Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters

Al een aantal weken zitten we er flink mee in ons maag. Weken geleden is men namelijk rondom ons kantoor begonnen met het aan- en verleggen van riolering en allerlei soorten kabels voor de nog te bouwen nieuwe wijk. Deze komt ook pal voor ons pand te staan, iets wat ons uitzicht aan één kant drastisch in de weg staat.

Helaas is het niet anders en als we nu uit het raam kijken dan zien we al dat ze de afgelopen druk bezig zijn geweest en hoe! Als we naar beneden kijken vanaf de trap zien we direct dat er weinig ruimte meer is om fatsoenlijk bij de voordeur te komen. Daar men nu wel druk bezig een baantje aan te leggen zodat we snel weer met auto's voor kantoor kunnen komen (hoewel ik dat eerst nog even ga aankijken voor ik mijn auto er op waag) zien we voor de deur niet meer dan een klein streepje dat nog over is. Na dat "streepje" ligt de grond echter direct een meter dieper!
Twee weken geleden was het nog enigszins mogelijk om rond het pand te lopen, langs het huis, zo naar boven de dijk op en omdat Bjorn onlangs al constateerde dat dat niet meer mogelijk was (hij viel 's avonds in het pikke donker in een gat van een meter diep, brak daar bijna al zijn botten en zat helemaal onder de modder) is nu de enige echt optie om achter het pand over de dijk te lopen en proberen niet uit te glijden als je daar weer vanaf daalt.

Helaas overkwam dat laatste mij natuurlijk gisteren, nadat het de hele nacht geregend had en uit mijn woede (nadat ik eerst de bijbel 3x achterstevoren had opgezegd) ben ik direct begonnen met het aanleggen van een professorisch trappetje. Mijn collega's waren hier overigens blij verrast mee, maar voor mij is het nog niet voldoende. Nadat ik de aannemer nog eens telefonisch verwittigd had dat hij moest zorgen dat niet alleen wij, maar dan toch ook zeker onze klanten netjes onze voordeur moeten kunnen bereiken, vertrouwt hij op de in aanleg zijnde repak-baan.

Vanochtend heb ik me dan ook door de mannen (eentje van hen herkende mij wonderbaarlijk zelfs als "dat joengetje van de Gangs") laten vertellen dat die bewuste baan vandaag zo goed als afkomt en dat er vanaf volgende week zelfs aansluiten is met de zijweg die op 50 meter langs ons kantoor loopt. Ook wordt deze route zo hard als beton, als ik de mannen moet geloven, dus kan ik mijn auto daar makkelijk op wagen. Zelf denk ik dat onze deurmat en entree er voorlopig nog niet op vooruit zal gaan. Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters (hierbij een ode aan mijn moeder en mijn "tante" Bethina) die het iedere week weer op orde weten te krijgen.

Nog even volhouden dus...