Een ietwat ongebruikelijke moederdag

Onlangs schreef ik al over een van onze bezoekjes aan oma Visser, die met vooral geestelijke klachten opgenomen was in het ziekenhuis. Nadat ze daar volledig onderzocht was, werd het tijd om haar over te plaatsen naar een instelling voor geestelijke gezondheidszorg en afgelopen vrijdag werd ze dan ook tot opluchting van haar naaste familie leden overgeplaatst naar de GGNWB in Bergen op Zoom.

Op moeder- of vaderdag zijn we meestal gewend bij opa en oma Visser in Stad aan't Haringvliet bij elkaar te komen, maar dat lag deze keer wel anders. We besloten met 6 man sterk bij oma op de koffie te gaan en dus reden we vanmiddag met twee auto's naar het instituut voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant.

Daar aangekomen zagen de meesten van ons voor de eerste kaar haar nieuwe onderkomen, waar haar kaarten al opgehangen waren en waar oma's oogappeltje ook weer een prominente plaats gekregen had.
Bethina had voor deze gelegenheid een mooie taart gebakken, die niet lang na binnenkomst werd aangesneden. Iedereen en dus ook oma, nam plaats in de ontmoetingsruimte en we dronken met z'n allen koffie of aten van de taart. Behalve oma, want die was daar duidelijk nog niet aan toe. Ze wilde geen taart en ook weinig drinken, hetgeen ze toch zal moeten gaan doen omdat dat belangrijk is voor haar herstel. Nu ze maar liefst 14 kilo is kwijtgeraakt van haar oorspronkelijke gewicht, lijkt mijn altijd vrij forse oma nog maar de helft van wat ze eerst was. Door haar medicatie loopt ze ook wat gebogen en in haar schouders gekeerd, waardoor het nu lijkt of ze opeens wel heel snel oud geworden is.
Af en toe deed ze mee in de gesprekken of gaf ze een reactie waar ze zoals vanouds hard om haar moesten lachen, maar er bestond geen twijfel dat we nog een lange en onzekere weg met haar te bewandelen hebben.

Hoewel ze eerst nog wat tegensputterde, namen we haar na de koffie toch mee naar buiten en zo liepen we gezamenlijk over het werkelijk schitterende 'park' dat rijk is aan veel bloemen, planten en hoge bomen en waartussen vele opvangtehuizen gebouwd zijn. Het lijkt alsof er vroeger veel nonnen of iets dergelijks hebben vertoefd en dat zou goed kunnen natuurlijk, in het overgrote katholieke Brabant.
De tijd vloog voorbij en Janine en ik moesten wat eerder afscheid nemen van oma omdat we nog naar Janine's ouders zouden gaan. Voor de gelegenheid gingen we nog even met oma op de foto en hoewel ze dacht dat wij eigenlijk helemaal niet 'Sander & Janine' waren, deed ze toch heel gewillig mee.
Ook de rest van de familie nam van deze gelegenheid gebruik en poseerde voor de camera, alvorens we weer terug naar Goeree Overflakkee reden.

Een tijd later kwamen we dan ook zoals afgesproken bij Janine's vader en moeder aan, waar we bijna gelijk aan tafel konden schuiven en genoten van onder andere een aantal heerlijke gehaktballen en aardappelkroketjes!

Al met al een ietwat ongebruikelijke moederdag dit jaar, maar zo liggen de feiten nu eenmaal. Het zal zoals gezegd nog een lange, moeizame en vooral onbekende weg worden die we met oma voor de boeg, maar ik hoop en eigenlijk heb ik het volste vertrouwen, dat alles weer goed komt en ze weer de gewone oma wordt zoals we haar kennen...