Alexander tegen me aan de andere kant van de lijn, "Ze zijn van Esselink bezig want ik zie busjes staan en volgens mij hebben ze zojuist je wc betegeld". "Joh! Dat meen je niet!" antwoordde ik op mijn beurt enigszins verbouwereerd en tegelijkertijd opgewekt. "Nou dan ga ik zéker even een kijkje nemen aan het einde van de dag. Kom jij ook nog even langs dan? Dan bel ik je anders wel als ik vlakbij ben" en na nog even over en weer zoiets als "Oké" en "Is goed" gesproken te hebben, hing ik op... met een hartslag van 120 en de nieuwsgierigheid die ik met geen mogelijkheid onder stoelen of banken kon steken. Waarom zou ik ook?

Nadat ik de rest van de dag mijn "zenuwen" toch had proberen te onderdrukken, moest ik me na 17:00 alsnog gewonnen geven. Dus scheurde ik richting de bouw en belde ondertussen (handsfree) naar Alexander dat ik er aan kwam. Daar aangekomen was hij er echter nog niet, dus kon ik op mijn gemak een opening in het hek vinden. Dat was zo gepiept want die zat precies bij mij voor de deur. Door het raam zag ik dat de wc inderdaad betegeld was, maar ik kon niet naar binnen! Gelukkig waren er nog wat mannen op het dak bezig, die ik op z'n plat Flakkees iets van "Heuj! Ha jule iets om de deur mee ope te maeken?" toeriep. Daarna kreeg ik echter een onverstaanbaar gebrabbel terug, maar er werd mij wel een deurklink overhandigd. Later kwam ik er achter dat het Polen waren... een busje vol...

Alexander kwam precies op het goede moment en samen gingen we, nadat we eerst even in het schuurtje hadden gekeken, het huis binnen. Daar trof ik inderdaad een reeds betegeld toilet aan! Wat fantastisch om te zien, het werd echt al wat! Toen ik verder om me heen keek zag ik dat er de laatste dagen niet stilgezeten was. Nadat op 4 februari de dakpannen erop lagen en de ramen geplaatst waren, was ik namelijk niet meer binnen geweest en dus was het weerzien met de binnenkant van het huis weer een hele verademing. Zo waren er duidelijk sporen van hard werken zichtbaar, waarmee ik vooral bedoel dat men de muren aangestreken had.

Gauw door naar boven, want ik was reuze benieuwd hoever men met de badkamer was. Ook daar hadden "onze jongens" niet stilgezeten, want de vloer lag er nu in en de wandjes voor de douche, het bad en de toilet waren gezet! Wat een leuk gezicht en opeens kon ik me de badkamer veel ruimtelijker voorstellen. Gelukkig maar want zoals bij alles tijdens de bouw was het moeilijk voorstellen dat het allemaal ging passen. Uit ervaring weet ik nu dus dat het ook altijd écht gaat passen, ok, op de ervaring met de keuken na dan...
Ook het afwateringsgootje voor de douche hadden ze al verwerkt, alleen stond het roostertje dat er op moet nog op de trap, maar dat zou waarschijnlijk ook niet lang meer duren voor dat erop ging.
Ook de zolder had met tot aan de nok toe dichtgestreken en nu de ramen er daar in zaten was het eindelijk mogelijk om naar buiten te kijken. De nodige pijpjes waren overigens ook al in het dak gemaakt, nu alleen nog aansluiten.

Dat was dus gisteren, maar vandaag kwam ik toch ietwat van een koude kermis thuis. Ik ben namelijk in aller ijl nog een zogenaamde "bouwsleutel" wezen kopen zodat ik wat makkelijker binnen kon komen. Op het allerlaatste moment voor sluitingstijd wist ik er nog net eentje te bemachtigen, maar toen ik bij het huis aankwam en zag dat men daar de boel aan het warm stoken was, viel mijn oog op de deur. Shit! Ze hadden de cilinder erin gezet! Die bouwsleutel was dus voor niks, want het enige waarmee ik nu nog de deur mee open kan krijgen, is de sleutel zelf... en dat gaat helaas nog een maandje of 3 duren waarschijnlijk.

Dus keek ik nog even toe hoe men al het vocht dat tijdens de bouw in huis was gekomen, nu aan het onttrekken was en droop ietwat teleurgesteld af... Dag huis, tot over een paar maanden!



(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)