Dag 2 in Arnhem begon al vroeg. Tenminste eerder redelijk op tijd want om 9:00 uur zaten we al aangekleed en wel aan het ontbijt in de mooie ontbijtzaal. Toen we daar ook de nodige broodjes en glazen melk hadden weggewerkt werd het tijd om de stad in te trekken. Ik had Janine immers beloofd een dagje met haar te gaan winkelen en dat heb ik geweten ook! In de vele winkelstraten heb ik de eveneens vele kledingzaken die de binnenstad van Arnhem rijk is, vandaag van binnen gezien. Voor een goed doel trouwens hoor, want je moet toch ook iedere keer weer leuk voor de dag komen. Zo liepen we op het laatst met aan iedere arm wel een paar tassen, want Janine kon maar moeilijk iets laten hangen. Zelf kocht ik maar liefst één trui!Ook hebben we verschillende koffietentjes van binnen gezien en zijn we zelfs nog even bij de dierenwinkel geweest omdat we daar van die schattige konijntjes zagen.
Omdat mijn voeten en vooral mijn geduld zwaar op de proef werden gesteld, besloten we, na nog een broodje gemarineerde kip van de La Place te hebben genomen en dat lekker relaxed op een bankje in het park (met op de achtergrond het theater waar we die avond naartoe zouden gaan) op te hebben gegeten, weer terug te gaan naar onze hotelkamer om ons voor te bereiden op de avond die komen ging.
Op die bewuste avond had ik al een hele week vol spanning zitten wachten. Slagerij van Kampen trad vanavond op in het Musis Sacrum, de schouwburg van Arnhem, waar ze ter ere van hun 25 jarig jubileum verschillende stukken uit die periode ten gehore brachten en Janine had kaartjes geregeld.
Het eerste dat mij opviel toen ik daar binnen kwam, was dat er niet echt een bepaald soort publiek op de voorstelling afgekomen was. Het was echt ontzettend divers, van kinderen rond een jaar of 10 tot mensen van 65+. De prachtige zaal zat stampes vol en toen de lichten eenmaal uitgingen barstte al het geweld vrijwel onmiddelijk los...
Wat een spectakel! Wat een sensatie! Vijf man sterk (of beter gezegd: 3 mannen en 2 vrouwen) stonden ze daar hun stokken in stukken te slaan op de drums. Letterlijk, want verschillende keren sneuvelden er stokjes die dan het publiek in vlogen, maar gelukkig was men daar op voorbereid en hing er aan iedere stellage een zak met nieuwe sticks zodat het optreden niet stil hoefde worden gelegd.
Op de heftige momenten, voelde je de grond onder je schudden en dat klinkt nu misschien overdreven, maar dat is het absoluut niet. Mocht je niet over emoties beschikken, dan slaan ze die wel even bij je los, want bij het horen van de prachtige en heftige stukken, lopen de rillingen over je lijf. Echt heel heftig!
Ook voerden ze onder al dat geweld vaak leuke stukjes toneel op, elkaar een beetje uitdagen, af en toe stiekem even bij elkaar op een trom slaan en al dat soort andere grappen. Het was naast een knap staaltje slagwerk, dan vaak even lachen geblazen.
Zo af en toe wisselden ze de drums dan ook in voor bijvoorbeeld een stel "knijpkatten", om daar naast lichteffecten ook slimpele "klik-melodiën" mee te produceerden, wat weer z'n doorwerking had op de lachspieren.
De verschillende stukken die ze speelden werden van tevoren vertaald in een verhaallijn. Zo speelden ze onderandere een stuk dat geïnspireerd was op de geluiden op een treinstation en in de trein zelf, of stukken waar de invloeden van Oosterse muziek duidelijk hoorbaar was. Prachtig was het hoe ze dit keer op keer perfect op het publiek wisten over te brengen.
De avond had niet beter afgesloten kunnen worden. Allebei waren we er dan ook diep van onder de indruk. Het was de eerste keer dat ik ze live zag optreden, maar zéker niet de laatste keer! Gelukkig heb ik de DVD en CD gekocht zodat ik alles nog eens na kan kijken en beluisteren.
Deze keer als bonus (excuus voor het belabberde geluid, maar mijn Nokiaatje kon al het geweld nauwelijks aan), natuurlijk een stukje van dit werkelijk fantastische en indrukwekkende optreden...
