Een dagje kwijlen op Spa Francorchamps

Het mag geen geheim meer zijn dat mijn compagnons (Marco en Bjorn) en ik “autofiel” zijn, zoals Bjorn dat dan zo mooi noemt. Zo waren wij onder andere al eens een paar dagen in Frankfurt om daar de op de IAA de mooiste bolides te spotten. Voor vandaag werden wij echter uitgenodigd voor een hele andere tak van sport, namelijk de autoracerij.

We werden uitgenodigd door een van onze klanten, die zelf in verschillende raceseries actief is, waaronder de Porsche Cup. Peter vroeg ons vandaag echter naar Spa Francorchamps te komen om daar naar verschillende series te kijken. Zelf zou hij in een klassieke race meedoen, in niets minder dan een Corvette Sting Ray.

Marco en ik spraken met Bjorn af om elkaar bij Kanters langs de A16 te ontmoeten. Daar vandaan zouden we met z’n drieën richting Spa rijden.

Een paar honderd kilometer verderop stonden 2 mannetjes ons bij de rotonde voor het circuit al op te wachten met een enveloppe. Die bevatte onze bandjes en toegangsbewijs waardoor we met de auto tot op het circuit konden rijden en waarmee we ons overal toegang mee konden verschaffen.
Op de parkeerplaats ontmoetten we al snel 2 oude bekenden. Zulke waarvan je in je jeugd altijd kwijlend naar keek, een Ferrari F40 en een Lamborgini Countach. Zelf stond ik natuurlijk te kwijlen bij mijn eigen favoriete merk, Aston Martin. Oh ja, en dit is natuurlijk niet echt…

Eenmaal op het circuit zelf, althans in de pitstraat, kwamen we een andere “jongensdroom” tegen. Een echte Bugatti EB110, waar ik vroeger als klein jongetje helemaal gek van was en waarvan ik dacht dat ik hem bij iedere blauw gekleurde auto meende te herkennen.
Ondertussen was men in de paddock druk bezig met het sleutelen aan de historische Formule 1 bolides, die later die dag het circuit zouden betreden. Marco en Bjorn vermaakten zich intussen prima en we liepen dan ook door vele verschillende paddocks.

Een stukje verder kwamen we bij een andere serie terecht, de serie (zo bleek later) waar Peter’s vriend David in racet met zijn eigen raceteam DHVG Racing. Ook Peter zelf gaat wellicht nog eens in deze serie racen met een Ford.
Toen ontmoetten we eindelijk Peter zelf in de pits, waar we al starend naar David’s auto, een uitleg kregen van Peter over de verschillende klassen en auto’s, waar hij overigens bijzonder gepassioneerd over kon vertellen.
Toen brak het moment aan dat de auto’s naar de startgrid moesten vertrekken en zo spoedden wij ons naar het dak waar we een perfect uitzicht hadden op de startgrid. Daar zagen we na een tijdje dat David het goed deed in deze race en wij keken ondertussen onze ogen uit.

De race duurde 90 minuten en dus werden wij uitgenodigd om ondertussen een drankje te nemen en een hapje te eten in de camper van David. Daar bleek alles goed verzorgd te zijn en er was zelfs een team van de catering aanwezig.
Nadat we ons het eten dan ook goed hadden laten smaken, vonden we het tijd eens een kijkje te nemen bij de Corvette waar Peter die dag in zou gaan racen. Volgens hem was het niet de aller snelste van het veld maar “maakt hij wel de meeste herrie en dat is juist kicke”.

Ook kwijlden wij nog even bij wat andere droomauto’s zoals deze GT2 of wat te denken van deze Cayman S of een Lamborgini LP640. Zo kwamen we ook nog een klassieker tegen en wel deze Ford GT40 die ik volgens mij nog nooit in het wild had gezien.

Ondertussen reed David een goede race en volgden we het op de voet. Na 90 minuten racen werd hij 3e en we spoedden ons naar de pitstraat om de huldiging te kunnen zien.
Daar kwamen we helaas te laat aan (het is nogal een stukje lopen), maar zagen we wel de volgende klasse naar buiten komen. Dat waren de historische Formule 1 wagens die we aan het begin van de dag al in de paddock hadden zien staan. Wat een geluid en geweld komt er van deze (nog steeds) prachtige machines en we keken wederom onze ogen uit toen ze allemaal door de pitstraat reden.

Daarna kwam David weer teruggereden door de pits, gehuldigd en wel en keken wij ondertussen hoe de historische F1 race zich voltrok.
Het was trouwens erg fris op het circuit en gelukkig was ik daar op voorbereid. Na lang wachten en blauwbekken brak dan eindelijk het moment aan waarop Peter zijn race zou gaan rijden en weer moesten we een eindje lopen alvorens we bij Peter’s geprepareerde Corvette Sting Ray aankwamen. Daar stond alles al op hem te wachten en de auto draaide al warm. Toen hoorden we dat Peter inderdaad gelijk had, want wat een herrie kwam er van deze auto af. Wel mooie herrie overigens. Ook Peter’s zoontje vond het wel wat en wilde persé met papa achter het stuur.

Na een tijdje begon de race en voerde Peter’s monteur nog een laatste checkronde uit. Daar bleven wij, samen met de rest van Peter’s gezin achter en we spoedden ons naar de pitmuur, waar vandaan we de zeer spannende race goed konden volgen. En het was dan ook écht spannend, want het ene rondje lag Peter op de eerste plaats en het volgende rondje lag hij weer derde.
Opeens hoorden we dat de race ten einde was (deze race duurde 30 minuten) en we liepen snel door naar de huldiging, waar we helaas, weer te laat aankwamen.
Peter had namelijk voor de 3e keer dit weekend de eerste plaats behaald, maar wij mistten de huldiging vanwege de loopafstand tussen het podium en de startplaats. Gelukkig konden we Peter alsnog feliciteren na de huldiging, waarna wij weer naar huis vertrokken. Althans, niet voordat we nog even lekker hadden gegeten natuurlijk!

Het was een geweldig dagje uit en we hebben onszelf dan ook heel goed kunnen vermaken! Mijn oren piepen helaas nog een beetje van alle herrie, maar dat gaat wel weer over.

Als bonus een filmpje dat laat zien hoe hard het gaat en hoeveel herrie het maakt.