Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig, maar...

Omdat onze "design" kapstok vastgeplakt moest worden aan de muur, maar wij die gespachteld hebben, moest ik een andere oplossing verzinnen. Natuurlijk blijven de haakjes wel plakken maar als je daar eenmaal een paar jassen aangehangen hebt komt het met de spachtel en al naar beneden natuurlijk. Daarom besloot ik langs een van onze klanten te gaan die goed zijn in het bewerken van staal en stelde voor om een geborsteld aluminium plaatje te maken met een bepaalde afmeting zodat ik díe tegen de muur kon schroeven en daar de haakjes op kon plakken.

Zo gezegd zo gedaan en ik werd dan ook vakkundig geholpen door Willem-Jan. Die deed alle moeite om het zo netjes mogelijk te maken "ik ben daar heel secuur in en jij bent ook secuur dus ik laat ik maar geen half werk afleveren" zei hij nog. Hij sloeg de spijker dan ook op z'n kop en ging als een dolle aan het werk, met een prachtig resultaat tot gevolg.

Daarna had ik een afspraak op mijn vroegere basisschool in Stad aan't Harinvliet, waar ik het een en ander moest uitleggen over ons eigen Content Management Systeem "EasyQ" waarmee men zelf de website kan beheren. Toen ik over de molendijk het dorp binnenreed, kwam ik langs mijn oude vakantie-werkgever, iets dat me nog altijd prikkelt als ik er langs rijd.

Op Stad heb ik altijd onderaan de molendijk gewoond, pal tegenover "de wurft" van de Maliepaardjes. Waar vroeger Chris de scepter zwaaide is deze nu doorgegeven aan zoon Laurens waar ik al van jongs af aan goed mee overweg kon. Op mijn 9e begon ik daar dan ook met tulpenkoppen, zodat de bolletjes groter zouden groeien want daar draaide het toch allemaal om. Tot minimaal mijn 20e levensjaar zat ik daar ieder vrij uurtje of dag in de schuur. Eerst begonnen met bollenpellen, later werden dat allerlei andere klussen zoals heftruck rijden of het regelen van het reilen en zeilen van de laad en loswerkzaamheden.
Daar heb ik altijd met veel plezier gewerkt en ik kan het dan ook vaak niet laten even langs te gaan. Zo ook vandaag na mijn afspraak en ik zag dat de schuur vól zat met Polen. Er was geen Stadtenaar meer te bekennen, alleen nog wat oude vedetten en Jaap die daar nu in de schuur vanalles "mag" regelen van Laurens. Oké, ook mijn grote vriend Chris uit Ouddorp was buiten bezig, maar verder waren er weinig bekende gezichten. Niet vreemd ook, want door de jaren heen zag ik daar steeds meer mensen komen (en gaan) die het niet lang uithielden, alleen maar zaten te ouwehoeren en weinig werkten. Zelf maakte ik toen wel eens dagen van 7:00 's ochtends tot 1:30 's nachts en dan nog even op het fietsje naar huis (toen ik al in Nieuwe Tonge woonde) en dus vond ik het beschamend hoe sommigen met het vakantiewerk omsprongen. De Polen wilden wél werken en nu zijn alle werkzaamheden dus overgenomen door de Polen.

Er was nog weinig veranderd. Ja sommige dingen waren gemoderniseerd, want zo lagen er nu prachtige stalen "wielstoppers" voor de stortbak, die voorkomen dat de kieper wegrijdt als deze 20 ton grond en bollen in de stortbak stort. Vroeger moest je met gevaar voor eigen leven er even houten blokken voor schoppen. Dat is nu verleden tijd.
Zelf kon ik het niet laten om weer eens voor een half uurtje op de heftruck te klimmen, iets wat ik jaren gedaan heb en waar ik zelfs een diploma voor gehaald heb na een hele dag cursus (dan te bedenken dat ik in het bezit ben van weinig diploma's waaronder mijn zwem-, veter- en blokfluitdiploma). Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig maar na 10 minuten zat ik weer strak in het zadel en was het alsof ik er nooit vanaf geklommen was.

Toen ik 's avonds thuiskwam, nadat ik eerst nog met mijn vader en moeder naar een nieuwe TV (voor hen dan hè) had gekeken, viel het me eerst niet op, maar toen zag ik dat de gordijnen die dag opgehangen waren, evenals de Luxaflex. Wauw! Zag er goed uit!
Ook de kapstok die ik alvast even op de grond uitlegde was precies geworden zoals ik verwacht had. Morgen maar eens ophangen, maar nu eerst lekker onder de wol!

Ik voel me al best wel thuis

Een paar dagen eerder kwam ik nog van een koude kermis thuis, maar dat bleek volledig onterecht. Ik had gewoon wat beter mijn best moeten doen dan had ik gewoon met het grootste gemak naar binnen kunnen wandelen. Daar kwam ik overigens een dag later, gisteren dus, al achter. Toen vertelde de tegelzetter die bezig was bij Alexander dat de deuren niet op slot waren omdat dit lastig is voor de mensen die constant in en uit moeten lopen en na eigen onderzoek bleek dit dus inderdaad het geval te zijn. Jammer, had ik me de dag daarvoor er nog zo druk over gemaakt...

Nu ben ik dus de afgelopen dagen al 1 of meerdere keren langsgereden of naar binnen gelopen. Ik heb echt al een fijn gevoel als ik het huis binnenloop, met zoiets van "ja, hier kom ik straks iedere dag en zit ik dáár te eten en kijk ik dáár TV". Ik kan zelfs al zeggen dat ik me best al wel thuis voel. Niet gek ook, want we leven er al 2 jaar lang naartoe.
We zijn ons dan ook terdege bewust van het feit dat het allemaal niet meer zo lang gaat duren en we op bepaalde vlakken nog het een en ander te regelen hebben.

Zo stond in onze "planning" dat we vandaag op pad zouden gaan voor de vloerbedekking op de 1e en 2e verdieping, de gordijnen en de rolgordijntjes of luxaflex. Dat wilden we, mits we daar zouden slagen, bij Melissant Mode & Wonen in Nieuwe Tonge uitzoeken. Dit omdat ik de mensen aardig goed ken en ik het ook leuk zou vinden als juist zíj de aankleding van ons huis zouden verzorgen.

Zo gezegd, zo gedaan en nadat we een uiterst luie Gijs (die dat ook uitgebreid liet merken), vermoeid door de drukte van de dag daarvoor, vaarwel hadden gezegd, reden we dus richting Nieuwe Tonge. Daar aangekomen duurde het verbazingwekkend kort voordat Janine haar keuze uit de vele stalen gemaakt had. Binnen een half uur waren we het (met instemming van Dick Melissant) over onze keuzes eens en hadden we eigenlijk alles al bij elkaar gezocht. Echter, de grootste klus restte nog, want voor het maken van een goede offerte moesten we natuurlijk precies weten hoeveel vloerbedekking er nodig was, hoeveel meter voor de gordijnen en niet te vergeten de grootte van de ramen voor de luxaflex of rolgordijntjes. Nu hadden we opzich al een bouwtekening, maar het mooiste zou natuurlijk zijn als Dick gewoon even alles kon opmeten. We namen dus na nog wat overleg afscheid met de afspraak dat ik aankomende week met de aannemer zou regelen dat we de boel eens op mochten meten. Daarna zou de offerte gemaakt kunnen worden.

Toen we terug reden vanuit Nieuwe Tonge en nog even bij het huis gingen kijken, bleek tot onze grote verbazing dat het huis dit weekende tóch open was. Mooi! Want na een telefoontje naar Melissant, stond Dick binnen een kwartier paraat en kon alles opgemeten worden.

Nu hoeven we alleen nog te wachten op de offerte om te kijken of het allemaal in onze begroting past wat we uitgezocht hebben. We zijn reuze benieuwd!

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)