Als vliegen op een hoop stront

De begroting voor ons nieuwe huis, die ik bijna 2 jaar geleden al opstelde en in de afgelopen periode bijgeschaafd werd, wordt de laatste tijd steeds meer "waterdicht". Dit omdat we steeds meer uitgaven weg kunnen strepen en het beoogde eindbedrag hetzelfde blijft. En dat is fijn, want op zulke dingen kun je je hoofd breken, zeker als het al een hele lange tijd duurt.

Wat ook op ons lijstje stond was tuinmeubilair en ookal stond dat onder het kopje "secundair", hielden we er toch onze ogen voor open. Je weet maar nooit. Toevallig liep ik dan ook gisteren, in het Makro-krantje, tegen een prachtige tuinset aan wat ook nog eens prima binnen het daarvoor gestelde budget pastte. Na even overleg op hoog niveau met de baas te hebben gepleegd (Janine moest het natuurlijk ook mooi vinden voor ik er verder op door zou gaan), besloten we er naar te gaan kijken. Helaas kon het gisteravond nog niet, want de "winst-pakker-prijs" die voor deze set gold, zou pas vandaag ingaan en een "Makro-dame" aan de telefoon verzekerde me van het feit dat ik de set absoluut niet als winst-pakker mee zou krijgen als ik ook maar één dag eerder zou komen.

Omdat ik de vorige keer al meegemaakt had dat een artikel al snel was uitverkocht, besloot ik dan maar vanochtend om 9:00 voor de deur te gaan staan, zodat ik de eerste zou zijn.
Met de bus van de buren (het zou nooit in de Honda passen), vertrokken we vanochtend naar de Makro en hoewel we om 8:50 arriveerden, waren er toch al mensen binnen en hoe!
Als vliegen op een hoop stront stortte de reeds aanwezige vroege vogels zich op de diverse winst-pakkers, zoals deze Clogs (namaak Crocks). Het leek wel uitverkoop! Gelukkig zagen we onze tuinset al snel staan en nadat we hem even uitgetest hadden, en zowel de stoelen als de tafel goed bekeken hadden, sprak ik een van de medewerkers aan waar we de set vandaan konden pakken en op ons karretje konden laden.

"Sorry meneer, maar de tafel is al uitverkocht" antwoordde ze. "Uitverkocht!?!" stamelde ik op mijn beurt redelijk verbaasd, "hoe kan dat nou? Ik ben hier eerder dan openingstijd en het is al uitverkocht! Kan ik dan deze tafel niet kopen?". "Nee meneer, wij mogen geen demomodellen verkopen" was het antwoord. Vreemd, dacht ik nog, want precies daarnaast stond een terrasverwarmer met op het kaartje "Showmodel, verkocht". Enfin, ik kreeg de kans niet om er op door te gaan, want de vrouw ging direct door met haar verhaal. "De tafel kan ik echter wel voor u bestellen meneer, dan bellen we u gewoon wanneer deze weer voorradig is". Ah, dat was mooi! Zat het gelukkig toch nog mee. "Krijg ik hem dan wel voor deze prijs?" vroeg ik nog even voor de zekerheid. "Jazeker" antwoordde de mevrouw kort maar krachtig.
Dus schreef zij onze gegevens op en restte ons niet meer dan af te wachten. "Oh, waar vind ik de stoelen,
mevrouw?". "Daar" wees zij naar opzij "en u bent net op tijd".

Tot mijn grote verbazing had ze daar inderdaad gelijk in want er lagen nog 5 stoelen en dan waren ook deze alweer op. Bizar, blij dat ik toch direct 's ochtends gegaan ben en niet 's avonds.
En zo liepen we dus, nadat ook Janine nog een paar Clogs had weten te bemachtigen, met een redelijk afgeladen karretje richting de kassa. Echter, we kwamen op onze route ook nog de prullenbak tegen die Janine al zo lang en zo graag wilde hebben. Ook dit was een winst-pakker en dus gristen we ook deze snel van de plank voordat ook hier alle exemplaren van waren uitverkocht.
Zelfs de pannen waren afgeprijsd en daarom namen we ook bij deze afdeling het zekere voor het onzekere en bleven de razende meute voor.

Zo! Wij hadden alles wat we wilden hebben en nu kon ook dit weer van de begroting af en nadat we de auto hadden volgeladen, reden we richting Bjorn om hem op te halen. Richting Bjorn? Ja, want mijn vriend en compagnon had de avond daarvoor kennis gemaakt met de Flakkeese Snor en die had hem zijn meest waardevolle, fel roze gekleurde, papiertje afgenomen. Helaas, want dit gaat ons de komende tijd waarschijnlijk nogal wat logistieke probleempjes opleveren op de zaak. Het is echter niet anders en we zullen er een mouw aan moeten passen, want tenslotte kan het ons allemaal overkomen. Het is namelijk geen publiek geheim dat ook ík zo af en toe (veel) te hard rijd...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)