Na een aantal hectische maanden, met veel zwaar weer, lijkt het zonnetje nu toch echt doorgekomen bij oma Visser. Het ging zelfs zo goed, dat ze vandaag een middagje naar huis mocht en daar moest ik haar uiteraard even een bezoekje brengen.Ze liep ons al vrolijk tegemoet en ik verbaasde me opnieuw over haar vorderingen. De laatste keer dat ik haar zag brandde er ook al een lichtpuntje, maar dat lichtpuntje was nu gewoon bijna een helder licht te noemen.
Zo had ze zin in de uitverkoop en wilde ze eens lekker gaan shoppen. Ze wilde ook een aantal dingen in huis veranderen en "Oh ja, Jan, als ik straks een keer een heel weekend thuis ben, regel jij dan even de kapper voor me?".
Er was haar niets ontgaan, blijkende uit de vragen die ze ons stelde. "Hoe is het met je studie?" vroeg ze bijvoorbeeld aan Janine. Toch verraste ze me opnieuw toen ze over haar sportschool avonturen begon. Ik heb mijn oma nog nooit van mijn leven zien fietsen, want dat durfde ze ruim 20 jaar geleden al niet meer. Toch vertelde ze ons vandaag lachend dat ze op de hometrainer had gezeten en dat misschien wel weer wilde gaan proberen te fietsen als ze voorgoed thuis kwam.
Het zonnetje schijnt dus weer op het Dijkhof in Stad aan't Haringvliet en hoewel ik mijn oma niet zó opgewekt ken, ben ik ongelooflijk blij dat de donkere lucht bij haar is geklaard. Wellicht is dít de oma die ze had moeten zijn en is ze door de medicijnen van de afgelopen 22 jaar wat in haar emoties getemperd, maar dat ligt inmiddels achter ons. Ik hoop dat we met oma, een hele vrolijke toekomst tegemoet gaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten