Dit jaar is het weer al het 3e achtereenvolgende jaar dat we haar verjaardag op die manier vieren. Dus mag je rustig spreken van een traditie. Mijn oma De Gans, geboren op 1 december 1920 werd vandaag alweer 87 jaar. Wat een leeftijd. Volgens mijn rekenmachine is dat 3,78 x mijn leeftijd en ik dacht dat ik al een heel leven achter me had...Al jaren geeft ze hetzelfde antwoord op de vraag "Ha oma! Hoe is het?" en dat klinkt dan zoiets als "Jae, m'n bêênen ee, daer haak zo'n piene an", maar elke keer is ze weer van de partij. Als alleen je benen zeer doen op je 87e, dan gaat het wel, want verder woont ze nog helemaal op zichzelf. En dat vind ik op die leeftijd ontzettend knap! Zeker als je bedenkt dat ze dit jaar alweer 15 jaar alleen is...
Hoewel ze Janine goed kent, weet ze de ene keer haar naam wel in één keer en de andere keer heeft ze er wat meer moeite mee. Let wel, mijn oma is nog zéér goed bij de tijd, die maak je niet gauw zomaar iets wijs. Tijdens het voorlezen van de kaart, die bijgevoegd was bij het kadootje, moest Janine haar echter wel even een handje helpen met het voorlezen van de namen, maar ach, bij oma mag dat.
Dit maal aten we bij 't Wapen van Stellendam en vrijwel iedereen, op 2 neven van mij na (de ene kon niet om een of andere reden en mijn andere neef zit 9 van de 10 keer per jaar aan de andere kant van de wereld op het water), was van de partij. Zoals bijvoorbeeld mijn nicht(je) Claudia, of mijn tante Els en mijn andere nicht(je) Sylvana samen met haar aanstaande André (waar ik volgend jaar getuige mag spelen op hun huwelijk). Ook neef(je) Richard en Claudia's vriend Arjan zaten aan tafel, tezamen met nog vele andere familieleden (we waren in totaal met 16 man).
Na nog wat geneuzel, gepraat, gelach en een enkele foto, kwamen de menukaarten op tafel en waren sommigen van ons daar zeer van onder de indruk, of konden maar moeilijk een keuze maken. Gelukkig had iedereen na enige tijd wat lekkers uitgezocht en werd er heerlijk gegeten.
Trouwens, al eens bijna 3 identieke Ganzen naast elkaar gezien? Voor qua kapsel dan.
En nog zo'n vergelijking, de manier waarop moeder en zoon hun ijsje eten. Prachtig vind ik dat om te zien, die gelijkenissen binnen een familie.
Al met al kwam er na een diepe zucht van Oma, die haar ijsje echt niet meer wegkreeg en verlangde naar haar bed, een einde aan een gezellig avondje samen zijn. Zelf maakt ze op nieuwjaarsdag altijd dezelfde opmerking "Jae, tzal wel de leste keer weze", maar ik hoop dat we dit volgend jaar nog eens dunnetjes over kunnen doen. Oma, bedankt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten