Erg blij met alleen een lullig stukje papier...

Ik dacht dat het het makkelijkste onderdeel voor het behalen van het motorrijbewijs was, maar ik kwam van een koude kermis thuis. Ik nam het gehele 230 pagina's tellende boek door, maakte proef-examens tot vervelens toe, maar pas vandaag slaagde ik er in om het benodigde papiertje mee naar huis te nemen.

Naast het examen bijzondere verrichtingen, waar ik onlangs smetteloos doorheen kwam samen met Richard, moet er ook nog écht afgereden worden in het verkeer. Voordat dat echter mogelijk is, dient een aanstaand motorrijder zijn theorie-certificaat te verkrijgen.

De eerste keer probeerde ik het op 30 december van het vorige jaar, in Goes. Samen met Richard (die toen voor de 2e keer ging) en Janine reden we naar het Zeeuwse stadje, om ergens bij een tennisvereniging een poging te wagen.
Hoewel ik redelijk op de hoogte ben van de verkeersregels, nam ik mijn aangeschafte lesboek van A tot Z door en maakte meerdere proef-examens. Ik slaagde met gemak, dus dan moest het echte examen toch ook een makkie zijn?

Niets bleek echter minder waar, want hoewel je van de 50 vragen er 6 fout mag hebben, strandde ik jammerlijk in Goes, met 7 fouten. Neef Richard slaagde echter wel.
Ik baalde als een stekker en hoewel ik Janine had beloofd die middag met haar te gaan winkelen, besloten we dit, vanwege de donkere wolken die boven mijn hoofd verschenen, maar uit te stellen.

De tweede poging ondernam ik op 11 januari van dit jaar, dit maal in Barendrecht. Opnieuw maakte ik vele proef-examens en evenals de vorige keren slaagde ik ook hier glansrijk voor. Maar het drama duurde voort en zo zakte ik in Barendrecht opnieuw.

Ik was verbijstert en verslagen. Hoe kon ik nu opnieuw voor zoiets simpels zakken? Mijns inziens werden er ook belachelijke vragen gesteld, die er alleen tussen zitten om je op het verkeerde been te brengen en fouten te laten maken. Het CBR heeft namelijk nogal wat goed te maken na een verlies van 8 miljoen euro!

Gefrustreerd liet ik het enkele weken rusten maar omdat we wellicht al snel ons laatste examen zouden kunnen doen, moest ik wel opnieuw naar het CBR om het benodigde onderdeel te halen.
Dat gebeurde dan ook opnieuw op 1 februari en net zoals de vorige keer in Barendrecht.
Het lot wilde dat ik hier echter voor de 3e keer op rij strandde en net zoals de eerste keer, met maar 1 fout te veel. Te veel is te veel, maar je kunt maar beter met 4 fouten te veel eindigen dan met 1. Ook deze keer vroegen ze een paar flinke strikvragen die me waarschijnlijk de das om deden. En mij niet alleen overigens, want van de 20 deelnemers, gingen er slechts 2 naar huis met voldoende aantal punten.

Ik was erg boos op de weg terug naar kantoor. Het scheelde niet veel of ik vrat een stuk uit mijn stuur en toen ik Janine ook nog eens boos opbelde om haar het slechte nieuws mee te delen, kreeg zij zelfs niet eens de kans om iets te zeggen. Ik ratelde aan een stuk door en verwenste het CBR alles wat ik me maar kon bedenken. Ze hadden me wéér te grazen genomen met een aantal smerige klote vragen (excuus voor mijn Frans) en nu moest ik voor de 4e keer €33,50 overmaken, een halve dag vrij nemen en ook nog naar Barendrecht rijden.
Het meest frustrerende is nog wel dat je niet kun leren van je fouten, want je kunt niet zien wat je precies fout gedaan hebt. Wel krijg je op je uitslag brief een overzicht met onderdelen waarin je fouten gemaakt hebt, maar daar schiet je niet echt iets mee op!

Vandaag parkeerde ik dan ook opnieuw mijn auto voor het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, op de daarvoor bestemde en inmiddels bekende plaats. De dame achter de balie leek mij even te herkennen. Hoe triest.
Het gebouw zat vol met de meest uiteenlopend gekleurde mensen en ik pikte niet één Nederlands woord op tussen alle Turkse en Marokkaanse families. Het lijkt er zelfs op dat wanneer een Turk af moet rijden, hij zijn complete familie mee neemt naar het CBR!

Enfin, eenmaal in het lokaal was ik de rust zelve en ik liet het afhangen van mijn geluk.
De vragen vond ik deze keer een stuk minder moeilijk, maar toch zweette ik flink toen de dame met de uitslag even op zich liet wachten. Ze maakte me nog zenuwachtiger toen ze de tafelnummers ging opnoemen die het helaas niet hadden gehaald. Ze begon bij tafel 1, 3, 5 en ik had tafel 7! Na tafeltje 5 ging ze echter pas weer verder bij 14 en dat betekende dus dat ik dit keer meer geluk had gehad! Met 4 fouten mocht ik naar huis met een examencertificaat!
Overigens was nu meer dan de helft van de examenkandidaten geslaagd, maar oh wat was ik blij. Dat betekende dat ik nu nog maar één examen verwijderd was van mijn felbegeerde motorrijbewijs!

Erg jammer dat ik er maar liefst vier keer over moest doen, maar dat ik het nu heb is het belangrijkste. Dit pand hoef ik voorlopig dan ook niet meer te zien (tenzij ik mijn laatste examen niet binnen 1 jaar haal) en ben ik nu erg blij met alleen een lullig stukje papier.
Nu gaan Richard en ik ons concentreren op het afrijden, dat misschien deze maand of ander begin volgende maand nog wel eens zou kunnen gaan gebeuren.
Het blijft dus nog even spannend!