Nu de oplevering nadert wordt alles pas goed duidelijk en dan heb ik het vooral over de "ruimtelijke gewaarwording". Nu zien we eigenlijk pas echt dat onze tuin toch wel aan de kleine kant is en dat die nog kleiner wordt wanneer het "ijzeren gordijn" geplaatst wordt. Dat komt namelijk nog 1 meter dichter bij het huis te staan dan dat de tuin diep is. Dan rest ons dus nog een krappe 4 meter en daar zitten we nou niet echt op te wachten.Zodoende spoedde ik mij vandaag, samen met buurman Sjaak, naar het gemeentehuis van Middelharnis waar wij een afspraak hadden belegd met wethouder Van den Berg die verantwoordelijk is voor de ruimtelijke ordening in de gemeente. Hier probeerden we aan de hand van verschillende argumenten, gesteund door impressies, duidelijk te maken dat wij onze tuin wat wilden vergroten.
Het geval wil namelijk dat na onze achtertuin ons schuurtje nog komt, met daarnaast een eigen parkeerplaats, die ook echt van ons zelf is, maar waarvan contractueel is vastgelegd deze uitsluitend als parkeerplaats te benutten. Erg fijn zo'n eigen parking, want dat is nogal eens een probleem en ik ben me dan ook terdege bewust dat dit een noodzakelijk kwaad is. Ware het niet dat ik de ruimte van deze parkeerplaats graag dubbel zou willen benutten waardoor er een zogenaamde win - win situatie ontstaat. De schutting zou ik namelijk door willen trekken tot áchter de parkeerplaats en daarin 2 openslaande deuren opnemen. Op die manier zou ik de auto binnen de schutting kunnen parkeren maar heb ik ook de gelegenheid om, wanneer ik in de zomer familie of vrienden over de vloer heb, de auto bijvoorbeeld 3 straten verderop te parkeren en de extra ruimte te benutten voor een ruim opgezette barbeque (ik noem maar een zijstraat). Winst voor mij zodat ik mijn tuin soms wat kan vergroten en mijn auto netjes achter de poort staat en winst voor de gemeente omdat ik zo mijn parkeerplaats benut en geen druk uit oefen op de toch al beroerde parkeergelegenheid.
Daar dacht wethouder Van den Berg kennelijk anders over, want hoewel ik mijn best gedaan had om hem met behulp van enkele impressies te overtuigen, keurde hij het idee resoluut af.
De dag daarvoor nam ik enkele foto's van de huidige situatie en "Photoshopte" ik er lustig op los. Zo is dit een foto van vóór de bewerking en dit eentje van erna. Of bijvoorbeeld deze foto die er anders uitzag toen ik hem onder handen had genomen. Je zou bijna zeggen dat het echt was en die schutting zou dan ook het hekwerk dat er komt, moeten vervangen. Op papier zag het er goed uit, maar de wethouder bleek onverbiddelijk.
Toch moet ik hem ook op sommige punten gelijk geven, want om echt iedereen dezelfde schutting aan te praten gaat niet meevallen en is zelfs wellicht onmogelijk. De ene wil waaibomenhout omdat hij of zij er gewoonweg niet meer aan uit wil geven, de ander kiest liever voor degelijk spul van hogere kwaliteit en zoiets gaat een té gevarieerd straatbeeld opleveren. Iets dat je niet wil en wat ook de waarde van je huis niet ten goede komt. Ook voorzag hij dat ik de parkeerplaats na een paar keer toch voor altijd onbenut zou laten, iets wat ik mijnsinziens absoluut niet van plan was, maar ja, ga dat maar eens verdedigen.
Zo keerde ik dus, enigszins teleurgesteld (ookal hadden we hier al rekening mee gehouden, want zo makkelijk zijn ze niet bij de gemeente), richting mijn werk om dat voort te zetten. "Ach" sprak buurman Sjaak nog de bemoedigende woorden, "we hebben het tenminste geprobeerd". En met die conclusie wensten we elkaar weer een fijne werkdag toe, want ookal hebben we gedeeltelijk onze zin gekregen (als laatste mocht toch het "ijzeren gordijn" nog een meter verder worden geplaatst zodat de tuin wat groter werd) we zullen het er vast en zeker naar ons zin krijgen. One way, or another...
(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)
