Ik kon mijn ogen niet van die glimmende sleutel afhouden

Het was nog vroeg en we waren allebei al wakker. "Ben je zenuwachtig?" fluisterde ik nog. "Jij?" kaatste Janine de vraag terug nog voor ze zelf antwoord gaf. "Nou eigenlijk wel ja" moest ik toegeven. "Ik ook..." klonk het zachtjes.

Niet vreemd, want na meer dat 2 jaar wachten was vandaag dé dag aangebroken. De dag waarop we eindelijk de sleutel zouden krijgen van ons nieuwe huis. Daarom waren we natuurlijk al zo vroeg wakker en besloten we zelfs nog voordat we de sleutel zouden krijgen, om alvast om het nodige "klus-gerei" te gaan, zoals verf, kwasten, schuurpapier, afplaktape...

Toen we onszelf zoals afgesproken om 10:30 meldden bij de keet van de uitvoerder, stond de "opleverman" ons al op te wachten, dus we konden direct aan de slag. Ook de meneer van Vereniging Eigen Huis, die ook meeliep voor een seccond opinion, voegde zich aan ons drieën toe. Bij binnenkomst zagen we dat we zelfs al post gekregen hadden. Leuk! Kaarten met zoiets als "gefeliciteerd met jullie nieuwe woning" en "welkom thuis" lagen al op de deurmat.

Alles werd nagelopen, met spiegeltjes en al en er werden nog wat punten gevonden die binnen 3 weken aangepast moeten worden. Aan het einde, nadat de nodige handtekeningen uitgewisseld waren, kregen we dan eindelijk dat felbegeerde sleutelbosje in handen! En dat na zo lang wachten. Over wachten gesproken, de mannen die het huis opleverden hadden daar geen tijd voor want de buurvrouw was alweer aan de beurt om haar sleutels in ontvangst te komen nemen. Daar had haar zusje zelfs nog de tijd genomen om het huis van tevoren te versieren.

Janine en ik trakteerden onszelf eerst maar eens op een broodje en terwijl we zaten te eten, kon ik mijn ogen niet van die glimmende nieuwe sleutel afhouden.
Toen we daarvan terugkwamen wilden we direct aan de slag gaan, maar dat kan natuurlijk nog niet op zo'n eerste dag, want er stonden gelijk al enkele familieleden voor de deur te dringen om naar binnen te mogen. Zij wilden het natuurlijk ook heel graag zien.
Zelf trok ik me even terug in de badkamer, om daar de kranen alvast te monteren. Ik kon het dan ook niet laten om als eerst een "bad te nemen" en eerlijk is eerlijk, dat bad ligt fantastisch! Helaas miste er wel een crusiale knop op de kraan, die weer opnieuw besteld werd nadat ik de uitvoerder daarvan op de hoogte had gesteld. "Wat zou iemand nou met de knop van zo'n kraan moeten? Dan moet je thuis toch wel precies dezelfde kraan hebben!" vroeg de met stomheid geslagen uitvoerder zich af.

Enfin, visite weg en dus eerst tijd voor wat foto's. Voor later he, kunnen we zo'n "before and after" spelletje mee doen. En dus fotografeerde ik het huis vanuit alle mogelijke hoeken, zoals de kamer, de keuken de hal enzovoort. Janine regelde ondertussen het transport voor de meubels. Die komen (als alles goed gaat) 14 juni aan en dat is dan ook gelijk het weekend dat we verhuizen. We hebben namelijk een strakke planning gemaakt die hopenlijk goed op elkaar aansluit en dan kunnen we dus in een ruk door. Over 3 weken zouden we in theorie dus al in Sommelsdijk kunnen wonen, maar dat moet natuurlijk ook nog blijken.

Na het eten kwam onze über-klusser Ed langs, waarmee ik direct aan de tv-hoek ging beginnen. Ik had vantevoren al een mal gemaakt voor de tv en de speakers, dus het was een kwestie van aftekenen en frezen maar. Het was namelijk de bedoeling dat Ed alle kabels in de muur zou wegwerken en dat werd dus frezen geblazen. Janine ging ondertussen snel met een hamer en een beitel aan de slag om de plinten eraf te halen. Die hadden we immers niet nodig want daar komen andere voor terug, die precies bij de tegels passen. Ook het hekwerk werd vakkundig door vrienden van de buurvrouw verwijderd en Janine gooide het op een akkoordje en regelde dat zaterdag de eerste 5 tuinen worden uitgegraven, nieuw zand erin gegooid wordt, het zaakie aangetrilt wordt en het hekwerk teruggezet wordt (allen dan een meter verder naar achteren). Prima! Dacht ik, dan hoef ik dat zelf niet te doen. Lekker makkelijk. Alleen nog even een afvoerputje versieren voor onder het kraantje maar dat zou morgen wel komen.

Ook opa & oma kwamen ook al een kijkje nemen. Opa was er tijdens de bouw ook druk mee begaan. Hij fietste er iedere dag langs en wist dingen vaak eerder dan wijzelf!
Toen alle visite weg was gingen wij door tot in de late uurtjes. Volgens die strakke planning moeten er immers dit weekend een aantal dingen af omdat men maandag beneden de tegelvloer komt leggen en op zolder begint met spachtelen. Daarom sloofde Ed zich tot in het donker uit om het zover mogelijk af te krijgen. Morgen weer een dag...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)