Ik kon mijn ogen niet van die glimmende sleutel afhouden

Het was nog vroeg en we waren allebei al wakker. "Ben je zenuwachtig?" fluisterde ik nog. "Jij?" kaatste Janine de vraag terug nog voor ze zelf antwoord gaf. "Nou eigenlijk wel ja" moest ik toegeven. "Ik ook..." klonk het zachtjes.

Niet vreemd, want na meer dat 2 jaar wachten was vandaag dé dag aangebroken. De dag waarop we eindelijk de sleutel zouden krijgen van ons nieuwe huis. Daarom waren we natuurlijk al zo vroeg wakker en besloten we zelfs nog voordat we de sleutel zouden krijgen, om alvast om het nodige "klus-gerei" te gaan, zoals verf, kwasten, schuurpapier, afplaktape...

Toen we onszelf zoals afgesproken om 10:30 meldden bij de keet van de uitvoerder, stond de "opleverman" ons al op te wachten, dus we konden direct aan de slag. Ook de meneer van Vereniging Eigen Huis, die ook meeliep voor een seccond opinion, voegde zich aan ons drieën toe. Bij binnenkomst zagen we dat we zelfs al post gekregen hadden. Leuk! Kaarten met zoiets als "gefeliciteerd met jullie nieuwe woning" en "welkom thuis" lagen al op de deurmat.

Alles werd nagelopen, met spiegeltjes en al en er werden nog wat punten gevonden die binnen 3 weken aangepast moeten worden. Aan het einde, nadat de nodige handtekeningen uitgewisseld waren, kregen we dan eindelijk dat felbegeerde sleutelbosje in handen! En dat na zo lang wachten. Over wachten gesproken, de mannen die het huis opleverden hadden daar geen tijd voor want de buurvrouw was alweer aan de beurt om haar sleutels in ontvangst te komen nemen. Daar had haar zusje zelfs nog de tijd genomen om het huis van tevoren te versieren.

Janine en ik trakteerden onszelf eerst maar eens op een broodje en terwijl we zaten te eten, kon ik mijn ogen niet van die glimmende nieuwe sleutel afhouden.
Toen we daarvan terugkwamen wilden we direct aan de slag gaan, maar dat kan natuurlijk nog niet op zo'n eerste dag, want er stonden gelijk al enkele familieleden voor de deur te dringen om naar binnen te mogen. Zij wilden het natuurlijk ook heel graag zien.
Zelf trok ik me even terug in de badkamer, om daar de kranen alvast te monteren. Ik kon het dan ook niet laten om als eerst een "bad te nemen" en eerlijk is eerlijk, dat bad ligt fantastisch! Helaas miste er wel een crusiale knop op de kraan, die weer opnieuw besteld werd nadat ik de uitvoerder daarvan op de hoogte had gesteld. "Wat zou iemand nou met de knop van zo'n kraan moeten? Dan moet je thuis toch wel precies dezelfde kraan hebben!" vroeg de met stomheid geslagen uitvoerder zich af.

Enfin, visite weg en dus eerst tijd voor wat foto's. Voor later he, kunnen we zo'n "before and after" spelletje mee doen. En dus fotografeerde ik het huis vanuit alle mogelijke hoeken, zoals de kamer, de keuken de hal enzovoort. Janine regelde ondertussen het transport voor de meubels. Die komen (als alles goed gaat) 14 juni aan en dat is dan ook gelijk het weekend dat we verhuizen. We hebben namelijk een strakke planning gemaakt die hopenlijk goed op elkaar aansluit en dan kunnen we dus in een ruk door. Over 3 weken zouden we in theorie dus al in Sommelsdijk kunnen wonen, maar dat moet natuurlijk ook nog blijken.

Na het eten kwam onze über-klusser Ed langs, waarmee ik direct aan de tv-hoek ging beginnen. Ik had vantevoren al een mal gemaakt voor de tv en de speakers, dus het was een kwestie van aftekenen en frezen maar. Het was namelijk de bedoeling dat Ed alle kabels in de muur zou wegwerken en dat werd dus frezen geblazen. Janine ging ondertussen snel met een hamer en een beitel aan de slag om de plinten eraf te halen. Die hadden we immers niet nodig want daar komen andere voor terug, die precies bij de tegels passen. Ook het hekwerk werd vakkundig door vrienden van de buurvrouw verwijderd en Janine gooide het op een akkoordje en regelde dat zaterdag de eerste 5 tuinen worden uitgegraven, nieuw zand erin gegooid wordt, het zaakie aangetrilt wordt en het hekwerk teruggezet wordt (allen dan een meter verder naar achteren). Prima! Dacht ik, dan hoef ik dat zelf niet te doen. Lekker makkelijk. Alleen nog even een afvoerputje versieren voor onder het kraantje maar dat zou morgen wel komen.

Ook opa & oma kwamen ook al een kijkje nemen. Opa was er tijdens de bouw ook druk mee begaan. Hij fietste er iedere dag langs en wist dingen vaak eerder dan wijzelf!
Toen alle visite weg was gingen wij door tot in de late uurtjes. Volgens die strakke planning moeten er immers dit weekend een aantal dingen af omdat men maandag beneden de tegelvloer komt leggen en op zolder begint met spachtelen. Daarom sloofde Ed zich tot in het donker uit om het zover mogelijk af te krijgen. Morgen weer een dag...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Als een Jack Russel met ADHD lag ik al weken op de postbode te wachten

De afgelopen weken lag ik met het zweet in mijn handen, rond "post-tijd" (dat is bij ons zo rond een uur of 11) op de deurmat, halsreikend uit te kijken naar de postbode (neem dit overigens niet al te serieus). Doe ik natuurlijk wel vaker, als ik op een pakketje zit te wachten bijvoorbeeld. Lijkt me overigens dat meer mensen dit wel herkennen. Deze keer was het echter iets anders... iets belangrijkers... iets waar ik (of wij) al heel lang op wachten. Al ruim 2 jaar zelfs...

Nadat ik de afgelopen weken niet naar binnen geweest was, besloot ik het vanochtend maar weer eens te proberen. Het was immers al een tijdje geleden dat ik het huis van binnen gezien had. Toen ik aankwam in de Sommelsdijkse Haven, zag ik dat de stoep klaar was. Dus zijn we nu verzekerd van het feit dat we straks niet met modderige schoenen naar binnen hoeven te lopen. Ook was men druk bezig met het bestraten van de rest van de straat en ook de contouren van de parkeergelegenheid aan de voorkant van ons huis werden zichtbaar.
Ik zag dat de voordeur helaas niet open was, maar ik stapte dapper door, de straat in.

Daar was men druk bezig met de laatste loodjes aan de Grachtwoningen, met de beplanting endergelijke. Ook uitvoerder Ad liep driftig heen en weer tussen de woningen. In de afgelopen periode heb ik meerdere malen met deze man gesproken en hij lijkt het ook echt te menen dat hij het jammer vind dat het project later opgeleverd wordt dan gepland. Daar vertrouw ik dan ook maar op.

Toen ik bij de achterkant van het huis aankwam, zag ik dat die deur wél open stond. Ik maakte dan ook direct gebruik van dit voordeel en stapte naar binnen. Daar zag ik dat men nu écht met de laatste loodjes bezig was. Plintjes tegen de muren (die kunnen er over een paar weken trouwens weer vanaf want we krijgen daar hele andere plinten voor) en men was ook al bezig geweest de ruimtes op te ruimen en te ontdoen van bouwafval en stof (voor een groot gedeelte althans). De ruimte voor de keuken hadden ze zo te zien nog maar even als "uitvalsbasis" voor hun spullen gebruikt. Zelfs de meterkast begon er nu ook echt uit te zien als meterkast.
Verder was het halletje ook een stukje opgenapt nu alles wat schoongemaakt was en ook had men eindelijk het verticale latje voor het raam aan de voordeur bevestigd (ja ik let op de details!).

De trap naar de eerste verdieping oogde nu ook veel beter nu er al een hoop rommel vanaf gehaald was. Daarna viel me ook op dat de kozijnen nu geverfd waren, de ramen nu open en dicht (en op slot) konden en ook de roosters boven de ramen, open en weer gesloten konden worden. Dan de badkamer, want die was ook eindelijk af (afgezien van een aantal andere spullen die later geleverd worden). De vorige keer was namelijk het bad nog niet afgetegeld, dit was nu dus wel gedaan. Zoiets geeft dan toch ook weer een heel ander aanzicht.

Ohja, we hadden het natuurlijk over het feit dat ik als een ADHD Jack Russel (of hoort dat gewoon altijd al bij elkaar?) met zweethandjes en het kwijl uit mijn mond, iedere dag rond een uur of 11 op de deurmat lag te wachten of de postbode bracht wat ik wilde hebben.
Vandaag was het dan eindelijk zover. Marco bracht de post langs de bureau's en voordat hij mij de felbegeerde envelop overhandigde, zei hij zoiets als "volgens mij heb ik nu iets waar jij al lang op zit te wachten".

Zonder me in te houden scheurde ik de enveloppe, met blote handen, open. Ik griste de brief eruit en las 'm snel door. Eigenlijk alles wat ik al wist stond in die brief, want ik had de laatste weken natuurlijk de oren van de kop van de uitvoerder gezeurt om een opleverdatum (of iets in de richting van) los te krijgen. Goed, "who gives a (...)" ik heb het nu tenminste bevestigd gezien en kan ik dus een definitieve planning gaan maken.

Week 21, in de week van 19 mei, krijgen wij na ruim 2 jaar wachten dan eindelijk de sleutel van ons nieuwe onderkomen. Eindelijk, want we staan al ongelooflijk lang te trappelen om onze handen uit de mouwen te steken en nog meer om er straks lekker te leven.

Toch zal ik nog even mijn ADHD-Jack-Russel-gedrag moeten volhouden, want in de komende 2 weken kunnen we een brief verwachten met de exacte datum en tijdstip waarop we een 1,5 uur durende rondleiding door ons eigen huis krijgen, waarin we alle eventuele gebreken kunnen noteren die dan vervolgens nog verholpen gaan worden. Daarna krijgen we de sleutel pas écht in handen en kunnen we direct aan de slag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)